tag:blogger.com,1999:blog-142688562011-08-14T20:29:54.929+07:00ฉันกำลังพยายาม ไม่มองโลกในแง่ร้าย ไม่มองโลกในแง่ดี พยายาม รอให้ความจริงมันปรากฏตัว เพื่อเห็นโลกในแง่จริงFeng Fenghttp://www.blogger.com/profile/15776461446326708487noreply@blogger.comBlogger2521100tag:blogger.com,1999:blog-14268856.post-92212376866180849772010-04-18T11:57:00.006+07:002010-04-18T13:27:09.103+07:00ห่างหายจากการเขียนไปนาน<br />ความเป็นจริงก็ไม่ได้ยุ่งขนาดไม่มีเวลาเล่น<br />เพียงแค่มัวแต่ทำอย่างอื่น<br />หรือไม่ก็สาละวนอยู่กับ FB หรือ Twitter<br />ติดตามข่าวสารของบ้านเมือง และเพื่อนพ้อง<br /><br />สงกรานต์ปีนี้<br />ไม่ได้ไปเที่ยวที่ไหน<br />กิจกรรมหลักๆคือการนอนดูการประท้วง<br />(แน่นอนหมายรวมถึงนอนดูการประทะด้วย)<br /><br />นอกจากกิจกรรมหลัก คือการนอน<br />กิจกรรมรองคือการอ่าน<br />และกิจกรรมรองของกิจกรรมรองคือการดูภาพยนตร์<br /><br /><br /><strong>เล่มที่อ่าน</strong><br /><br />เนื่องจากเพิ่งผ่านงานสองสัปดาห์หนังสือมาหมาดๆ<br />หนังสือเล่มใหม่ๆก็เลยถูกสอยมาให้อ่าน<br /><br /><strong>The Resident Tourist </strong><br /><br /><a href="http://1.bp.blogspot.com/_DB7KTecFxzE/S8qVmiaeDcI/AAAAAAAAAwg/FM9lwaRrwNI/s1600/The+Resident+Tourust+3.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 225px; height: 320px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_DB7KTecFxzE/S8qVmiaeDcI/AAAAAAAAAwg/FM9lwaRrwNI/s320/The+Resident+Tourust+3.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5461341987445542338" /></a><br /><br /><a href="http://1.bp.blogspot.com/_DB7KTecFxzE/S8qVmAAkw2I/AAAAAAAAAwY/2t4kSNiZQnc/s1600/The+Resident+Tourust+2.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 225px; height: 320px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_DB7KTecFxzE/S8qVmAAkw2I/AAAAAAAAAwY/2t4kSNiZQnc/s320/The+Resident+Tourust+2.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5461341978210124642" /></a><br /><br /><a href="http://4.bp.blogspot.com/_DB7KTecFxzE/S8qVl_xwdPI/AAAAAAAAAwQ/4_KiajUoRVw/s1600/The+Resident+Tourust+1.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 225px; height: 320px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_DB7KTecFxzE/S8qVl_xwdPI/AAAAAAAAAwQ/4_KiajUoRVw/s320/The+Resident+Tourust+1.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5461341978147976434" /></a><br /><br /><br /><br />หนังสือการ์ตูนสัญชาติสิงคโปร์<br />เรื่องราวของหนุ่มสิงคโปร์<br />ที่เดินทางไปเรียนที่อเมริกา<br />แล้วก็ทำงานที่นั่นระยะหนึ่ง<br />ลาออกจากงานแล้วกลับมาบ้านเกิด<br />หลายสิ่งหลายอย่างที่เห็นและรู้สึก<br />ได้ถูกรายงานไว้ในหนังสือชุดนี้<br /><br />ลองหาอ่านได้ที่<br /><br />http://www.drearyweary.com/index.php<br /><br />ความเห็นส่วนตัว :<br />ข้าพเจ้าไม่เคยไปสิงคโปร์<br />และไม่เคยทำงานร่วมกับคนสิงคโปร์แบบจริงจัง<br />หลายๆต่อหลายความคิดเห็นในหนังสือจึงไม่ค่อยเข้าใจ<br />แต่อารมณ์ที่จับได้ คือการวิพากษ์สังคมสิงคโปร์<br />ก็น่ารับฟัง แม้วาทกรรมแบบนี้<br />มันเกิดขึ้นได้ทุกๆที่ในโลกกลมๆใบนี้<br /><br /><br /><strong>แสบพันธุ์โสด</strong><br /><br /><a href="http://4.bp.blogspot.com/_DB7KTecFxzE/S8qfpUpa2gI/AAAAAAAAAwo/QI3J1uTUj_I/s1600/%E0%B9%81%E0%B8%AA%E0%B8%9A.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 218px; height: 320px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_DB7KTecFxzE/S8qfpUpa2gI/AAAAAAAAAwo/QI3J1uTUj_I/s320/%E0%B9%81%E0%B8%AA%E0%B8%9A.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5461353030406035970" /></a><br /><br /><br />หนังสือขำๆของสาวโสดโดยสำนักพิมพ์ฟรีฟอร์ม<br /><br />เล่มนี้ไม่ได้ซื้อเอง<br />อ่านคำนำ คำแนะนำแล้วขำ<br />เลยยืมรุ่นพี่มาอ่าน<br />ก็อ่านแบบขำๆ<br />ผ่านแล้วผ่านเลย<br />เหมือนวงสนทนาเวลาเจอเพื่อนฝูง<br />พลาดก็ได้ รอบหน้าก็ไม่ต่างจากเดิม<br />อารมณ์ประมาณนั้น<br /><br /><br /><br /><strong>มังกรเซน สี่ฤดู ทั้งชีวิต</strong><br /><br /><a href="http://2.bp.blogspot.com/_DB7KTecFxzE/S8qiHB3tptI/AAAAAAAAAww/WU2rb31qRAc/s1600/%E0%B8%A1%E0%B8%B1%E0%B8%87%E0%B8%81%E0%B8%A3%E0%B9%80%E0%B8%8B%E0%B8%99.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 200px; height: 267px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_DB7KTecFxzE/S8qiHB3tptI/AAAAAAAAAww/WU2rb31qRAc/s320/%E0%B8%A1%E0%B8%B1%E0%B8%87%E0%B8%81%E0%B8%A3%E0%B9%80%E0%B8%8B%E0%B8%99.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5461355739785045714" /></a><br /><br /><a href="http://4.bp.blogspot.com/_DB7KTecFxzE/S8qiHUAOKLI/AAAAAAAAAw4/oSkbUZdmRkI/s1600/%E0%B8%AA%E0%B8%B5%E0%B9%88%E0%B8%A4%E0%B8%94%E0%B8%B9.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 200px; height: 294px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_DB7KTecFxzE/S8qiHUAOKLI/AAAAAAAAAw4/oSkbUZdmRkI/s320/%E0%B8%AA%E0%B8%B5%E0%B9%88%E0%B8%A4%E0%B8%94%E0%B8%B9.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5461355744652568754" /></a><br /><br /><br /><br />ไม่ได้อ่านหนังสือของวินทร์ มาสักระยะ<br />เล่มแรกที่หยิบมาอ่านคือ มังกรเซน<br />จากคอลัมน์ที่ข้าพเจ้ามักจะเปิดอ่านเสมอถ้ามีโอกาสในมติชนสุดสัปดาห์<br />พอมีการรวมเป็นเล่มฉบับครบถ้วน<br />ก็ไม่พลาดที่จะหยิบมาอ่าน<br /><br />สนุกดี<br />แนะนำ<br /><br />อีกเล่มที่อ่านคือ ไฮกุ<br />ไม่มีเหตุผลอื่น<br />นอกจากชอบไฮกุ<br />บทกวีแนวๆนี้ ไม่ว่าจะเรียกว่าอะไร<br />แคนโต้ ไฮกุ หรือกลอนปล่อย<br /><br />สั้น สั้น<br />กระชับ<br />ชอบ<br /><br /><br /><br /><br /><strong>กรุ่นกลิ่นอารยธรรมเปอร์เซียในเมืองสยาม </strong><br /><br /><a href="http://3.bp.blogspot.com/_DB7KTecFxzE/S8qkQ4-jzRI/AAAAAAAAAxA/1VqQB2uL0Ig/s1600/%E0%B9%80%E0%B8%9B%E0%B8%AD%E0%B8%A3%E0%B9%8C%E0%B9%80%E0%B8%8B%E0%B8%B5%E0%B8%A2.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 120px; height: 172px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_DB7KTecFxzE/S8qkQ4-jzRI/AAAAAAAAAxA/1VqQB2uL0Ig/s320/%E0%B9%80%E0%B8%9B%E0%B8%AD%E0%B8%A3%E0%B9%8C%E0%B9%80%E0%B8%8B%E0%B8%B5%E0%B8%A2.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5461358108219788562" /></a><br /><br />บอกตามตรงคือ<br />ผิดหวังกับเล่มนี้มาก<br />ตื้นเขิน และเต็มไปด้วยอคติ<br /><br />ในภาคของประวัติศาสตร์นั้น ใช้ได้<br />แต่เมื่อมาถึงภาคปัจจุบันของอิหร่าน<br />โดยเฉพาะเรื่องกฏหมายที่บังคับใช้ของอิหร่านขณะนี้<br />ข้าพเจ้ารู้สึกว่า ทำไมนักวิชาการระดับนี้<br />ช่างเขียนได้ตื้นเขินมาก ขนาดนี้<br />เศร้าใจ<br /><br />ถ้าเป็นนักท่องเที่ยว<br />แล้วเขียนแบบนี้ก็พอรับได้<br />แต่ในฐานะคนทำงานวิจัย<br />ไม่ได้มาตรฐานอย่างมาก<br /><br /><br />ยาวแล้วอะ<br />ยังไม่ได้เขียนเรื่องหนังเลย<br /><br />ช่วงนี้ที่ผ่านมาก็ดู<br />Alice<br />How ...Dragon<br />...Titan<br />Princess Frog<br /><br /><br />ไว้เขียนวันหลังเน้อ<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/14268856-9221237686618084977?l=feng010.blogspot.com' alt='' /></div>Feng Fenghttp://www.blogger.com/profile/15776461446326708487noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-14268856.post-86843689758484928882009-02-05T23:27:00.005+07:002009-02-06T01:34:53.507+07:00<a href="http://4.bp.blogspot.com/_DB7KTecFxzE/SYsv3yh3ULI/AAAAAAAAAwI/EE7C1U0JNR8/s1600-h/pre05.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 320px; height: 214px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_DB7KTecFxzE/SYsv3yh3ULI/AAAAAAAAAwI/EE7C1U0JNR8/s320/pre05.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5299382022034641074" /></a><br /><br />ผมวางแผนคร่าวๆใว้ว่า<br />แต่ละครั้งที่ใช้วันลาพักร้อน<br />พยายามเลือกช่วงเวลา<br />ที่พอจะทำให้สามารถเดินทางได้นานๆ<br />ยิ่งเดี่ยวนี้ <br />ค่าตั๋วเครื่องบินแพง<br />ยิ่งต้องวางแผนอย่างรอบคอบ<br /><br />สำหรับปีที่ผ่านมา<br />ทริปใหญ่ปลายปีถูกเลื่อนมาเรื่อยๆ<br />แรกเริ่มผมวางแผนว่าจะไปดูเทือกเขาหิมาลัยฝั่งอินเดีย<br />เป้าหมายแรกคือ เลห์ หรือ ลาดัก ตั้งใจจะเดินทางในเดือนสิงหาคม<br />แล้วก็ขยับมาเป็นกันยายน ซึ่งยังคงเดินทางไปเลห์ได้<br />แต่ก็มีเหตุให้ต้องเลื่อนไปเดือนตุลา<br />ซึ่งถึงตอนนั้นก็ไม่เหมาะจะไปเลห์<br />ก็ต้องหาที่ใหม่ ที่เป็นช่วงเวลาที่ดีของสถานที่ที่จะไป<br /><br />เหตุการณ์ก็วนไปวนมาแบบนี้<br />จนเกือบวันจะเดินทางนั่นแหละ<br />จึงสรุปกันได้ <br />เพราะต้องจ่ายเงินค่าตั๋วเครื่องบิน<br /><br /><a href="http://3.bp.blogspot.com/_DB7KTecFxzE/SYsiWIT1aQI/AAAAAAAAAvo/MmWnTCXK05Y/s1600-h/pre01.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 320px; height: 214px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_DB7KTecFxzE/SYsiWIT1aQI/AAAAAAAAAvo/MmWnTCXK05Y/s320/pre01.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5299367150114662658" /></a><br /><br />นี่คือความลำบากแรกของการเดินทางท่องเที่ยว<br />ขั้นตอนนี้แบ่งเป็นสองส่วนคือ<br />ส่วนแรก<br />การกำหนดช่วงเวลาเดินทาง<br />หากเราเลือกเดินทางคนเดียว<br />ปัญหาเรื่องนี้ก็จะน้อยลง<br />แต่เมื่อไหร่ที่จำนวนคนเพิ่มขึ้น<br />ข้อจำกัดของแต่ละคน คนละนิดละหน่อย<br />บวกๆกันก็ทำให้จัดทริปลำบากมาก<br /><br />ส่วนนี้ก็ได้อย่างเสียอย่าง<br />ใครเบื่อต้องรอพรรคพวกก็เดินทางเดี่ยว<br />ใครยังไม่กล้าแกร่งพอ ก็ต้องอดทน ทำใจ<br /><br />ส่วนที่สอง<br />การเลือกจุดหมาย<br />ฟังดูเหมือนจะง่าย<br />แต่ขั้นตอนนี้ยากพอๆกับการกำหนดช่วงเวลา<br />และมีผลขึ้นต่อกันและกันอย่างมาก<br /><br />บางสถานที่เหมาะ และเดินทางได้<br />ในแค่ช่วงเวลาๆสั้น<br />หลายๆสถานที่ ช่วงเวลาที่ดีที่เหมาะ<br />อาจจะไม่ตรงกับช่วงที่เรามีเวลา<br />และยังเกี่ยวพันไปถึงว่า<br />เป้าหมายเหล่านี้เป็นตัวกำหนดค่าใช้จ่าย<br />แม้ว่าบางสถานที่จะไปช่วงไหนก็สวย<br />แต่สมาชิกบางคนบอกว่างบประมาณเกินกำหนด<br />ก็เป็นอันตกอันดับไป<br /><br />ส่วนมากการคัดเลือกสถานที่<br />มักหาข้ออ้างว่าตามใจใครสักคน <br />หรือหาเหตุผลที่ไม่มีน้ำหนัก<br />จากอะไรบางอย่าง<br />บางคนบอกว่านี่คือธีมของทริป<br />และก็มักจะเอาใว้กล่าวหา<br />คนที่ถูกอุปโลกขึ้นมาเป็นเจ้าของทริป<br />หากเกิดปัญหาอะไรระหว่างการเดินทาง<br />ก็เพื่อความคะนองปากนั่นแหละ<br /><br /><a href="http://4.bp.blogspot.com/_DB7KTecFxzE/SYsv3-KbDzI/AAAAAAAAAwA/GL-e-gL7Yvs/s1600-h/pre04.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 320px; height: 214px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_DB7KTecFxzE/SYsv3-KbDzI/AAAAAAAAAwA/GL-e-gL7Yvs/s320/pre04.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5299382025157545778" /></a><br /><br />เมื่อมากถึงขั้นที่เราก็จะมีตั๋วเครื่องบินในมือ<br />ก็หมายความว่าเรามีเป้าหมายแรกแล้ว<br />นั่นคือเดินทางไปเริ่มต้นที่เดลี ปรเทศอินเดีย<br />และเดินทางกลับจากเดลีสู่ กรุงเทพมหานคร<br />เดินทางทั้งหมดประมาณ 18 วัน<br />ออกจากสุวรรณภูมิในเช้าวันที่ 20 ธันวาคม<br />และคาดว่าจะกลับมาถึงสุวรรณภูมิตอนตีห้าของวันที่ 6 มกราคม<br /><br />ขั้นตอนต่อจากนี้ทั้งหมด<br />เป็นหน้าที่หลักของผม<br />เนื่องจากว่าผมเป็นคนจัดการ<br />เรื่องแผนการเดินทางทั้งหมด<br /><br />วิธีการที่ใช้คือ<br />อ่านหนังสือทุกเล่มที่เกี่ยวข้อง<br />อ่านจากเว็บต่างๆ<br />พยายามเก็บข้อมูลให้มากที่สุด<br /><br />แต่ก็นั่นแหละ<br />อินเดียนะ<br />ไม่ใช่ประเทศเล็กๆ<br /><br />เราจะเลือกท่องเที่ยวแบบไหน<br />เลือก และข้าม ที่ไหน<br />เดินทางอย่างไร<br />พักที่ไหน<br />จิปาถะทั้งหมดนี้<br /><br />ต้องใช้เวลา<br />ในการเตรียมการ<br /><br />แต่ะหลังจากกลับจากไฮเดอราบัด<br />ตอนต้นเดือนธันวาคม<br />ผมก็ต้องรีบจะสางงานทั้งหมด<br />ก่อนเดินทางท่องเที่ยวยาว<br /><br />แผนการเดินทางคร่าวๆ ร่างแรก<br />จึงเสร็จเรียบร้อยบนเครื่องบิน<br />จากสุวรรณภูมิมุ่งสู่เดลี<br /><br />และแน่นอน<br />แผนนั้น ก็ถูกปรับรายวัน<br />จนถึงวันเดินทางกลับเลยทีเดียว<br /><br /><a href="http://3.bp.blogspot.com/_DB7KTecFxzE/SYsv3-m6D6I/AAAAAAAAAv4/bQcBeTfVo0w/s1600-h/pre03.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 320px; height: 214px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_DB7KTecFxzE/SYsv3-m6D6I/AAAAAAAAAv4/bQcBeTfVo0w/s320/pre03.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5299382025277018018" /></a><br /><br />เกริ่นมายาวขนาดนี้<br />เพื่อจะร่ายยาวการท่องเที่ยวรูปแบ็คแพ็คแบบไทยๆ<br />ตั้งใจใช้คำนี้จริงๆ เพราะว่ารูปแบบการท่องเที่ยวแบบนี้<br />มันเป็นลูกผสมจริงๆ ผมยังสีหน้าชาวต่างชาติที่แปลกใจ<br />ในคราวที่พวกเราเก้าคนไปเดินเทรคกิ้งที่เส้นทางอัณนาปูรณะ<br />ทุกคนแปลกใจว่าสมาชิกเก้าคนที่ไม่ได้เป็นเพื่อนกันมาก่อน<br />เดินทางท่องเที่ยวแบบที่เขาเรียกกันว่าแบ็คแพ็คได้ยังไง<br />จริงๆพวกเราก็งงว่าเขาแปลกใจอะไร<br />พวกเราสรุปกันง่ายๆว่า เราเอาวิธีการที่เราใช้กับการเดินป่าในเมืองไทย<br />แค่ขยายเป้าหมายไปสู่เส้นทางที่ไกลมากขึ้น<br />ก็เท่านั้นเอง<br /><br />สำหรับการท่องเที่ยวอินเดีย 18 วันครั้งนี้<br />เป็นความตั้งใจว่าอยากบันทึกละเอียดๆสักครั้งหนึ่ง<br />เก็บใว้กันลืม<br /><br />แล้ววันที่หนึ่ง<br />ถึงวันที่สิบแปด<br />จะทยอยกันมาเรื่อยๆ<br />ตามจังหวะที่เป็นไปได้<br /><br /><a href="http://4.bp.blogspot.com/_DB7KTecFxzE/SYsv3hTcwkI/AAAAAAAAAvw/676idCQoEuw/s1600-h/pre02.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 320px; height: 214px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_DB7KTecFxzE/SYsv3hTcwkI/AAAAAAAAAvw/676idCQoEuw/s320/pre02.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5299382017410777666" /></a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/14268856-8684368975848492888?l=feng010.blogspot.com' alt='' /></div>Feng Fenghttp://www.blogger.com/profile/15776461446326708487noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-14268856.post-22295063844507375202009-02-03T23:38:00.002+07:002009-02-04T00:07:41.732+07:00หากใครติดตามข่าวต่างประเทศ<br />ประมาณกลางเดือนมกราคม<br />อาจจะได้ยินข่าวบริษัท SATYAM<br />บริษัทด้านไอทีอันดับต้นๆของประเทศอินเดีย<br /><br />ผมไม่ได้ตามข่าว<br />เลยไม่มีรายละเอียด<br />แต่สิ่งที่รับรู้จากเพื่อนร่วมงานในที่ทำงานคือ<br />บริษัทนี้ถูกจับได้ว่ามีการตกแต่งบัญชี<br />และผู้บริหารระดับสูงก็โดนจำคุก<br />เนื่องจากรู้เห็นในการกระทำดังกล่าว<br /><br />คำถามคือ ข่าวนี้เกี่ยวอะไรกับงานที่ทำ<br /><br />คำตอบคือ เกี่ยวข้องโดยตรงมาก<br />เนื่องจากโครงการที่เมืองไฮเดอราบัด<br />เป็นโครงการสัมปทานที่รัฐบาลลงนามกับบริษัท MAYTAS<br />ซึ่งบริษัท MAYTAS คือบริษัทลูกของ SATYAM<br />(ขนาดชื่อยังจงใจตั้งให้แค่อ่านสลับด้านเลย)<br /><br />และคนที่ดูแลโครงการที่ไฮเดอราบัด<br />ก็คือผู้บริหารที่โดนจำคุกนั่นแหละ<br /><br />สรุปคือ โครงการที่ไฮเดอราบัด<br />มีอันเป็นไปตั้งแต่เริ่มต้นโครงการได้ไม่ถึงสี่เดือน<br />ทางบริษัทอาจจะต้องเสียโครงการใหญ่ในมือออกไป<br /><br />จึงอาจจะถือเป็นโชคดีของผม<br />ที่ได้เดินทางไปทำงานที่นั่น<br />ก่อนที่โครงการจะถูกชะลอไป<br />อย่างไม่รู้กำหนด<br /><br />การเดินทางไปทำงานต่างประเทศ<br />ทำให้เรามองเห็นศักยภาพของตัวเองชัดเจนขึ้น<br /><br />เนื่องจากหากเราทำงานอยู่ที่สำนักงานกรุงเทพ<br />งานทั้งหมด จะถูกติดต่อทางอีเมลล์<br />เรามีเวลาที่จะนั่งหาข้อมูลเพื่อตอบคำถาม<br />เรามีพนักงานคนอื่นๆ ไม่ว่าจะเป็นหัวหน้าหรือลูกน้อง<br />คอยสนับสนุนหรือช่วยกันทำงาน<br />เรามีข้อมูลที่กระจายอยู่ตามตู้เอกสารต่างๆ<br />และเราสามารถหลบหรือเลี่ยงบางเรื่องได้<br />มันเหมือนเราตั้งรับศึกอยู่ในป้อมปราการ<br />การรบศึกแบบนี้ โอกาสแพ้จึงมีน้อยมาก<br /><br />แต่การเดินทางไปยังถิ่นของลูกค้า<br />เปรียบเหมือนกับการถูกส่งไปสู่สนามรบ<br />ในขณะที่มีอาวุธเพียงคอมพิวเตอร์โน๊ตบุ๊คหนึ่งตัว<br />แล้วที่เหลือทั้งหมดคือความสามารถส่วนตัว<br />ไม่ว่าจะเป็นความรู้ที่สั่งสมมา ศิลปะการเผชิญหน้ากับลูกค้า<br />เราจะต้องตอบคำถามลูกค้าอย่างมืออาชีพ และทันที<br />แค่สองคำนี้ก็ยากมากแล้ว<br />เราอาจจะถูกรุมล้อมด้วยลูกค้าหลายๆคน<br />ทุกๆคนก็รอการตอบสนอง<br />และแน่นอน เราต้องทำทั้งหมดนั้นด้วยตัวคนเดียว<br /><br />การทำทุกอย่างด้วยตัวคนเดียว<br />ในขณะที่เครื่องมือสนับสนุนมีจำกัดมากๆ<br /><br />เราอาจจะพริ้นงานไม่ได้<br />บางโปรแกรมเราอาจจะไม่มีใช้<br />ข้อมูลบางอย่างอยู่ที่กรุงเทพ<br />โทรถามใคร หรือปรึกษาใครก็ไม่มี<br />จิปาถะ ของอุปสรรค<br /><br />แต่เราต้องทำราวกับว่า<br />เรารับมือกับปัญหาเหล่านี้ได้<br />ง่ายๆ<br /><br />ทั้งหมดนี้แหละ คือความยาก<br />ทั้งหมดนี้แหละคือ ประสบการณ์<br />มันทำให้เราได้รู้ว่า<br />เราต้องปรับปรุงศักยภาพอะไรอีกบ้าง<br />เราจึงจะพร้อมที่จะออกไปรบนอกบ้าน<br /><br />เพราะเมื่อไหร่ที่เราพร้อมในทุกสนามรบ<br />เมื่อนั่นแหละที่เราจะเข้าใกล้ <br />ความเป็นมืออาชีพ<br /><br />ถึงตอนนี้<br />หัวหน้าบอกว่าให้ไปประชุมที่มุมไบ<br />ผมก็รู้ตัวเอง และตอบอย่างชัดเจนว่า<br />รอไปก่อน <br /><br />เพราะทุกคนบอกว่า<br />ลูกค้าที่มุมไบ <br />โหดกว่าไฮเดอราบัด <br />มากมาย จนบรรยายไม่หมด<br /><br />ผมขอฝึกฝีมืออีกหน่อย<br />แล้วค่อยเจอกัน<br />บรรดาลูกค้าทั้งหลาย<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/14268856-2229506384450737520?l=feng010.blogspot.com' alt='' /></div>Feng Fenghttp://www.blogger.com/profile/15776461446326708487noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-14268856.post-80064175601066657422009-02-02T00:33:00.004+07:002009-02-02T00:59:23.220+07:00ผ่านมาหลายวัน<br />จนข้ามปี<br />ผมขอย้อนกลับไปบันทึก<br />การเดินทางออกไปทำงาน<br />นอกอาณาจักรไทยครั้งแรก<br /><br />วันที่ 19 พย<br />สายการบินไทยนำผมสู่ประเทศอินเดีย<br />ปลายทางที่เมืองไฮเดอราบัด<br /><br />แม้จะเดินทางพร้อมกับหัวหน้า<br />แต่เป็นครั้งแรกที่เดินทางสู่ประเทศนี้<br />มีความหวั่นๆเล็กน้อย<br />และผมก็ถือวีซ่าท่องเที่ยว<br />แตกต่างจากคนอื่นๆที่ถือวีซ่าธุรกิจ<br /><br />ตอนที่ผ่านตม <br />ทางเจ้าหน้าที่ก็คงงๆ<br />ผมอาจจะเป็นนักท่องเที่ยวจำนวนน้อยมากของเมืองนี้<br />ก็เมืองไอทีที่จะมาแทนบังคลอร์<br />ทุกคนเดินทางมาทำงาน<br />ไม่มีนักท่องเที่ยวเลย<br /><br />เมื่อผ่านตม เป็นที่เรียบร้อย<br />รับกระเป๋าแล้วก็ออกมาด้านนอก<br />มีรถของโรมแรมมารับเรียบร้อย<br /><br /><a href="http://2.bp.blogspot.com/_DB7KTecFxzE/SYXfdK7WwkI/AAAAAAAAAuY/0e06W_Qaygs/s1600-h/Hyd01s.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 320px; height: 213px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_DB7KTecFxzE/SYXfdK7WwkI/AAAAAAAAAuY/0e06W_Qaygs/s320/Hyd01s.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5297886228913766978" /></a><br /><br /><a href="http://2.bp.blogspot.com/_DB7KTecFxzE/SYXfdQ39IOI/AAAAAAAAAug/jJlgu2bfkvY/s1600-h/Hyd02s.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 320px; height: 213px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_DB7KTecFxzE/SYXfdQ39IOI/AAAAAAAAAug/jJlgu2bfkvY/s320/Hyd02s.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5297886230510117090" /></a><br /><br /><a href="http://4.bp.blogspot.com/_DB7KTecFxzE/SYXfdWdLumI/AAAAAAAAAuo/4PKHpVaZPvM/s1600-h/Hyd03s.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 320px; height: 213px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_DB7KTecFxzE/SYXfdWdLumI/AAAAAAAAAuo/4PKHpVaZPvM/s320/Hyd03s.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5297886232008440418" /></a><br /><br /><br /><a href="http://4.bp.blogspot.com/_DB7KTecFxzE/SYXfdSZ3m-I/AAAAAAAAAuw/BY16kULKdhA/s1600-h/Hyd04s.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 213px; height: 320px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_DB7KTecFxzE/SYXfdSZ3m-I/AAAAAAAAAuw/BY16kULKdhA/s320/Hyd04s.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5297886230920797154" /></a><br /><br /><br />สภาพโรงแรม<br />ดีกว่าที่คิดมาก<br /><br /><br />ตื่นเช้ามา<br />ทานอาหารที่ห้องอาหารของโรงแรม<br />ซึ่งส่วนใหญ่ก็เป็นเพื่อนร่วมงาน<br />การพูดคุยจึงหนีไม่พ้นเรื่องงาน<br /><br />ประมาณเก้าโมงของที่อินเดีย<br />ซึ่งช้ากว่าไทยชั่วโมงครึ่ง<br />รถของบริษัทก็จะมารับไปทำงาน<br /><br />นั่งทำงานจนมื้อเที่ยง<br />ก็หนีไม่พ้นแอปเปิ้ล<br />หรือไม่ก็พิซซ่า<br /><br />แล้วก็นั่งทำงานต่อจนสองทุ่ม<br />กลับมาทานมื้อเย็นที่โรงแรม<br />การพูดคุยก็เป็นเรื่องงานๆๆ<br /><br />ทานเสร็จก็แยกย้ายกันเข้าห้อง<br />เพื่อทำงาน ทำงาน และก็ทำงาน<br /><br />ทำงานจันทร์ถึงเสาร์<br />หยุดวันอาทิตย์แค่หนึ่งวัน<br />ซึ่งพวกเราก็เช่ารถโรงแรมออกไปดูเมือง<br />ถือเป็นการดูงานไปในตัว<br /><br /><a href="http://1.bp.blogspot.com/_DB7KTecFxzE/SYXfdUO4DcI/AAAAAAAAAu4/wxNCgepKXpE/s1600-h/Hyd05s.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 213px; height: 320px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_DB7KTecFxzE/SYXfdUO4DcI/AAAAAAAAAu4/wxNCgepKXpE/s320/Hyd05s.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5297886231411559874" /></a><br /><br /><a href="http://2.bp.blogspot.com/_DB7KTecFxzE/SYXg8idUsJI/AAAAAAAAAvA/oTcRxJRyZsQ/s1600-h/Hyd06s.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 320px; height: 213px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_DB7KTecFxzE/SYXg8idUsJI/AAAAAAAAAvA/oTcRxJRyZsQ/s320/Hyd06s.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5297887867317825682" /></a><br /><br /><a href="http://2.bp.blogspot.com/_DB7KTecFxzE/SYXg8qNUqVI/AAAAAAAAAvI/Yxpm3zWHK7c/s1600-h/Hyd07s.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 213px; height: 320px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_DB7KTecFxzE/SYXg8qNUqVI/AAAAAAAAAvI/Yxpm3zWHK7c/s320/Hyd07s.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5297887869398198610" /></a><br /><br /><a href="http://1.bp.blogspot.com/_DB7KTecFxzE/SYXg8nrDybI/AAAAAAAAAvQ/ueu1LdTfwYM/s1600-h/Hyd08s.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 320px; height: 213px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_DB7KTecFxzE/SYXg8nrDybI/AAAAAAAAAvQ/ueu1LdTfwYM/s320/Hyd08s.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5297887868717615538" /></a><br /><a href="http://3.bp.blogspot.com/_DB7KTecFxzE/SYXg8z2gQWI/AAAAAAAAAvY/-2mG6vSEINY/s1600-h/Hyd09s.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 320px; height: 213px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_DB7KTecFxzE/SYXg8z2gQWI/AAAAAAAAAvY/-2mG6vSEINY/s320/Hyd09s.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5297887871986844002" /></a><br /><br /><br /><br /><a href="http://2.bp.blogspot.com/_DB7KTecFxzE/SYXg84OD8eI/AAAAAAAAAvg/vo7R-51H0_c/s1600-h/Hyd10s.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 320px; height: 213px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_DB7KTecFxzE/SYXg84OD8eI/AAAAAAAAAvg/vo7R-51H0_c/s320/Hyd10s.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5297887873159393762" /></a><br /><br /><br />เป็นแบบนี้ จนถึงกำหนดกลับ<br />แต่ก็บังเอิญ<br />กลับประเทศไม่ได้<br />เพราะสนามบินปิด<br /><br />หัวหน้าฝรั่ง<br />บอกว่าจะเดินทางไปมุมไบ<br /><br />แต่ปรากฏว่ามุมไบ<br />เกิดสถานการณ์แย่<br />เกิดเหตุการณ์จับตัวประกัน<br /><br />ท้ายที่สุด บรรดาคนไทยก็ต้องกลับประเทศแบบอ้อม<br />โดยบินจาก เมืองไฮเดอราบัด สู่ กัวลาลัมเปอร์<br />จากกัวลาลัมเปอร์ ก็บินเข้าภูเก็ต<br />แล้วก็นั่งรถตู้จากภูเก็ตเข้า กทม<br /><br />จากเดินทางแค่สี่ชั่วโมง<br />กลับใช้เวลาเกือบยี่สิบสี่ชั่วโมง<br /><br /><br />ทั้งหมดนี้<br />ถือเป็นการผจญภัยครั้งแรก<br />ของการเดินทางไปสู่ประเทศอินเดีย<br /><br />แน่นอนว่ามีครั้งแรก<br />ก็มีครั้งที่สอง<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/14268856-8006417560106665742?l=feng010.blogspot.com' alt='' /></div>Feng Fenghttp://www.blogger.com/profile/15776461446326708487noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-14268856.post-58268785318659671112008-11-18T16:34:00.003+07:002008-11-18T16:43:43.679+07:00อยากทำงานที่ได้เดินทางบ่อยๆ<br /><br />ผมนึกแบบนี้มาตลอด<br /><br />แล้วก็เชื่ออีกว่า<br />คนเราอยากได้อะไรก็ต้องพยายาม<br />วางแผนต่างๆ นานา<br />ดำเนินการมาหลายเดือน<br />ล๊อบบี้ผ่านคนโน้นคนนี้<br /><br />จนเมื่อวันศุกร์<br />ก็เข้าไปขอเอ็มดีตรงๆ<br />ขอแบบบังคับ ขู่เข็ญ กราบกราน<br />เอ็มดีให้สองเหตุผลที่ไม่อยากให้ไป<br /><br />เหตุผลแรก ภาษาอังกฤษคุณไม่ดี<br />เหตุผลที่สอง คุณดูเด็กมาก<br /><br />ข้อแรกยังพัฒนากันได้<br />ข้อสอง ต้องไปเกิดใหม่<br />เพราะถึงหน้าจะเหี่ยวก็ไม่ทำให้ดูแก่<br />ก็คนมันตัวเท่านี้<br /><br />แต่ท้ายที่สุด ให้บรรดาลูกพี่กล่อม<br />ทั้งฝรั่งและคนไทยเอ็มดีก็เลยยอม<br /><br />กำหนดเดินทางสู่ HYDERABAD ประเทศ อินเดีย<br /><br />19NOV <br />TG 329 BKK(20.35) - HYD(22.50)<br /><br />28NOV<br />TG 330 HYD(23.55) - BKK(04.55)<br /><br />แต่พอวันเสาร์ อาทิตย์<br />และจนถึงวันนี้<br /><br />รู้สึกอย่างเดียวคือ<br /><br />ไม่อยากไป<br />ไม่อยากไป<br />ไม่อยากไป<br /><br />เพิ่งสำนึกได้ว่า<br />ชีวิตตื่นตีห้า <br />ออกกำลังกาย<br />ถึงที่ทำงาน <br />ทานข้าวเช้า<br />ทำงานจนเที่ยง (ทำไปเล่นไป)<br />แวะไปทำพิธีทางศาสนา<br />บ่ายทำงาน(นั่งดูรูปท่องเที่ยวได้แบบสบาย)<br />เย็นกลับบ้าน<br />อ่านหนังสือ<br />นอนไม่เกินสองทุ่ม<br /><br />สิ้นปี โบนัส เยอะที่สุดในออฟฟิศ<br />เงินเดือนขึ้นเยอะที่สุดในออฟฟิศ<br /><br />ไม่มีหนี้<br />ไม่มีภาระ<br /><br />เป็นชีวิต<br />ที่ดีเท่าที่มนุษย์จะมีได้แล้ว<br /><br />แล้วผมจะหาเรื่องใส่ตัวทำไม<br /><br />ตอนนี้ไม่อยากไปไหนแล้ว<br />ไปทำงานไม่เหมือนไปเที่ยว<br />แค่เรื่องจัดกระเป๋าก็ไม่เหมือนแล้ว<br /><br />อยากทำงานที่ได้เดินทางแบบนี้บ่อยๆ<br />แต่พอจะได้ทำจริงๆ<br />กลับอยากอยู่แบบเดิมของผมดีกว่า<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/14268856-5826878531865967111?l=feng010.blogspot.com' alt='' /></div>Feng Fenghttp://www.blogger.com/profile/15776461446326708487noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-14268856.post-57498033741101888422008-10-30T10:40:00.002+07:002008-10-30T11:04:08.871+07:00นี่คือภาคต่อของสัญญาณประเทศไทย<br />นี่อาจจะเป็นงานพล่ามที่ยาว<br />และดูเหมือนจะจริงจังเกินไปมากมาย<br /><br /><br /><br />ผมมีเรื่องเล่าที่เกี่ยวบ้างไม่เกี่ยวบ้าง<br />แต่สำหรับผมเรื่องเล่าเหล่านี้<br />ปะติดปะต่อกัน <br />จนเป็นสิ่งที่ผมคิดที่ผมรู้สึกตอนนี้<br /><br /> <br /><strong>เรื่องที่หนึ่ง</strong><br /><br /><br /><br />ทุกๆเช้า <br />ผมตื่นประมาณตีห้า<br /><br />ทำพิธีทางศาสนา <br />อ่านหนังสือธรรมมะ<br /><br />ประมาณหกโมงก็ออกไปทำงาน<br />โดยแวะออกกำลังกายก่อน<br />ประมาณแปดโมงก็ถึงที่ทำงาน<br />ทานข้าวเช้า แล้วก็อ่านหนังสือพิมพ์<br /><br />ที่ออฟฟิศรับหนังสือพิมพ์หลายฉบับ<br />ผมเลือกอ่านมติชน กับ Daily Express(อันนี้แจกฟรี)<br />บางครั้งเปิดดู Bangkok Post บ้าง<br />อ่านหนังสือพิมพ์แบบเล่มเสร็จ<br />ก็เปิดเข้า ผู้จัดการออนไลน์ และก็กรุงเทพธุรกิจ<br /><br />กิจกรรมทั้งหมดถือเป็นงานส่วนหนึ่งด้วย<br />เพราะปรัชญาการทำงานที่เราตกลงกันใว้คือ<br />ใช้ชีวิตที่ทำงานให้เหมือนอยู่บ้าน(แต่งานต้องเสร็จ)<br />เพราะเวลาส่วนใหญ่มันเกิดที่ทำงาน <br /><br />แล้วผมก็ทำงานทำการของผมไป<br /><br />ส่วนมากงานในตอนเช้าคือการถกเถียงเรื่องการเมือง<br />เศรษฐกิจ สังคม ซึ่งเกี่ยวกับการงาน<br />บ่ายก็ทำงานเกี่ยวกับงานด้านเทคนิค<br />จนเลิกงาน <br /><br />ผมก็ฟังรายการที่เติมศักดิ์จัด<br />เพื่อฟังอารมณ์ พธม ต่อเรื่องต่างๆ<br /><br />กลับถึงบ้าน<br />อ่านหนังสือ เน้นหนังสืออ่านเล่น<br />แล้วประมาณสองทุ่มก็นอน<br /><br />ผมพยายามไม่ดูทีวี<br />เพราะไม่อยากฟังข่าว<br />ผมไม่อยากเสียเวลากับการดูละคร<br />มีบางรายการที่ผมติดตามดู<br />เช่น Man Vs Wild ทางช่อง Discovery<br />รายการท่องเที่ยวบางรายการ<br /><br />ผมเชื่อของผมเองว่า<br />ถ้าผมเอาตัวเองออกมาจากอารมณ์ของความขัดแย้ง<br />แล้วจับตามองมันด้วย สติ ที่ปราศจากสิ่งเร้า<br />เราจะจับ ความรู้สึก นึกคิด ของเราได้ง่ายขึ้น<br />เราก็อาจจะเห็นอะไรบางอย่างที่ชัดเจนขึ้น<br /><br /><br /><br /><strong>เรื่องที่สอง</strong><br /><br />มีคอลัมน์ในมติชนที่ผมชอบอ่าน<br />เรียงคนมาเป็นข่าว ก้างตำคอ และก็<br />เหยี่ยวถลาลม เป็นของวันอังคาร พุธ และก็พฤหัส <br />โดยเฉพาะคอลัมน์วันพฤหัสนี้<br /><br /><a href="http://3.bp.blogspot.com/_DB7KTecFxzE/SQkx3QUiyZI/AAAAAAAAAuM/8-0bZCeY2Oc/s1600-h/Matichon.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 320px; height: 240px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_DB7KTecFxzE/SQkx3QUiyZI/AAAAAAAAAuM/8-0bZCeY2Oc/s320/Matichon.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5262792464902834578" /></a><br /><br /><br /><br />ต้นทุนของการออกมาคิดอะไรดังๆ<br />มีอะไรบ้าง<br /><br />ทำไม พธม ต้องสร้างราคาที่ต้องจ่ายให้คนอื่นสูงขนาดนี้<br />ผมเห็นด้วยอย่างมากกับบทความของ อ นิธิ เมื่อวันจันทร์ที่ผ่านมา<br />แต่ พธม ก็แสดงอาการของ ไม่ฟังใคร จนชัดเกินไป<br /><br />สำหรับผม โดยส่วนตัว<br />ผมไม่ชอบคนที่ไม่ฟังคนอื่นเลย<br />เพราะสมัยหนึ่ง ทักษิณก็เป็นอย่างนี้<br />ตอนนี้ สนธิ ต่างกันตรงไหน<br /><br /><br /><strong>เรื่องที่สาม</strong><br /><br />วันก่อนโน้น<br />ผมอ่านหนังสือที่จิระนันท์ เขียนเรื่องที่เขาเข้าป่า<br />มีอยู่ตอนหนึ่งที่เขาเล่า กระบวนการ จัดตั้ง แบบคอมมิวนิสต์<br />(แน่นอนทำให้เราเข้าใจหมอเหวงมากขึ้นด้วย ฮา)<br /><br />ผมพยายามยัดเยียดหนังสือเล่มนี้ให้เพื่อนสนิท<br />ที่ไปร่วมประท้วงกับ พธม ทุกวันได้อ่าน<br /><br />พร้อมทั้งสำทับไปว่า<br />เราว่ามันเหมือนกันมากๆ<br /><br />พร้อมทั้งเลยเถิดไปสู่ประเด็นง่ายๆ<br />พธม นปช แตกต่างอย่างไรก็ ธรรมกาย<br />อุปทานหมู่ มีผลขนาดไหน<br /><br />เพื่อนตอบว่า ต่างกันมากมาย<br />เพราะธรรมกาย ทำเพื่อตัวเอง<br />แต่ พธม ทำเพื่อคนอื่น<br /><br />ผมถามกลับไปว่า<br />แล้วถ้าคนอื่นๆที่ว่านั้นบอกว่า<br />ไม่ต้องมาทำเพื่อกู<br />กูชอบของกูแบบนี้<br />เอ็งจะบอกเขาว่าอย่างไร<br /><br /><br /><br />เมื่อวานซืน<br />อ่านหนังสือของบินหลา <br />ที่ชื่อ ภู มี ศาสตร์<br />มีอยู่ตอนหนึ่ง<br />ที่เขียนเรื่องสงคราม ของทหารรับจ้าง<br />ที่ชื่อ จำลอง ศรีเมือง<br />ในนั้นมีทั้งข้อมูลจากฝ่ายชนะ และฝ่ายพ่ายแพ้<br /><br />ผมบอกกับตัวเองว่า<br />คนบางคน อาจจะไม่เคยเปลี่ยน<br />ทันทีที่นักข่าวถามเรื่องนักวิชาการคือ<br />"เขาเหล่านั้น มาต่อสู้แบบพวกผมหรือเปล่า<br />เขาเหล่านั้น เคยทำอะไรให้สังคมบ้าง"<br /><br /><br /><br />กับประเด็นความรุนแรง เขาก็ตอบว่า<br />"พวกผมรุนแรงตรงไหน อหิงสา"<br />อหิงสา ไม่ได้แปลว่าทำอะไรตามอำเภอใจก็ได้<br />ตามปรัชญาของความรุนแรงในหนังสือสันติวิธีเล่มไหนก็ตามบอกว่า<br />กระบวนการความรุนแรงมันมาจากสองฝ่ายเสมอ<br />ถ้ามี พธม อย่างเดียว ไม่มี นปช ไม่มีตำรวจ<br />ความรุนแรงก็ไม่มี<br /><br />ประเด็นนี้ก็พันกลับไปเรื่องเดิม<br />ถ้าวันนั้น พธม ไม่เคลื่อนไปปิดล้อม<br />ความรุนแรงอาจจะไม่เกิด<br /><br />ตำรวจผิด อันนี้ไม่ต้องโต้เถียง<br />แต่คนที่สร้างโอกาสให้เกิดการประจันหน้า<br />นำปัญหาสู่ทางเลือกนั้น<br />ก็ทำไม่ถูก<br /><br /><br /><br /><strong>เรื่องที่สี่</strong><br /><br />ในวงสนทนาครั้งหนึ่ง<br />รุ่นพี่ถามเราว่า<br />ทำไมสิงคโปร์จึงพัฒนา<br />ประเทศเขามีการโกงกันไม๊<br /><br />แล้วจีนละ ทำไมถึงพัฒนาได้<br />ก็เห็นเผด็จการมากๆ<br /><br />ตัวผมเองตอบคำถามเหล่านี้ไม่ได้หรอก<br />ถ้าตอบก็ตอบแบบทั่วๆไป<br />คนมันต่างกัน<br />การศึกษาไม่เหมือนกัน<br />ซึ่งฟังดูนามธรรมมากๆ<br /><br />แต่จากประสบการณ์ที่เจอ<br />นั่นคือ คำตอบจริงๆ<br /><br />ผมพยายามสังเกตจากเพื่อนร่วมงานชาติต่างๆ<br />สิงคโปร์ มาเลย์ ฝรั่งจากยุโรป<br />ฝรั่งจากออสเตรเลีย คนเวียดนาม คนอินเดีย<br />สังเกตและตั้งคำถามกับตัวเองว่า<br />เขามีอะไรที่ต่างจากเรา<br />อะไรคือข้อดีของเขา<br />อะไรคือข้อเสียของเขา<br />แล้วอะไรคือข้อดีที่เรามีและข้อด้อยที่เราต้องแก้ไข<br /><br />คงจะจำความเหล่านี้ได้<br /><br />หลังสงครามโลก<br />ญีปุ่นที่ยากจน อย่างมาก<br />กลายมาเป็นญี่ปุ่นในวันนี้<br />(และกำลังจะกลับไปยากจน ฮา)<br /><br />ตอนเราเด็กๆ<br />มาเลเซีย ก็เป็นประเทศที่ไม่มีอะไรเลย<br />แต่ทุกวันนี้ คนแถวๆบ้าน<br />ต้องส่งลูกๆไปเรียนที่มาเลเซีย<br /><br />ยังไม่นับเกาหลีใต้<br />ที่สมัยเด็ก เราต้องให้ความช่วยเหลือเขา<br />มาถึงตอนนี้ น่าจะต้องกลับกัน<br /><br />ตอนเด็กๆ อินโด ฟิลลิปปินส์ เจริญมาก<br />ถึงตอนนี้ ก็ยากจนแบบที่เราๆรู้กัน<br /><br />ถ้าคำตอบทั้งหมดนี้คือ<br />ความผิดอยู่ที่นักการเมือง<br /><br />ผมว่า คนตอบ <br />คงต้องทำการบ้านใหม่<br /><br />ประเทศไทย<br />มีประชากรมากติดอันดับท๊อปเทนของโลกนี้<br />จีน อินเดีย .... นำมา แล้วเราก็ไล่หลังมาไม่ไกล<br /><br />เราต้องถามตัวเองให้หนักๆว่า <br />ทำไมเราถึงล้าหลังขนาดนี้<br /><br />เรามีคำตอบห่วยๆว่า<br />ก็คนประเทศนี้มันห่วย<br /><br />เราไม่มีสิ่งที่เรียกว่า ความเป็นมืออาชีพ<br />ในทุกๆวงการ<br />ในทุกๆส่วนของสังคม<br />เราพูดถึงกันแต่สิทธิ แต่มักลืมหน้าที่<br />เราจึงแย่ลง แย่ลง และแย่ลง<br /><br />ผมเคยพูดกับหัวหน้าว่า<br />เราทำอะไรกับวงการของเรา<br />ทำไมคนเก่งๆในรุ่นอายุ 40 มีประมาณ 3-4 คน<br />ทั้งๆที่แต่ละปีเราผลิตคนมารับใช้วงการเป็นหมื่นๆ<br /><br />เรามีวิศวกรที่เป็นมือาชีพกี่คน<br />เรามีสถาปนิกที่เป็นมืออาชีพกี่คน<br />เรามีนักบริหารที่เป็นมืออาชีพกี่คน<br />เรามีหมอที่เป็นมืออาชีพกี่คน<br /><br />คำว่าเป็นมืออาชีพ<br />ไม่ได้แปลแค่ว่าคุณประกอบอาชีพเหล่านั้นได้<br />แต่คุณต้องมีทักษะ ความเชี่ยวชาญ ความพร้อม<br />และทุกๆด้าน ที่วิชาชีพนั่นเรียกร้อง<br /><br />ถ้าคุณเป็นวิศวกรที่ไม่เคยอ่านหนังสือวิชาการใหม่ๆ<br />คุณก็ไม่มีทางไปสู่ความเป็นมืออาชีพได้<br /><br />ถ้าคุณเป็นสถาปนิกที่คิดจะทำงานที่เหมือนๆเดิม<br />คุณก็ไม่มีทางจะเป็นมืออาชีพได้<br /><br />ถ้าคุณเป็นหมอที่คิดจะรักษาไปวันๆ<br />คุณก็ไม่มีทางเป็นมืออาชีพ<br /><br />ผมรู้ว่าความคิดแบบนี้มันตื้นเขิน<br />และเบาปัญญา<br /><br />แต่เรายังหาคำตอบที่ฉลาดว่านี้ไม่ได้จริงๆ<br /><br /><br /><strong>เรื่องที่ ห้า</strong><br /><br />เดือนที่แล้วผมกลับบ้าน<br />ระหว่างที่อยู่ที่บ้าน<br />เห็นโทรศัพท์พี่ชายดังบ่อยมาก<br />จับความจากการแอบฟังได้ว่า<br />ท่านนายผู้มีอำจาจ ต้องการให้เบิกงวดงาน<br /><br />หลังการสืบข้อมูลภายในครอบครัว<br />ได้ความว่า <br />พี่ชายได้งานรับเหมาทำถนน<br />โดยทั้งนี้ต้องจ่าย 70%<br />ได้ฟังดังนั้น ตกใจมาก<br />แล้วมันจะเหลืออะไร<br /><br />สืบข่าวต่อไปว่า แล้วผู้มีอำนาจเป็นใครมาจากไหน<br />ทำไมเรียกเกินมาตรฐานขนาดนี้<br />คำตอบคือ นามสกุล ใหญ่โตในภาคใต้<br />อนาคตคงได้รับ มรดก เป็นตำแหน่ง สส แน่นอน<br /><br />กลับมาจากที่บ้าน<br />เลขาโครงการแจ้งว่า<br />เรื่องเบิกงวดของบริษัทยังไม่รับการเซ้นต์ออกมา<br />เหตุผลคือ ซองที่แนบไปกับเอกสารเบิกงวดนั้น<br />ท่านผู้มีอำนาจลงนาม บอกว่ามันบางไป<br /><br />ผมก็โวยว่า<br />ก็งานนี้เราจ่ายเหมารวมไปหมดแล้วนิ<br />ทำไมมาเรียกเพิ่มอีก<br /><br />ไม่มีคำตอบจากนรก<br /><br /><br />อาทิตย์ที่แล้ว<br />บริษัทนำผู้หลักผู้ใหญ่ไปดูงานที่เมืองนอก<br />ไปถึงสวิสปุ๊ป ท่านก็ขอซื้อโรแล็กซ์ราคาหลายแสน<br />ดูมันทำ<br />พอทานข้าว ขอไวน์ขวดละแสน<br />ดูมันทำ<br /><br /><br />วันก่อนโน้น<br />เราดูสัมภาษณ์ ทหารใหญ่มาก คนที่แล้ว<br />ผมสนใจบ้านของเขามากๆ<br />มันใหญ่โตมากๆ<br />ก็เกิดความสงสัยว่า<br />ด้วยเงินเดือนข้าราชการ<br />รวมกับตำแหน่งบอร์ดของ รัฐวิสาหกิจต่างๆ<br />สามารถทำให้คนมีเงินและมีทัพย์สินขนาดนี้ได้ไง<br /><br />ทั้งหมดนี้ทำให้ผมรู้สึกได้ว่า<br />ไอ้คนที่พร้อมจะเอาผลประโยชณ์<br />เอารัดเอาเปรียบ หรือสุดท้ายคือ โกง<br />มันเต็มประเทศสยาม<br /><br />เป็นกันตั้งแต่ อบต อบจ<br />ข้าราชการชั้นผู้น้อย<br />ข้าราชการชั้นผู้กลาง<br />ข้าราชการชั้นผู้ใหญ่<br />รวมไปถึงนักการเมือง<br /><br />นี่ยังไม่ช่ายความน่ากลัวทั้งหมด<br /><br /><br />เพราะความน่ากลัวกว่าคือ<br />กระบวนการคอรัปชัน ในเอกชน<br />มันมหาศาลกว่าในกระบวนการราชการเยอะ<br />ประมาณว่า ที่เห็นในราชการนะ คือภูเขาน้ำแข็งเท่านั้นแหละ<br /><br />นั่นแปลว่า<br />การจะโค่นคนที่คิดแบบทักษิณนะ<br />อาจจะไล่คนออกจากประเทศนี้ ครึ่งประเทศ<br /><br /><br /><br /><strong>เรื่องที่ หก</strong><br /><br />ผมเชื่อว่า เศรษฐกิจ สังคม การเมือง เกี่ยวข้องกัน<br /><br />คนใต้ได้ราคายางกิโลละร้อยบาท<br />กรีดยางหนึ่งอาทิตย์<br />ประท้วงหนึ่งอาทิตย์<br /><br />สบายๆ<br /><br />พอราคายางเหลือ 3 โลร้อย<br />อาจจะมีอะไรเปลี่ยนไป<br /><br />เมื่อเศรษฐกิจส่วนตัวดี<br />เราก็จะพยายามสร้างสังคมที่ดี<br />และสังคมที่ดี ก็สร้างนักการเมืองที่ดี<br /><br /><br />นี่คือถามตอบของเรื่องที่ไม่มีคำตอบ<br />เรื่องทุกเรื่องในมันซับซ้อน<br />ก็มักมีคำตอบแนวๆนี้แหละ<br /><br />ถามอย่าง<br />ตอบอย่าง<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/14268856-5749803374110188842?l=feng010.blogspot.com' alt='' /></div>Feng Fenghttp://www.blogger.com/profile/15776461446326708487noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-14268856.post-35137424408741722882008-10-29T11:06:00.002+07:002008-10-29T11:27:45.851+07:00เรามีทางเลือกอะไรบ้าง<br />ที่เราทำได้ <br />แล้วมันดีกับประเทศ <br />ดีกับสังคม <br />ดีต่อเพื่อนมนุษย์<br /><br />อย่างแรกที่คิดออกคือ <br />ไปร่วมประท้วงกับพันธมิตร<br /><br />สมัยก่อนผมมั่นใจมากว่ามันน่าจะแก้ปัญหาได้<br />แต่ตอนนี้ไม่รู้สึกแบบนั้นอีกต่อไปแล้ว<br /><br />ผมกลับรู้สึกว่า<br />ทางเลือกนี้มันคือการแก้ปัญหาจากภายนอก<br />คือการชี้นิ้วออกไป แล้วบอกว่าเอ็งผิด<br />เอ็งต้องแก้ไข เอ็งต้องเปลี่ยน<br />โน่น นี่ นั่น เยอะไปหมด<br /><br />แล้วบรรดาสิ่งมีชีวิตที่ถูกชี้นิ้วต่อว่า<br />ก็มีข้อโต้แย้ง ฟังขึ้นและฟังไม่เข้าหู ปนเปกันไป<br />ท้ายที่สุด ก็กลายเป็นสงครามวาทะ<br />โต้กันไปโต้กันมา<br />จนทุกคนงงว่า <br />เราเถียงกันเรื่องอะไร<br /><br />หลังจากหายงง<br />ผมก็ตระหนักว่า<br />ปัญหาของประเทศเรา<br />มันอยู่ที่คน <br />และนั่นก็หมายถึง <br />อยู่ที่ตัวผมเองด้วย<br /><br />ผมจึงเริ่มกลับมามองว่า<br />เราต้องเริ่มแก้ปัญหาจากภายในตัวเราเองก่อน<br />เช่น เราซื่อสัตย์หรือยัง<br />เวลาเห็นคนรอบๆตัว ไม่ซื่อสัตย์เราทำยังไง<br />เรามีศีลธรรมอยู่ในระดับไหน<br />เวลาเห็นคนใกล้ๆตัวทำอะไรที่ผึดศีลธรรม<br />เราจัดการยังไง<br /><br />นั่นคือนามธรรมที่ผมคิด<br />แล้วผมก็นำนามธรรมนั่นมาสู่การปฎิบัติ<br />เช่น ผมมาทำงานแต่เช้า<br />เพราะในข้อตกลงกับบริษัท<br />ผมตกลงเวลาทำงาน 8.00 -17.00 น.<br />เพื่อนร่วมงานที่ยังมาทำงานสาย<br />ผมก็พยายามพูดคุย เพื่อให้เขาปรับตัว<br />ถ้าไม่ได้ตามนั้น อย่าน้อยก็ต้องทำงาน 8 ชั่วโมงเป็นอย่างต่ำ<br /><br />หากผมพบหรือเห็นความไม่ยุติธรรมในบริษัท<br />ผมก็พยายามต่อสู้ เข้าไปคุยกับเอ็มดี คุยกับหัวหน้า<br />หาทางแก้ปัญหา<br /><br />และเนื่องด้วยงานของผมส่วนใหญ่<br />คืองานขนส่งมวลชนขนาดใหญ่<br />ซึ่งมีผลกระทบกับประชาชน<br />และเป็นถุงเงินถุงทองของนักการเมือง<br />และข้าราชการโกงกิน<br /><br />สิ่งที่ผมทำได้คือ <br />พยายามปกป้องผลประโยชณ์ของประชาชน<br />กล้าที่จะโต้เถียงในที่ประชุม<br />โดยใช้เหตุผลง่ายๆ ว่าทั้งหมดนี้มันคือภาษีของพี่น้องของผม<br />ทุกคนต้องทำสิ่งที่ดีที่สุด สำหรับประเทศผมเท่านั้น<br />ผมไม่ยอมประณีประนอม<br /><br />ล่าสุดบริษัทได้โครงการใหม่ ราคาดีบาท<br />ต้นทุนทำงานจริงๆประมาณ 20 เปอร์เซ็นต์<br />จ่ายนักการเมืองไปแล้ว 20 เปอร์เซ็นต์<br />ผมเข้าไปถามเอ็มดีว่า<br />พี่ต้องการกำไรส่งให้ฝรั่งเท่าไหร่<br />แล้วที่เหลือจากนั้น<br />เอามันมาพัฒนาประเทศบ้าง เช่น<br />จ้างเด็กๆมาเรียนรู้งาน จะได้มีคนทำงานได้มากขึ้น<br />หรือ จะจ้างคนเก่งๆมาพัฒนาอะไรใหม่ๆให้เกิดขึ้น<br />เพราะอย่างน้อย มันก็มาจากเงินภาษีของคนประเทศนี้<br />มันก็ควรกลับไปสู่คนประเทศนี้ ไม่ช่ายฝรั่ง<br /><br />เอ็มดี อึ้งไปเลย 555<br /><br />นั่นเป็นตัวอย่างขั้นต้น<br /><br /><br />ขั้นต่อมาคือผมคิดว่า<br />เราน่าจะทำอะไรให้ประเทศนี้ได้อีกบ้าง<br />ผมผลักดัน และนำเสนอ<br />ให้บริษัทรับงานจากต่างประเทศเป็นหลัก<br />นั่นหมายความว่า<br />รายได้ของพนักงานในบริษัทก็คือเงินเข้าประเทศ<br />ก็ทำให้ผลิตมวลรวมของประเทศดีขึ้น<br /><br />แล้วลองคิดว่า<br />ถ้าทุกคนที่ทำงาน รับเงินจากต่างประเทศ<br />ประเทศเราจะพัฒนาขึ้นแบบไหน<br /><br /><br />ฟังดูแปลกๆไม๊<br /><br />แต่ผมคิดว่า<br />ประเทศนี้จะพัฒนากว่านี้<br />ถ้าทุกคนเลือกจะพัฒนาตัวเองก่อน<br /><br />แล้วถึงตอนนั้น ถ้าทุกคนพัฒนาแล้ว<br />สำนึกหลายๆอย่างอาจจะตามมาก็ได้<br />ไม่ต้องเสียเวลามานั่งประท้วง<br />ที่ต้นทุนสูงกันทุกฝ่าย<br />แล้วท้ายที่สุดก็มีแต่คนแพ้<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/14268856-3513742440874172288?l=feng010.blogspot.com' alt='' /></div>Feng Fenghttp://www.blogger.com/profile/15776461446326708487noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-14268856.post-29718711899427578252008-10-13T09:31:00.003+07:002008-10-13T09:44:06.413+07:00<a href="http://4.bp.blogspot.com/_DB7KTecFxzE/SPK1hkR5clI/AAAAAAAAAuE/D49TfLFyvYc/s1600-h/Hyushu_you_me.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;" src="http://4.bp.blogspot.com/_DB7KTecFxzE/SPK1hkR5clI/AAAAAAAAAuE/D49TfLFyvYc/s320/Hyushu_you_me.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5256463303373845074" /></a><br /><br />วันเสาร์<br />ระหว่างให้ถึงเวลานัดทานข้าวกับเพื่อนๆ<br />มีโอกาสโฉบผ่านไปงานหนังสือหนึ่งชั่วโมง<br />(วันหลังจะตั้งใจไปเดินใหม่)<br /> <br />ได้หนังสือมาสองเล่ม<br />เล่มแรกคือ ภู-มี-ศาสตร์<br />ของบินหลา สันกาลาคีรี<br />เรื่องราวว่าด้วยภูเขา<br />ยังไม่ได้เริ่มอ่าน<br />แต่แค่บอกว่าเขียนถึงเรื่องภูเขา<br />และยิ่งเขียนด้วยบินหลา<br />คาดว่าผมคงต้องชอบแน่เลย<br />เพราะผมชอบภูเขาเป็นหลัก<br />งานเขียนของบินหลาก็ไม่เคยผิดหวัง<br /><br />อ่านจบแล้วจะมาเขียนถึงอีกครั้ง<br /><br /> <br />ส่วนเล่มที่สอง Kyushu You&Me<br />ของ ปาลิดา พิมพะกร<br /> <br />งานเขียนของน้องสาว ที่รู้จักกัน<br />วันก่อนมีโอกาสเจอคนเขียนโดยบังเอิญที่สถานีรถไฟฟ้า<br />เธอบอกว่ากำลังจะออกหนังสือเล่มที่สอง<br />เป็นเรื่องเกี่ยวกับคิวชู <br /><br />หนังสือเล่มแรกของเธอคือ เกียวโต ไดอะรี่<br />เล่มแรกพวกเราแสดงความคิดเห็นกันว่า<br />เธอคงเกร็งๆกับหนังสือเล่มแรก<br />เลยออกมาในแนวจริงจัง<br />ผิดกับบุคลิกตัวหนังสือของเธอที่พวกเราคุ้นชิ้ร<br /><br />มาถึงเล่มนี้ เธอผ่อนคลายมากขึ้น<br />มีความเป็นหนังสือท่องเที่ยวมากกว่าเล่มแรก<br />หนังสือสวย รูปถ่ายก็สวย<br /> <br />แนะนำ แนะนำ<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/14268856-2971871189942757825?l=feng010.blogspot.com' alt='' /></div>Feng Fenghttp://www.blogger.com/profile/15776461446326708487noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-14268856.post-78096909264115803282008-10-02T16:26:00.000+07:002008-10-02T16:28:21.147+07:00บรรยากาศหลังงานรื่นเริง<br />เป็นบรรยากาศ<br />ที่อบอวลไปด้วยอารมณ์บางอย่าง<br />ไม่เชิงผ่อนคลาย<br />ไม่เชิงเหงา<br />ไม่เชิงเศร้า<br />ไม่ใช่หมดหวัง<br />และไม่ใช่แค่การรอคอยความสุขครั้งหน้า<br /><br />เป็นบรรยากาศที่บรรยายยาก<br />มีบุคลิกเฉพาะตัว<br />จำได้ว่าตั้งแต่เด็ก<br />ผมรอคอยช่วงเวลานี้ ของทุกๆปี<br /><br />มันเป็นเวลาพิเศษ<br />ซึ่งทำให้เราเรียนรู้ได้ว่า<br />แล้วความสุขก็ผ่านไป<br />อย่าไปอาลัยอาวรณ์<br />ความทุกข์ก็เช่นกัน<br />เข้ามาแล้วก็ต้องผ่านไป<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/14268856-7809690926411580328?l=feng010.blogspot.com' alt='' /></div>Feng Fenghttp://www.blogger.com/profile/15776461446326708487noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-14268856.post-52531720870268889392008-09-26T16:05:00.000+07:002008-09-26T16:09:04.546+07:00เริ่มตั้งแต่วันที่หนึ่งเดือนกันยายน<br />ชีวิตของผมดำเนินไปดังนี้<br /><br />๒๒.๐๐ เข้านอน<br /><br />๐๒.๐๐ ตื่นมาทำละหมาด แล้วนอนต่อ<br /><br />๐๔.๐๐ ตื่นมารับประทานอาหาร<br /><br />๐๕.๐๐ เริ่มถือศีลอด ไปละหมาดที่สุเหร่า <br /> และอ่านคัมภีร์จนประมาณหกโมงเช้า<br /><br />๐๖.๐๐ ไปทำงาน<br /><br />๑๒.๐๐ ไปละหมาดที่สุเหร่า <br /><br />๑๓.๐๐ เริ่มงานภาคบ่าย<br /><br />๑๗.๐๐ เลิกงาน ไปละหมาดที่สุเหร่า และอ่านคัมภีร์<br /><br />๑๘.๐๐ โดยประมาณ รับประทานอาหารเย็น หลังจากถือศีลมาทั้งวัน<br /><br />๑๙.๐๐ อาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้า เตรียมตัวไปละหมาด<br /><br />๒๑.๓๐ โดยประมาณ เสร็จภาระกิจประจำวัน ดูข่าวเล็กน้อยก่อนเข้านอน<br /><br />แล้วก็เข้าสู่ตารางเวลาตามเดิม<br />ยกเว้นก็เพียงแค่เสาร์อาทิตย์ที่อาจจะแตกต่างกันไปบ้าง<br />แต่ไม่มากนัก เพราะเวลาที่เป็นการทำงาน อาจจะถูกแทนที่ด้วย<br />การออกกำลังกายเล็กน้อย หรือการสะสางงานเก่าๆ<br /><br />นี่ยังไม่รวมกลายเปลี่ยนแปลงอื่นๆ<br />เช่น พูดแต่น้อย และเมื่อพูดไปก็พยายามพูดแต่สิ่งดีๆ<br /><br />หรือการเปลี่ยนแปลงที่มองยาก<br />อย่างการคิดแต่สิ่งดีๆ<br /><br />ฟังดูเหมือนจะลำบาก<br />แต่มันกลับเป็นหนึ่งเดือนที่รู้สึกดีๆ<br /><br />มันเหมือนกันชีวิต<br />ได้กลับไปสู่ร่องรอย<br />หรือ เส้นทางที่มันควรจะเป็น<br /><br />ชีวิตที่ชัดเจนว่า ควรจะทำงานแค่ไหน<br />ควรใส่ใจในเรื่องทางธรรมอย่างไร<br />การรักษา กาย วาจา ใจ ให้ดีๆ<br /><br />พยายามออกจากสิ่งที่มันรก และเปล่าประโยชณ์<br />นี่ผมกำลังพูดในเรื่องรูปธรรมของชีวิตในโลกนี้<br /><br />การนอนไม่ดึก ก็ย่อมเป็นผลดีต่อร่างกาย<br />และหลายต่อหลายครั้งที่เรานอนดึก<br />ไม่ช่ายด้วยเหตุผลที่มีค่าเพียงพอ<br />อาจจะเป็นเพียงการดูทีวี <br />หรือรายการที่ไม่ได้สร้างผลดีต่อเรามากนัก<br /><br />การตัดการกระทำที่ไม่จำเป็นออกไปจากกิจวัตร<br />ทำให้เรามีเวลาเหลือพอ<br />ที่จะนำมาสร้างสิ่งดีๆให้กับตัวเอง<br /><br />ไม่ว่าจะเป็นการพักผ่อน<br />หรือ การศึกษาธรรม<br /><br />ยิ่งในส่วนของการทำงาน<br />แค่ไหนคือความพอเหมาะพอควร<br />บางครั้งเรากำลังลงแข่งขัน <br />และถึงกับแก่งแย่งในบางครา<br />เพื่อผมตอบแทน หรือการสะสมทรัพย์<br /><br />การหยุด และนั่งทบทวนสิ่งเหล่านี้ซะบ้าง<br />มันทำให้ชีวิตเดินช้าลง<br /><br />มาถึงในส่วนของการระวังคำพูด<br />เป็นความยากอีกขั้นหนึ่ง<br />เพราะด้วยความเคยชิน<br />อาจจะทำให้เราพูดในสิ่งที่ไม่ดี<br />พูดจาให้ร้ายคนอื่น พูดจาส่อเสียด<br />ประชดประชัน หรือบางครั้งแค่คะนองปาก<br />เหล่านี้ล้วนเป็นสิ่งที่เราควรหลีกเลี่ยง<br />พูดในสิ่งที่ควร <br />และงดเว้นที่จะพูดในสิ่งที่ไม่ควร<br /><br />และความยากที่สุดก็คือ<br />การคิดดี การรักษาความคิดให้ดี<br />หากเราทำได้จิตใจเราก็จะสบาย<br />เราอาจจะได้ยินสิ่งไม่ได้<br />เราอาจจะเห็นสิ่งไม่สบอารมณ์<br /><br />แต่หากเราพยายามรักษาความคิดเราให้ดี<br />สิ่งเหล่านั้นไม่สามารถสร้างผลกระทบต่อเราได้<br />เมื่อเรารักษาใจให้เป็นสุขได้<br />ก็จะตามมาด้วยความสงบในอารมณ์<br />แล้วเหล่านี้ก็จะนำไปสู่ความสุข ในที่สุด<br /><br />เหล่านี้แหละมันคือ<br />รูปแบบชีวิตที่เราควรจะใช้มันในทุกๆวัน<br />สงบ เพื่อนำไปสู่สุข<br />รักษาความ สุขสงบ<br /><br />เดือนที่ดีที่สุดกำลังจะผ่านไป<br />ผมหวังใว้ว่า<br />ทั้งหมดนี้ จะฝั่งลึกสู่ด้านใน<br />และจะกลายเป็นความถาวร ในตัวเราต่อไป<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/14268856-5253172087026888939?l=feng010.blogspot.com' alt='' /></div>Feng Fenghttp://www.blogger.com/profile/15776461446326708487noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-14268856.post-50735822041311571222008-09-23T15:39:00.001+07:002008-09-23T15:51:37.360+07:00<a href="http://1.bp.blogspot.com/_DB7KTecFxzE/SNisqzF_LDI/AAAAAAAAAfQ/E7FNT0CKGWw/s1600-h/Garden.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;" src="http://1.bp.blogspot.com/_DB7KTecFxzE/SNisqzF_LDI/AAAAAAAAAfQ/E7FNT0CKGWw/s400/Garden.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5249135216970116146" /></a><br /><br /><br />- 1 -<br /><br />ผมมีพี่ชายสองคน<br />ทั้งสองชอบจัดสวน<br /><br />ย้อนอดีตไปสมัยที่บ้านหลังปัจจุบัน<br />เพิ่งเสร็จใหม่ๆ<br />พี่ชายทั้งสองคนช่วยกันสะสมต้นไม้<br />เตรียมใว้สำหรับสวนใหม่ กับบ้านใหม่<br /><br />ครั้นพอถึงเวลาจัดจริงๆ<br />ด้วยความชอบที่ไม่เหมือนกัน<br />ยากที่จะประณีประนอม<br />กรรมการกลางอย่างผม<br />จึงทำการแยกพื้นที่ให้ทั้งสองคน<br />อยู่กันคนละมุมบ้าน<br />มีถนนและที่จอดรถขวางใว้<br />แม้ยังอยู่ในบ้านเดียวกัน<br />แต่ก็เป็นอิสระจากกัน ระดับหนึ่ง<br /><br />แต่ละปีผมจะกลับบ้านไม่กี่ครั้ง<br />ทุกครั้งที่กลับไป ผมจะหงุดหงิดกับสวนของพี่ชายคนโต<br />เพราะมักจะเห็นต้นไม้ถูกตัด แต่ง <br />จนขาดความเห็นธรรมชาติ<br />บางต้นที่ผมรู้สึกว่าควรปล่อยใว้เป็นไม้ใหญ่<br />ท่านพี่แกก็ตัดให้มันโล่งๆ<br />บางต้นที่จำได้ว่าครั้งก่อนเคยเห็น<br />มาครั้งหลังอาจจะไม่เจอมันอีกแล้ว<br />บางต้นที่ไม่เคยเห็น เพราะครั้งก่อนอาจจะเล็กอยู่<br />ก็กลับมาโดดเด่นเป็นสง่าขึ้นมา<br /><br />ต่างกับสวนของพี่ชายคนรอง<br />แกจะทะนุถนอมต้นไม้<br />ปล่อยให้แต่ต้นได้โต<br />หากไม่จำเป็นจริงๆ ก็จะไม่ตัด<br />ถึงจำเป็นจริงๆ ก็หาทางเลี่ยง<br />สวนฝั่งนี้จึงออกมาเป็นธรรมชาติ มาก<br />จนออกจะติดไปทางด้านรกๆ<br />และแต่ละครั้งที่กลับไปเห็น<br />สภาพของสวนก็ไม่ค่อยเปลี่ยนแปลงไปมากนัก<br />ไม้ใหญ่ก็ยังคนเติบใหญ่ ไม้ใหม่ๆไม่ค่อยมีให้เห็น<br /><br /><br />- 2 - <br /><br />ผมมีเจ้านายใหญ่อยู่สองคน<br />คนหนึ่งเป็นฝรั่ง<br />อีกคนเป็นคนไทย<br /><br />เจ้านายคนไทยจะเป็นคนค่อนข้างตามใจลูกน้อง<br />สมมุติว่าสั่งงานลูกน้องคนไหน <br />แล้วลูกน้องบอกว่า ทำไม่ได้ ไม่สะดวกจะทำ หรือไม่ว่าง<br />เจ้านายก็ไม่ว่าอะไร อาจจะทำเอง หรือหาคนที่ว่างมาช่วย<br />ลูกน้องบางคนอยู่กับเจ้านายคนนี้มานาน<br />นานจนเจ้านายเคยเปรยๆว่า<br />เจ้านายไม่ไล่ใครออกเด็ดขาด<br />นอกว่าจะปล่อยให้ลาออกไปเอง<br />แม้ว่าคนๆนั้นจะไม่มีประโยชณ์ใดๆต่อองกรณ์อีกเลย<br /><br />หรือแม้แต่บางคนถูกจ้างมาด้วยค่าตอบแทนที่สูง<br />แต่กลับไม่ยอมทำอะไร<br />เอาเปรียบคนอื่น เจ้านายคนนี้ก็ไม่ว่าอะไร<br />ประมาณว่า ใครจะทำอะไร หรือไม่ทำอะไร<br />เจ้านายคนไทยคนนี้ก็ไม่ว่าอะไร<br />ถือเป็นเจ้านายในอุดมคติของคนที่ไม่อยากทำอะไร<br />แต่เป็นเจ้านายที่ทำเป็นทองไม่รู้ร้อน สำหรับคนที่ถูกเอาเปรียบ<br />และแน่นอนลูกน้องที่ถูกเอาเปรียบสามารถเข้าไปบ่นให้เจ้านายฟังได้<br />เจ้านายจะรับฟังอย่างตั้งใจ <br />แต่ท้ายที่สุด เจ้านายก็ไม่ทำอะไร<br />ปล่อยให้ทุกอย่างดำเนินไปตามธรรมชาติ<br /><br />ต่างจากเจ้านายฝรั่ง<br />ซึ่งผมไม่ค่อยคุ้นเคยมากนัก<br />แต่รุ่นพี่หลายคนเล่าให้ฟังว่า<br />ถ้าหากทำงานโครงการกับเจ้านายคนเก่า<br />แล้วได้กำไรมากมาย โบนัสปลายปีก็จะตามมามากมายเช่นกัน<br />และหากหมดโครงการแล้วไม่มีโครงการต่อ<br />เจ้านายฝรั่งก็จะไล่ออกเลย รอให้มีโครงการใหม่<br />ถึงค่อยติดต่อมาร่วมงานกันอีกครั้ง<br />และในขณะทำโครงการนั้น<br />หากความสามารถไม่เหมาะสมกับค่าตอบแทน<br />เจ้านายฝรั่งก็เรียกร้องให้พัฒนาขึ้นไปสู่ระดับที่เหมาะสม<br />หากไม่สามารถทำได้ ก็ต้องจากกัน<br />แน่นอนว่าในการทำงานแต่ละครั้ง<br />ก็จะมีคนเก่าคนใหม่คละเคล้ากันไป<br />คนใหม่ที่เก่งก็เติบโต คนเก่าหรือคนใหม่ที่ไร้ประโยชณ์ก็ถูกกันออกไป<br /><br />ลูกน้องอาจจะรักเจ้านายคนไทย<br />แต่เจ้านายฝรั่งกลับเป็นที่ชื่นชอบของผู้บริหารมากกว่า<br /><br /><br /><br />- 3 -<br /><br /><br />ระหว่างที่ผมและเพื่อนร่วมงาน<br />ปรึกษากัน ถึงการวางแผนการทำงานโครงการใหม่<br />เราหยิบยกปัญหาที่เกิดขึ้น และคาดการณ์ปัญหาที่จะเกิดขึ้น<br />ผมนึกวิธีการดูแลสวนของพี่ชายทั้งสองคนของผม<br /><br />บางทีวิธีการบริหารจัดการคน<br />มันก็ไม่ต่างจากการดูแลต้นไม้ในสวนของเรา<br /><br />บางต้นสวยงามอยู่แล้ว อาจจะแค่ต้องใส่ปุ่ยเพิ่ม<br />บางต้นอาจจะต้องถูกตัดแต่งเพื่อลดขนาดให้เหมาะกับสภาพ<br />บางต้นจะต้องถูกตัดทิ้งเพื่อเปิดโอกาสให้ต้นอื่น<br />และบางครั้งเราก็ต้องลงต้นไม้ใหม่บ้าง<br /><br />แค่ไหนละคือความพอดี<br /><br />ดูเหมือนว่า คำตอบครอบจักรวาลคือ<br />เรื่องนี้มันเป็นศิลปะ<br /><br />อืม<br /><br /><br />ปล..<br /><br />โดยส่วนตัวชอบสวนญี่ปุ่น<br />ถ้าทำสวนเองเมื่อไหร่<br />จะออกแนวนี้<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/14268856-5073582204131157122?l=feng010.blogspot.com' alt='' /></div>Feng Fenghttp://www.blogger.com/profile/15776461446326708487noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-14268856.post-35656402185115448612008-09-22T16:09:00.005+07:002008-09-22T16:58:17.580+07:00<a href="http://3.bp.blogspot.com/_DB7KTecFxzE/SNdiZ3LKsrI/AAAAAAAAAfI/o69IMg-eH9o/s1600-h/Aug08.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;" src="http://3.bp.blogspot.com/_DB7KTecFxzE/SNdiZ3LKsrI/AAAAAAAAAfI/o69IMg-eH9o/s320/Aug08.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5248772087170642610" /></a><br /><br /><br />(ปล. รูปที่ปรากฏนำมาจากเว็ปชาวบ้านเน้อ ขี้เกียจทำรูปเอง)<br /><br /><br /><strong>สัปดาห์แรก</strong><br /><br /><br />ไปเดินป่าที่สังขละบุรี<br />เป้าหมายคือน้ำตกป่งป๊ง<br /><br />แค่ฟังชื่อก็คงน้อยคนที่จะรู้จัก<br />(รายละเอียดปรากฏในหนังสือ อสท ฉบับเดือนกันยายน)<br /><br />จากกทม<br />เรามุ่งสู่ สังขละบุรี<br />ครั้งแรกของผมสำหรับสะพานมอญแห่งสังขละ<br />หลังจากภาระกิจอาหารเช้า<br />เราก็เดินทางสู่หมู่บ้านกองม่องทะ<br />นั่งเรือหางยาวย้อนสวนแก่งแม่น้ำรันตี<br />มาถึงจุดที่เริ่มเดิน แล้วเดินๆๆๆ<br />ก่อนจะถึงแคมป์ที่พักก็ข้ามน้ำเป็นระยะ<br /><br /><br /><strong>สัปดาห์ที่สอง</strong><br /><br />เย็นวันศุกร์<br />ด้วยความชะลาใจ<br />ออกจากที่พักช้า<br />กว่าจะฝ่าการจราจรไปถึงหมอชิตใหม่<br />ต้องใช้บริการมอเตอร์ไซน์<br /><br />เพิ่งรู้สึกว่า<br />หมอชิตแน่นมากๆ<br />นี่ถ้าเทศกาลสงกรานต์<br />จะสามารถแทรกตัวเข้าไปตรงไหนได้<br /><br />แต่รถออกออกจากหมอชิตตรงเวลา<br />มุ่งหน้าสู่ปลายทาง แม่สาย<br /><br />เป้าหมายของทริปนี้คือ เชียงตุง<br />เมืองๆหนึ่งในรัฐฉาน หรือ รัฐสยาม<br />แห่งประเทศพม่า หรือ เมียนมาร์ นั่นแล<br /><br />หลังจากจัดการเรื่องผ่านแดนเรียบร้อย<br />เราก็เจอกับรถตู้ที่ติดต่อเช่าใว้แล้ว<br /><br />การเดินทางสู่เชียงตุง<br />ผ่านสองข้างทางที่เขียวขจี<br />และแน่นอน ต้องรายงานตัวตลอดทาง<br />เพราะรัฐฉานนั้นจะเป็นรัฐที่มีการปกครองอย่างเข้มงวด<br /><br />พวกเราค่อยๆแวะถ่ายรูปไปเรื่อยๆ<br />จากปกติที่ไม่น่าเกินสี่ชั่วโมง<br />พวกเรากลับใช้เวลาไปจนเย็น<br />เลือกที่พักอีกเล็กน้อย<br />ก่อนจะไปนั่งทานอาหารเย็น<br />ริมหนองเชียงตุง<br /><br />บรรยากาศดี เย็นสบาย<br /><br />วันรุ่งขึ้นเราไปเที่ยวดอยเหมย<br />ไม่ค่อยมีอะไรน่าสนใจมากนัก<br />กลับมาก็เที่ยวเมือง<br />วัดโน้นวันนั้น<br /><br />วันที่สาม<br />เราไม่ได้ใช้รถ<br />แต่เลือกเดินเที่ยวเมือง<br />เริ่มต้นกันที่ตลาด<br />แล้วก็เดินเที่ยวจนทั่วเมือง<br /><br />วันที่สี่<br />เราก็เดินทางกลับ<br /><br />ตลอดเวลาที่อยู่เชียงตุง<br />ผมรู้สึกว่า คนที่นี้ทำให้เรารู้สึกว่า<br />เขาคือคนเชียงตุง ไม่ใช่คนพม่า<br /><br />อาจจะด้วยความเข้มงวดของการปกครองหรือเปล่า<br />เลยทำให้คนส่วนใหญ่ไม่รู้สึกว่า<br />เป็นประเทศเดียวกันกับรัฐบาลกลาง<br /><br />ผมไม่รู้ความจริงหรอก<br />แค่รู้สึก และอาจจะฉาบฉวยด้วย<br /><br /><br /><strong>สัปดาห์ที่สาม</strong><br /><br />ทำตัวเป็นลูกที่ดี<br />กลับบ้านไปหาแม่<br /><br />เลือกเที่ยวบินเช้าสุดของวันเสาร์<br />กลับมาอีกทีก็ดึกๆวันจันทร์<br /><br />นานๆกลับบ้านที<br />ชอบนอนเล่น<br /><br /><br /><strong>สัปดาห์ที่สี่</strong><br /><br />เพื่อนๆรวมตัวกันไปดูคอนเสิร์ตชื่อ Lost Concert<br />ไม่ค่อยเข้าใจว่าคอนเสิร์ตต้องการอะไร<br />แน่รู้สึกว่าคนทำ มีความตั้งใจที่ดี<br />แต่ไม่รู้เหมือนกันว่า สารที่เขาจะสื่อ คนรับรู้สึกตามนั้นหรือไม่<br />เพราะว่าในคอนเสิร์ตมีวัยรุ่นตีกันด้วย<br /><br /><br /><strong>สัปดาห์ที่ห้า</strong><br /><br />หมดไปกับการออกกำลังกาย<br />และไปร้านหนังสือ<br /><br />พักผ่อน<br />ก่อนเข้าเดือนถือศีล<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/14268856-3565640218511544861?l=feng010.blogspot.com' alt='' /></div>Feng Fenghttp://www.blogger.com/profile/15776461446326708487noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-14268856.post-8617836149468086962008-08-26T14:56:00.002+07:002008-08-26T15:04:16.025+07:00No matter<br />how far it is<br />Finally<br />you win.<br /><br />แม้นว่า<br />เส้นทางจะยาวไกลสักแค่ไหน<br />ท้ายที่สุดแล้ว<br />เธอก็ชนะ<br /><br /><br />- - - - - -<br /><br />โอลิมปิคครั้งนี้<br />ผมไม่ค่อยได้เอาใจช่วยใครเป็นพิเศษ<br />นอกจาก สมจิตร<br />ลุ้นทุกครั้งที่ขึ้นชก<br />ภาวนาให้ชนะ<br />เพื่อพิสูจน์ความเชื่อดีๆในสังคม<br /><br />คนที่มุ่งมั่น<br />อดทน<br />ย่อมได้รับรางวัล<br />ในท้ายที่สุด<br /><br /><br />- - - - - -<br /><br />นับวันความเชื่อดีๆแบบนี้<br />จะเลือนหายไปจากสังคมเรามากขึ้น<br />แต่ผมก็ยังเชื่อว่า<br />แม้นว่า<br />เส้นทางจะยาวไกลสักแค่ไหน<br />ท้ายที่สุดแล้ว<br />ความดีย่อมชนะ<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/14268856-861783614946808696?l=feng010.blogspot.com' alt='' /></div>Feng Fenghttp://www.blogger.com/profile/15776461446326708487noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-14268856.post-58912446074736108142008-08-20T21:09:00.002+07:002008-08-20T22:50:07.233+07:00เพิ่งมีโอกาสได้ไปแม่สาย<br />ข้ามไปฝั่งท่าขี้เหล็ก<br />เลยได้ดีวีดีมามากมาย <br />ดังรายการ รอการเปิดดู<br /><br /><strong>Touch ยอดรักนักกีฬา</strong><br />การ์ตูนของอาดาจิเรื่องนี้<br />เพื่อนในก๊วนอ่านทีไรก็ร้องไห้ทุกๆที<br />ทำเอาคนอื่นๆงง เพราะไม่คิดว่า มนุษย์แบบเพื่อนคนนี้<br />จะร้องไห้เพราะอ่านการ์ตูน<br /><br />เมื่อมีคนทำเป็นภาพยนตร์<br />ก็ลองหาโอกาสดู<br />แม้จะเชื่อลึกๆว่าไม่น่าจะดี<br /><br /><br /><strong>1 Litre Of Tears บันทึกน้ำตาหนึ่งลิตร</strong><br /><br />ตอนที่ออกอากาศทางฟรีทีวี<br />ได้ยินคำชมมาเยอะ<br /><br /><br /><strong>The Forbidden Kingdom หนึ่งฟัดหนึ่งใหญ่ต่อใหญ่</strong><br />เหตุผลที่ซื้อเพราะภาพหน้าปก<br />แบบว่าไร้สาระมากๆ<br /><br /><strong>Run Lola Run</strong><br />เป็นหนังฝรั่งเศส<br />คุ้นๆว่าหนังดีมาก<br />ใว้ลองเมื่อไหร่ <br />จะรีบมาบอก<br /><br /><strong>Lust Caution</strong><br />หนังพี่เหลียง <br /><br /><strong>28 Days Later + 28 Weeks Later</strong><br />คุ้นๆว่า สนุก<br />มีสองภาคอีกต่างหาก<br /><br /><strong>Hana & Alice สองหัวใจหนึ่งความทรงจำ</strong><br />ชอบ<br />สั้นๆ <br />ย้ำอีกครั้ง<br />ชอบ<br /><br /><strong>Juno</strong><br />มีคนส่วนมากชมว่า ดีมาก<br />และคนส่วนน้อยหน่อย <br />บอกว่า หนังเสนอทางออกง่ายๆไปหน่อย<br /><br /><strong>The Bookclub</strong><br />ทำจากหนังสือของ Jane Austin<br /> <br /><strong>The Phantom of the Opera</strong><br />ก็ชื่อขึ้นหิ้งนิ<br /><br /><strong>Across The Universe</strong><br />หนังเพลงอีกเรื่องหนึ่ง<br /><br /><strong>My Blueberry Nights</strong><br />หนังของหว่องการ์ไว<br />ที่นักแสดงเป็นฝรั่ง<br />มีนอร่าห์โจนด้วย<br /><br /><br />ที่เหลือทั้งหมด เป็นของ Studio GHIBLI<br /><br /><strong>The Tales from Earthsea <br />Princess Mononoke<br />Spirited Away <br />My Neighbor Totoro<br />Porco Rosso <br />The Cat Returns<br />My Neighbors the Yamadas<br />Only Yesterday</strong><br /><br />เสียดายที่มีเวลาน้อย<br />ไม่งั้นคงมีเวลาเลือกได้มากกว่านี้<br /><br />ใว้ดูเมื่อไหร่<br />จะทยอยเขียนเล่า<br /><br />ปล<br /><br />มิตรสหายอยากยืมเรื่องไหนไปดูก่อน<br />บอกกล่าวมาโลด<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/14268856-5891244607473610814?l=feng010.blogspot.com' alt='' /></div>Feng Fenghttp://www.blogger.com/profile/15776461446326708487noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-14268856.post-58201834780683885542008-07-31T01:18:00.003+07:002008-07-31T01:27:37.010+07:00ไม่ว่าจะเป็นด้านดีหรือร้าย<br />สัมพันธภาพมีอายุขัย<br /><br />อาจจะมีบ้างที่เป็นข้อยกเว้น<br />แต่น้อยเหลือเกิน<br /><br />คนเมืองกรุง<br />จึงเป็นคนไร้เพื่อนสนิท<br />และไม่ได้เป็นศัตรูกับใคร<br /><br />นี่ไม่ใช่สิ่งที่เรียกว่า<br />ต่างคนต่างอยู่<br /><br />แต่ฉันเรียกมันว่า<br />สัมพันธภาพหมดอายุ<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/14268856-5820183478068388554?l=feng010.blogspot.com' alt='' /></div>Feng Fenghttp://www.blogger.com/profile/15776461446326708487noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-14268856.post-10506614962582458812008-07-28T00:56:00.002+07:002008-07-28T01:07:38.693+07:00<strong>อย่าให้ความรักนำทาง</strong><br /><br />อาจจะฟังดูเป็นพวกองุ่นเปรี้ยว<br />ออกมาในแนวทางต่อต้านความโรแมนติค<br />แต่ตอนนี้ผมรู้สึกว่า อย่าให้ความรักนำทาง<br /><br />ที่มาของความคิดแบบนี้ก็เนื่องจาก<br />เปิดดูละคร ดูหนัง ฟังเพลง <br />ก็เห็นว่าสาเหตุหนึ่งที่ทำให้ปัญหามันมากมาย<br />ก็เพราะแต่ละคนใช้ความรักนำทาง<br />เอาความรักเป็นที่ตั้ง จนเกินไป<br />เรื่องราววุ่นวายมันก็เลยตามมาซะมากมาย<br />หากเพราๆลงซะบ้าง ก็อาจจะดี<br /><br /><br /><br /><strong>ฟางเส้นสุดท้าย</strong><br /><br /><br />เพิ่งอ่านหนังสือชื่อ<br />อีกหนึ่งฟางฝัน<br />บันทึกแรมทางของชีวิต<br />โดย จิระนันท์ พิตรปรีชา<br /><br />หลังจากอ่านจบ<br />ก็ต้องไปรื้อหนังสือของเสกสรรค์ ประเสริฐกุล<br />ทุกเล่มที่เคยซื้อใว้ ก็เกือบทุกเล่มที่พิมพ์ออกมานั่นแหละ<br />กลับมาอ่านใหม่ อยากปะติดปะต่อเรื่องราวให้สมบูรณ์<br />อาจฟังดูเป็นการสนใจเรื่องชาวบ้านเกินเหตุ<br />ซึ่งความจริงมันก็เป็นเช่นนั้นแล แหะแหะแหะ<br /><br />ตอนอ่านหนังสือของเสกสรรค์<br />ซึ่งจับเรื่องมาเล่าเป็นจุดๆ<br />การปะติดปะต่อเรื่อง จึงลำบาก<br />ครั้นจิระนันท์ เล่าเรื่องตามลำดับเวลา<br />ก็ทำให้เข้าใจที่มาของแต่ละเหตุการณ์ได้ดียิ่งขึ้น<br /><br />แต่ที่เกริ่นมาซะยาวไม่ช่ายเหตุผลที่กำลังบันทึก<br />เพราะสิ่งที่นึกคิดอยู่ตอนนี้คือ<br />แม้เวลาจะล่วงผ่านไปนาน<br />สถาณการณ์บ้านเมืองไม่เคยเปลี่ยน<br /><br />แม้ใครต่อใครจะบอกว่า<br />ประวัติศาสตร์มักจะหมุนวนกลับมาที่เดิม<br />แต่ผมกลับรู้สึกว่า<br />ผ่านมาเกือบสามสิบปี<br />กงล้อประวัติศาสตร์ยังไม่ได้หมุนไปที่ไหนต่างหาก<br /><br />เรายังคงถกเถียงกันเรื่องเดิมๆ<br />ผมไม่เบื่อที่จะแลกเปลี่ยนทรรศนะในเรื่องแบบนี้หรอก<br />เพียงแต่ผมคิดว่าเรากำลังเดินทางมาถึง<br />จุดที่เรียกว่า ฟางเส้นสุดท้าย ของทรรศนะที่แตกต่าง<br />เพราะอีกฝั่งเริ่มที่จะใช้กำลังตัดสินปัญหา<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/14268856-1050661496258245881?l=feng010.blogspot.com' alt='' /></div>Feng Fenghttp://www.blogger.com/profile/15776461446326708487noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-14268856.post-58691066422993155652008-07-19T16:51:00.002+07:002008-07-19T17:17:59.622+07:00ตอนที่ทำ blog<br />เคยตั้งใจว่าจะบันทึก<br />สิ่งที่นึกคิดให้บ่อย<br />เท่าที่จะทำได้<br /><br />ลองสังเกตุดู<br />ความบ่อยหรือมุ่งมั่น<br />เกิดขึ้นในช่วงต้นๆ<br />และก็เริ่มห่างหายไป<br />ห่างหายไป<br /><br />อาจจะมีเหตุผลร้อยพัน<br />อาจจะฟังดูหน้าเชื่อเต็มไปด้วยเหตุผล<br />หรือช่างไร้สาระ<br />แต่มันก็ทำหน้าที่เป็นเพียงข้ออ้าง<br />ก็เท่านั้น<br /><br />เหตุการณ์ทำนองนี้<br />ก็เกิดขึ้นบ่อยๆ<br />กับหลายๆเรื่อง<br /><br />บางเรื่อง<br />บางความตั้งใจ<br />ที่ห่างหาย<br />จนลืมมันไปแล้ว<br /><br /><br />หลายเดือนมานี้<br />ผมพยายามวางแผนเที่ยว<br />ความตั้งใจอยากไปเห็นที่ต่างๆ<br />มันยังมีอยู่เต็มเปี่ยม<br /><br />แต่ความเป็นไปได้ของโอกาสการเดินทาง<br />เริ่มห่างหาย <br />จนเหมือนกับว่า<br />ได้แค่คิด <br /><br />บางคนบอกว่า<br />มีฝันอะไรก็จงมุ่งมั่น<br />เพื่อตามฝันนั้น<br /><br />มันฟังดูยี้ๆ ยังไงไม่รู้<br />เวลาใครพูดว่า <br />มีความฝัน<br />มันฟังดูเฟื่อๆยังไงไม่รู้<br /><br />เอาเป็นว่า<br />ถึงวันนี้<br />เรายังมุ่งมันกับเรื่องอะไรกันอยู่บ้าง<br />แล้วข้ออ้างอะไร<br />กำลังเป็นอุปสรรคของความมุ่งมั่นนั้น<br /><br /><br />บางทีแค่ความมุ่งมั่นที่จะทำอะไรซะบ้าง<br />อาจจะจรรโลงโลก <br />หรือทำให้แผ่นดินต่ำลง<br />ก็อาจจะดูน่าสนใจ<br />กว่าการปล่อยให้ชีวิตดำเนินไป<br />แบบวัน ต่อวัน<br /><br />ซึ่งถ้าเป็นแบบนั้น<br />เราก็จะเป็นแค่สิ่งมีชีวิตที่น่าเบื่อหน่ายอีกชนิดหนึ่ง<br />ก็เท่านั้นเอง<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/14268856-5869106642299315565?l=feng010.blogspot.com' alt='' /></div>Feng Fenghttp://www.blogger.com/profile/15776461446326708487noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-14268856.post-46665506209879295282008-06-22T12:41:00.003+07:002008-06-22T13:03:57.849+07:00<a href="http://1.bp.blogspot.com/_DB7KTecFxzE/SF3mfcpIHeI/AAAAAAAAAeg/YSbcH-LkxZo/s1600-h/IMG1702.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;" src="http://1.bp.blogspot.com/_DB7KTecFxzE/SF3mfcpIHeI/AAAAAAAAAeg/YSbcH-LkxZo/s320/IMG1702.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5214577371503926754" /></a><br /><br /><br /><a href="http://2.bp.blogspot.com/_DB7KTecFxzE/SF3mfn6YBqI/AAAAAAAAAeo/uqeuzOMCZro/s1600-h/IMG1949.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;" src="http://2.bp.blogspot.com/_DB7KTecFxzE/SF3mfn6YBqI/AAAAAAAAAeo/uqeuzOMCZro/s320/IMG1949.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5214577374529062562" /></a><br /><br /><br />หลายเสียงบอกว่า<br />Kungfu Panda สนุก<br />ผมไม่ได้ไปดูเพราะสาเหตุนี้<br /><br />ฉากหลังของการ์ตูนเรื่องนี้ <br />คุ้นตาเหลือเกิน<br />นั่นคือเหตุผลหลักที่ผมอยากดู<br /><br />ภาพของสถานที่กำเนิดจอมยุทธนั้น<br />คนส่วนใหญ่คงมีภาพเดียวกัน<br />และแน่นอนว่าเราใฝ่ฝันว่าสักวันหนึ่ง<br />การได้ไปเยือนสถานที่ในตำนานแบบนั้น<br />คงเป็นประสบการณ์ที่น่ารื่นรมย์<br /><br />Huangshan ในมลฑล อันฮุย<br />น่าจะเป็นสถานที่หนึ่งที่มีภูมิทัศน์<br />ใกล้เคียงกับตำนานกำเนิดจอมยุทธ<br /><br />ผมคิดไปเองว่า<br />ผู้สร้างภาพยนตร์เรื่องนี้<br />น่าจะนำต้นแบบมาจากสถานที่นี้<br /><br />กังฟู แพนด้า<br />ว่าด้วยตำนานการสืบต่อจอมยุทธมังกร<br />เนื้อเรื่องก็เป็นไปตามมาตรฐานนิยายกำลังภายในทั่วไป<br />ไม่ได้มีอะไรแปลกใหม่<br />เพียงแต่ครั้งนี้มันถูกถ่ายทอดมาจากชาวตะวันตก<br /><br />Yesterday is history.<br />Tomorrow is a mystery.<br />Today is a gift.<br />That's why its called the present.<br /><br /><a href="http://1.bp.blogspot.com/_DB7KTecFxzE/SF3q4pIfJBI/AAAAAAAAAew/1oTqNC-74mU/s1600-h/KFP01.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;" src="http://1.bp.blogspot.com/_DB7KTecFxzE/SF3q4pIfJBI/AAAAAAAAAew/1oTqNC-74mU/s320/KFP01.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5214582202399925266" /></a><br /><br /><a href="http://3.bp.blogspot.com/_DB7KTecFxzE/SF3q5KE7MtI/AAAAAAAAAe4/sD13ReU5xGY/s1600-h/KFP02.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;" src="http://3.bp.blogspot.com/_DB7KTecFxzE/SF3q5KE7MtI/AAAAAAAAAe4/sD13ReU5xGY/s320/KFP02.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5214582211243356882" /></a><br /><br /><a href="http://3.bp.blogspot.com/_DB7KTecFxzE/SF3q5puBlEI/AAAAAAAAAfA/ebE2C3PGass/s1600-h/KFP03.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;" src="http://3.bp.blogspot.com/_DB7KTecFxzE/SF3q5puBlEI/AAAAAAAAAfA/ebE2C3PGass/s320/KFP03.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5214582219737240642" /></a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/14268856-4666550620987929528?l=feng010.blogspot.com' alt='' /></div>Feng Fenghttp://www.blogger.com/profile/15776461446326708487noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-14268856.post-50352106887412393222008-06-21T01:32:00.002+07:002008-06-21T01:52:10.763+07:00ลุงสุข-ป้าแสง<br />อดีตนักลีลาสที่เพิ่งจะมีโอกาสได้ใช้ชีวิตร่วมกันตอนแก่เฒ่า<br />เป็นคู่ประหลาดในสายตาชาวบ้าน<br /><br />ป้าแหวง กะเทยเฒ่าแอบรักเด็กหนุ่มรุ่นลูก<br /><br />มีนา พริตตี้ขี้เหร่ ที่กำลังมีความรักกับสันทัด<br />ทิดหนุ่มผู้เชื่อว่า ซื่อกินไม่หมด<br /><br />มอมแมม หมาที่นอนในศาลเจ้าและวิ่งไปรอเจ้านายที่ตายไปแล้ว ทุกคืน<br /><br />ลุงต่อ ผู้ประทังชีพด้วยการขายเลือด และเมาดิบด้วยน้ำเปล่า ทุกวัน<br /><br />เรื่องราวของตัวละครเหล่านี้<br />ที่เกิดขึ้นในซอย อยู่สบาย<br /><br />บอกเล่าผ่านปลายปากกาของ งามพรรณ เวชาชีวะ<br />ในผลงานเล่มล่าสุด หลังจากได้รับรางวัลซีไรต์<br />824 คือชื่อหนังสือ<br /><br />มันคงเป็นเรื่องบังเอิญ<br />ที่หนังสือสามเล่มล่าสุดที่ผมหยิบมาอ่าน<br />กลายเป็นหนังสือในกลุ่มโทนเดียวกันทั้งหมด<br />ไล่เรียงมาตั้งแต่ ร้านชำ สำหรับคนอยากตาย<br />บอกเล่าเรื่องราวของครอบครัวของเจ้าของร้านชำ<br />ที่สินค้าในร้านมีใว้สำหรับคนอยากตาย<br />ต่อมาก็เป็นเรื่องของคู่รัก <br />ในเรื่อง หญิงสาวผู้หวาดกลัวความสุข<br />และเล่มนี้ 824 เรื่องเล่าของแปดชีวิต ในซอยอยู่สบายดี<br /><br />ทั้งสามเล่ม<br />เล่าเรื่องของสิ่งมีชีวิตที่มีเรื่องเล่า<br /><br /><br />ถ้าใครเคยติดใจผลงานของ งามพรรณ เวชาชีวะ<br />อย่าง ความสุขของกะทิ และ ตามหาพระจันทร์<br />เล่มแรกที่ได้รางวัล และภาคต่อของเล่มแรก<br />สำหรับ 824 นี้ เป็นการตอกย้ำชั้นเชิงในการเล่าเรื่อง<br />สั้นๆ ได้ใจความ งดงาม และกินใจ<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/14268856-5035210688741239322?l=feng010.blogspot.com' alt='' /></div>Feng Fenghttp://www.blogger.com/profile/15776461446326708487noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-14268856.post-12915778245598277902008-06-19T00:07:00.002+07:002008-06-19T20:02:56.866+07:00- ๑ -<br /><br />สิ่งมีชีวิตทุกชนิด<br />จะมีเรื่องเล่าหรือไม่<br />ฉันไม่แน่ใจ <br />แต่มนุษย์ทุกคนมีเรื่องเล่า<br />และเป็นเรื่องเล่าเฉพาะตัว<br /><br />เรื่องเล่าของ คู่รัก ในเรื่อง<br />หญิงสาวผู้หวาดกลัวความสุข<br />ก็เช่นกัน<br /><br />ภายใต้ภาพ<br />ซึ่งหากมองจากภายนอกคือ<br /><br />ฝ่ายชายย่างเข้าอายุสามสิบ<br />ทำงานเป็นผู้ช่วยในคลินิกเฉพาะทางแห่งหนึ่ง<br />ซึ่งเป็นคลินิกที่ให้คำปรึกษาสำหรับเด็ก<br /><br />ฝ่ายหญิงอายุสามสิบสาม แต่หน้าเด็ก<br />เคยเป็นครูสอนเต้นแอร์โรบิกส์<br />ก่อนที่จะไปเรียนการฝังเข็มและรักษาโดยลมปราณ<br />และได้เปิดสถานบำบัดตามที่ได้ร่ำเรียนมา<br /><br />เรื่องเล่าของทั้งสองคนจะเป็นเช่นไร<br />ยากเกินจะตอบคำถามนี้จริงๆ<br /><br />ภายใต้ความปกติ<br />อาจจะมีร่องรอยของความไม่ปกติ<br /><br />และภายใต้ภาพที่แปลกประหลาด<br />หากมองรายละเอียด จะพบว่า<br />ก็ไม่เห็นจะมีอะไร<br /><br /><br /><br />- ๒ -<br /><br />อยากแนะนำให้อ่านคู่กัน สำหรับ<br />"ร้านชำ สำหรับคนอยากตาย" และ<br />"หญิงสาวผู้หวาดกลัวความสุข"<br /><br />แม้จะถูกเขียนขึ้น ต่างกรรม ต่างวาระ<br />จากคนละฝั่งโลก<br />แต่ทั้งสองเล่มก็กำลังกล่าวถึงเรื่องเดียวกัน<br /><br />เรื่องราวของครอบครัวเจ้าของร้านชำ<br />เล่าในแบบประชดประชัน ตามแบบฉบับคนฝรั่งเศส<br />และเรื่องของคู่รัก ใน หญิงสาวผู้หวาดกลัวความสุข<br />เล่าในแบบของ โยชิโมโต บานานา<br />น้ำเสียงนิ่งๆ เรียบ ตามรูปแบบของวรรณกรรมญี่ปุ่น<br /><br />ไม่ว่าจะชอบการช่างประชดแบบร้านชำ<br />หรือการเล่าแบบนิ่งๆ เรียบๆในหญิงสาวผู้หวาดกลัวความสุข<br />ก็น่าอ่านทั้งสองเล่ม<br /><br /><br /><br /><br /><br />- ๓ -<br /><br /><br />มนุษย์เป็นสิ่งมีชีวิตที่มีเรื่องเล่า<br />เพียงแต่<br />มีใครพร้อมจะรับฟังหรือไม่<br />ก็เท่านั้นเอง<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/14268856-1291577824559827790?l=feng010.blogspot.com' alt='' /></div>Feng Fenghttp://www.blogger.com/profile/15776461446326708487noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-14268856.post-44090505897397911542008-06-15T14:27:00.002+07:002008-06-15T15:11:53.806+07:00อลัน จะต้องให้แม่พูดอีกสักกี่ครั้ง<br />เราจะไม่ต้องพูดว่า <br />"แล้วพบกันใหม่" กับลูกค้าที่ออกจากร้าน<br /><br />เราจะต้องพูดว่า "พบกันชาติหน้า"<br />เพราะคนพวกนั้นจะไม่มีวันกลับมาอีก<br />จะมีสักวันไหมที่ลูกจะเข้าใจ<br /><br />- - - - - -<br /><br />มีคนถามเราบ่อยๆว่า <br />ทำไมตั้งชื่อลูกคนสุดท้องว่า อลัน<br />เราตั้งชื่อตาม อลัน ทูริงค่ะ<br />อลัน ทูริง ผู้คิดค้นเครื่องคอมพิวเตอร์คนนี้<br />ฆ่าตัวตายด้วยวิธีตลกมาก<br />วันที่ 7 มิถุนายน 1854<br />เขาจุ่มลูกแอปเปิ้ลลงในสารไซยาไนจ์<br />แล้ววางใว้บนโต๊ะกลม<br />จากนั้นเขาก็วาดภาพแอปเปิ้ลลูกนั้นก่อนกิน<br /><br />ว่ากันว่า นั่นเป็นสาเหตุให้เครื่องหมายการค้าของบริษัทแอปเปิ้ล<br />เป็นรูปลูกแอปเปิ้ลโดนกัด<br />มันเป็นแอปเปิ้ลของอลัน ทูริงค่ะ<br /><br />- - - - - -<br /><br />ข้อความข้างต้น<br />ตัดตอนมาจากหนังสือเรื่องนี้<br /><br />ร้านชำ สำหรับคนอยากตาย -Suicide Shop<br />นวนิยาย โดย ฌอง เติลเล่<br />โดย ฟรีฟอร์มสำนักพิมพ์<br /><br />เนื้อเรื่องว่าด้วยร้านขายของชำ<br />เจาะจงสินค้าสำหรับคนอยากตาย<br />ที่ตกทอดกันมาหลายรุ่นของตระกูล<br /><br />แต่แล้วทุกอย่างก็เริ่มเปลี่ยนไป<br />เพราะการถือกำเนิดขึ้นของ อลัน<br />ลูกคนที่สาม หรือลูกคนสุดท้อง<br />ลูกที่พ่อแม่ไม่ได้ตั้งใจให้เกิด<br />เด็กน้อยที่ดูเหมือนจะผ่าเหล่าผาก่อ<br />มองโลกสวยงาม มองโลกในแง่ดี<br />เด็กน้อยที่เป็นเปรียบเสมือนน้ำบริสุทธิ์<br />ท่ามกลางทะเลทรายที่แห้งแล้ง<br /><br />อยากแนะนำให้คนรู้จักหลายๆคนได้อ่าน<br />หนังสือตลกร้าย เล่มนี้<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/14268856-4409050589739791154?l=feng010.blogspot.com' alt='' /></div>Feng Fenghttp://www.blogger.com/profile/15776461446326708487noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-14268856.post-64116378548829971432008-06-10T23:21:00.003+07:002008-06-10T23:35:17.453+07:00ทุกการต่อสู้ที่เริ่มต้นขึ้น<br />แม้จะยาวนานสักเพียงไร<br />ย่อมมีจุดจบ<br /><br />และภายหลังจากการต่อสู้สิ้นสุดลง<br />ไม่ว่าเราจะได้รับอะไรหรือไม่<br />หรือกระทั่งเราอาจจะไม่เหลืออะไรเลย<br />การต่อสู้ครั้งใหม่<br />ย่อมต้องเกิดขึ้นอีก แน่นอน<br /><br />บางการต่อสู้<br />จุดจบ<br />อาจจะเป็นจุดเดียวกัน<br />กับจุดที่เริ่มต้นต่อสู้<br /><br />และการต่อสู้ครั้งใหม่<br />ก็เริ่มต้นขึ้นจากเหตุและปัจจัยเดิมๆ<br /><br />เราอาจจะมีทางเลือกสองอย่าง<br />หนึ่งคือต่อสู้อย่างมุ่งมั่น<br />สองคือยอมแพ้อย่างเต็มใจ<br /><br />ทั้งสองทางเลือก<br />ต้องการ ความอดทน <br />ในระดับที่สูงมากพอๆกัน<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/14268856-6411637854882997143?l=feng010.blogspot.com' alt='' /></div>Feng Fenghttp://www.blogger.com/profile/15776461446326708487noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-14268856.post-86779533303242765972008-03-04T22:16:00.005+07:002008-03-04T22:43:15.270+07:00<a href="http://4.bp.blogspot.com/_DB7KTecFxzE/R81qMBlgQaI/AAAAAAAAAeY/nM7sg7KlGic/s1600-h/Onposter.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;" src="http://4.bp.blogspot.com/_DB7KTecFxzE/R81qMBlgQaI/AAAAAAAAAeY/nM7sg7KlGic/s320/Onposter.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5173908301735281058" /></a><br /><br /><br /><br />ชีวิตของคนเราต่างมีจังหวะ<br />และท่วงทำนองของตัวเอง<br /><br />แม้ความชาชิน<br />จะทำให้ทุกอย่างดูเป็นเรื่องปกติ<br />ช่วงจังหวะราบเรียบไปบ้าง<br /><br />แต่วันหนึ่ง<br />ท่วงทำนองแห่งรัก<br />อาจจะเดินมาทักทายเรา<br /><br />ONCE ... หนังรักแบบผู้ใหญ่<br />ที่เข้าใจความไปเป็นของชีวิต<br />แม้รู้สึก แต่ไม่ฟูมฟาย<br /><br />เพลงทุกเพลงเพราะมาก<br />ขนาดเพลง "Falling Slowly"<br />ชนะรางวัล Academy Award สาขา Best Original Song<br /><br /><br />- - - - - - - -<br /><br />ช่วงนี้พยายามปรับสมดุลของชีวิต<br />ด้วยการดูหนัง ฟังเพลง อ่านหนังสือ<br />ในส่วนที่ไม่เกี่ยวกับงาน<br /><br />เพื่อนคนหนึ่งบอกว่า<br />ผมพยายามคิดและเป็นแบบนักบวช<br />แต่ท้ายที่สุดผมก็เลือกทำสิ่งที่ผมสะดวกใจที่สุดเสมอ<br />และบางครั้งมันก็ขัดกันเอง<br /><br />ผมอดทนและบ่นเบื่อในเวลาเดียวกัน<br />ผมเหมือนจะปลงและดูเข้าใจกับทุกเรื่อง<br />แต่ก็พยายามเพื่อให้เกิดการเปลี่ยนแปลง<br />และท้ายที่สุดผมก็จะเลิกพยายาม<br />เมื่อมันเริ่มสร้างความลำบากให้กับผม<br /><br />อืม<br />ฟังดูเหมือนจะจริง<br />นานๆ จะมีคนวิจารณ์ตรงๆแบบนี้<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/14268856-8677953330324276597?l=feng010.blogspot.com' alt='' /></div>Feng Fenghttp://www.blogger.com/profile/15776461446326708487noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-14268856.post-42649101746980024402008-03-02T23:55:00.002+07:002008-03-03T00:32:23.440+07:00- - ๑ - - <br /><br />วันอาทิตย์ก่อน<br />นั่งทำงานตั้งแต่หัวค่ำ<br />จนกระทั่งยันเช้า<br /><br />รีบเดินทางไปทำงานต่อ<br />ทำงานไม่กินข้าวกินปลา<br />จนกว่างานจะเสร็จก็ราวๆสี่โมงเย็น<br /><br />จัดการส่งงานเรียบร้อย<br />ก็อยากให้รางวัลตัวเอง<br /><br />แวะดูหนัง<br />เรื่องที่เลือกคือ<br /><br /><strong><br />No Country of The Old men</strong><br /><br />เหตุที่ดูเพราะชอบชื่อเรื่อง<br />(ถ้าใครเคยจำเรื่องสิงห์โตชราที่ผมเคยเขียนได้<br /><br /><a href="http://feng010.blogspot.com/2006/09/blog-post.html"></a><br />http://feng010.blogspot.com/2006/09/blog-post.html)<br />หนังรางวัลออสการ์ปีล่าสุด<br /><br />เล่าไม่ถูกเลยว่ามันเป็นหนังยังไง<br />รสชาดของหนังแปลกๆ<br /><br />การดูหนังแบบนี้<br />ไม่ได้ทำให้หัวโล่งขึ้นเลย<br />แต่ก็เป็นการใช้เวลาที่น่าพอใจ<br /><br /><br />- - ๒ - -<br /><br />หลังจากดูหนังเสร็จวันนั้น<br />รู้สึกว่า ประเทศนี้ มัน City for old men<br />เรายังให้ความสำคัญกับความแก่ในทางอายุอยู่มาก<br /><br />เด็กๆรุ่นหลังอาจจะต้องทำงานหนัก<br />เพื่อจะเอาตัวรอดให้ได้ <br />เป็นทั้งกำลังและแรงงานหลัก<br />ปากเสียงไม่ค่อยมี เพราะยังอายุไม่มากพอ<br /><br /><br />ใครสักคนที่ลุกขึ้นมาทวงถามความยุติธรรม<br />จะถูกหาว่าก้าวร้าว<br /><br />ผมก็เคยได้ยินมานักต่อนัก<br />ความสูงอายุหมายถึงความรอบคอบ สุขุม<br />แต่มันก็ไม่แน่เสมอไปหรอก<br /><br />ผมเป็นคนหนึ่งที่ก้าวร้าว<br />และประกาศดังๆในที่ทำงานว่า<br /><br />No Country for The Old men<br /><br />เมื่อไหร่ที่คุณเป็นสิงห์โตที่ล่าเหยื่อไม่ได้<br />คุณก็หมดประโยชณ์ต่อฝูง<br /><br />อาจจะฟังดูเลวร้าย<br /><br />แต่นี่มันคือโลกของความจริง<br /><br /><br /><br />- - ๓ - -<br /><br /><br />ผ่านไปอีกหนึ่งอาทิตย์<br />มีโอกาสเปิดไปดูรายการหนึ่ง<br />เป็นรายการที่เด็กมัธยมกำลังจะจบมัธยม 6<br />ในงานปัจฉิมนิเทศ มีการพูดถึงวัยและวัน <br />ของช่วงเวลานั้น<br /><br />จู่ๆ ก็เพิ่งรู้สึกว่า<br />ในแต่ละวัย คนเรามีความทุกข์<br />และกังวลใจไม่เหมือนกัน<br /><br />บทเจรจาของนายอำเภอที่แก่ชราเกินจะจับโจร<br />ใน NO Country for The Old men<br />มันแสดงให้เห็นว่าเขากำลังเผชิญหน้ากับอะไร<br /><br />วัยเด็กมัธยม 6 <br />อาจจะกังวลว่าจะสอบเข้ามหาลัยได้หรือไม่<br /><br />วัยทำงานอาจจะกังวลในเรื่องความมั่นคง<br />ความก้าวหน้าของงาน<br />หรือถ้าไม่เช่นกัน ก็อาจจะกังวลเรื่องคู่ครอง (หุหุหุ)<br /><br />เราควรจะมีชีวิตอยู่บนโลกนี้<br />ด้วยการไม่พยายามบีบให้คนอื่นต้องกังวลมากขึ้น<br /><br />ผมกำลังรู้สึกอย่างนี้<br /><br /><br />- - ๔ - -<br /><br /><strong>เรากำลังจะแก่เฒ่าไปแบบไหน</strong><br /><br /><br />มันมีประโยชณ์อะไร<br />เราจะภูมิใจในตัวเองไหม<br /><br />ถ้าวันหนึ่งเราต้องกลายเป็นอะไรบางอย่าง<br />ที่เราเคยเกลียด<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/14268856-4264910174698002440?l=feng010.blogspot.com' alt='' /></div>Feng Fenghttp://www.blogger.com/profile/15776461446326708487noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-14268856.post-37987144022954009832008-02-19T00:07:00.004+07:002008-02-19T00:44:34.015+07:00<a href="http://4.bp.blogspot.com/_DB7KTecFxzE/R7m7rqmqwdI/AAAAAAAAAeQ/QGMdk13WCMQ/s1600-h/A6261030-24.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;" src="http://4.bp.blogspot.com/_DB7KTecFxzE/R7m7rqmqwdI/AAAAAAAAAeQ/QGMdk13WCMQ/s320/A6261030-24.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5168368406229598674" /></a><br /><br />งานกำลังสุมหัว<br />แต่ก็อยากไปดูหนังเรื่องนี้<br /><br /><strong>Sky of love</strong><br /><br />หนังรักที่ได้ยินข่าวมาว่าเศร้ามาก<br /><br />ปกติก็ชอบดูหนังรักเป็นทุกเดิมอยู่แล้ว<br />ยิ่งช่วงนี้รู้สึกว่าตัวเองเป็นคนก้าวร้าว นิสัยไม่ดี<br />เลยอยากดูอะไรที่มันเป็นด้านความอ่อนโยนของมนุษย์<br /><br />Sky of love ว่าด้วยเรื่องรักจริงๆ<br />มันอาจจะดูเป็นสูตรสำเร็จไปบ้าง<br />แต่ก็ถือได้ว่าไม่น่าผิดหวัง<br /><br />อานิสงฆ์จากการดูหนังเรื่องนี้<br />ทำให้ได้ดูตัวอย่างของหนังเรื่อง<br />No city for the old man<br />แค่ชื่อก็ตรงใจมากแล้ว<br />ตัวอย่างยิ่งโดนใจกว่า<br /><br />จบจากการดูหนัง<br />ก็เดินร้านหนังสือ<br />สถานที่ที่สบายใจทุกครั้งที่ไปเยือน<br /><br />หาหนังสืออ่านเล่น<br />เลือกไปเลือกมา<br />เลือกไม่ได้สักเล่ม<br /><br />กำลังอยากอ่านหนังสือที่ไม่ยากเกินไป<br />ดูมีสาระ รื่นรมณ์ ไม่พาฝันเกินเหตุ<br />หนังสือสวยๆหน่อย<br /><br />หาหนังสือตรงใจไม่ได้<br />สงสัยอยากอ่านแบบไหน <br />ต้องเขียนเอง 555<br /><br />มีหนังสือเล่มหนึ่ง โปรยปกได้น่าสนใจ<br />ประมาณว่า<br /><br />คุณอยากประสบความสำเร็จหรือใช่ไหม<br />คุณอยากเป็นคนดีใช่ไหม<br /><br />แล้วสามารถทำทั้งสองอย่างพร้อมๆกันได้<br /><br />ทำให้รู้สึกว่าปัญหาที่ผมกำลังเผชิญอยู่คงเป็นปัญหาสากล<br />มนุษย์รุ่นก่อนๆ ก็คงต้องเจอเหมือนๆกัน<br /><br />เขาทำได้อย่างไร<br />ที่สามารถพูดความจริง<br />แล้วไม่ทำร้ายจิตใจคนอื่น<br /><br />เขาทำได้อย่างไร<br />ที่มีน้ำใจ <br />แต่ไม่ถูกเอาเปรียบ<br /><br />เขาทำได้อย่างไรที่เป็นคนขี้เกรงใจ<br />แต่กล้าบอกว่ามันไม่ใช่งานผมนะครับพี่<br /><br />เขาทำได้อย่างไร<br />ที่เป็นคนอ่อนโยน<br />แต่กล้าตำหนิคนอื่น<br />ต่อหน้า<br /><br /><br />และคำถามอีกมากมาย<br /><br />ช่วงนี้ผมนิยามตัวเองว่า Aggressive dreamer<br />บางคนอาจจะเจอแต่มุมที่ ก้าวร้าว<br />บางคนอาจจะบอกว่า ผมทำตัวเด็กๆ ช่างฝัน<br /><br />ผมคิดว่าผมเป็นทั้งสองอย่างนั่นแหละ<br />แล้วก็เป็นแบบนี้มานานมากแล้ว <br />และคาดว่าจะยังคงเป็นต่อไป<br /><br />เพียงแค่บางวัน <br />ส่วนผสมมันอาจจะเอียงไปด้านไดด้านหนึ่งมากเกินไป<br /><br />หากเป็นท้องฟ้า<br />ผมฝันอยากเป็นท้องฟ้าที่สดใจ<br />แต่บางวันก็กลายเป็นฟ้าหม่น มีพายุร้าย<br /><br />หากเป็นสายน้ำ<br />ผมฝันอยากเป็นสายน้ำเล็กๆ ในเทือกเขา<br />แต่บางที น้ำป่าก็หลากผ่านสายน้ำนี้<br /><br />หากเป็นทะเล<br />ผมฝันอยากเป็นทะเลสีฟ้าคราม น้ำใสๆ<br />แต่บางวันก็ทะเลอย่างผมก็คลื่นแรง<br /><br />ถึงวันนี้ผมยิ่งมั่นใจมากว่า<br />สิ่งที่เข้าใจยาก และเกินหยั่งมาก<br />คือ คน <br />เปลี่ยนแปลงและคาดเดายากมากๆ<br /><br />ผมเองก็คงไม่ต่างกัน<br /><br />ในหนังเรื่อง sky of love<br />นางเอกบอกว่า คนรักคนแรกเปรียบเหมือนแม่น้ำ <br />ที่พร้อมจะกลืนกินทุกอย่าง ไหลไปข้างหน้าไม่เคยหยุด<br /><br />คนรักคนที่สองเปรียบเหมือนทะเล<br />กว้างใหญ่และสงบนิ่ง ล้ำลึก<br /><br />พระเอกสายน้ำบอกว่า<br />อยากเป็นท้องฟ้า<br />จะได้เห็นนางเอกตลอดเวลา<br /><br />พระเอกทะเลบอกว่า<br />เขาจะซัดเข้าหาฝั่ง<br />เพื่อเดินทางไปหานางเอกตลอดเวลา<br /><br />กลับเข้ามาเรื่องหนังได้<br />ถือเป็นงานเขียนที่ออกทะเลมากๆ<br /><br />อ้อ<br />มีหนังอีกเรื่องหนึ่ง <br />ที่อยากดูแต่จำชื่อเรื่องไม่ได้แล้ว<br />หนังที่มีนอร่าโจนส์ แสดงอะ<br />หนังตัวอย่างมีประโยคคำถามสั้นๆง่ายๆ<br /><br />How often you fine the right person ?<br />.<br />.<br />.<br />.<br />.<br />.<br />.<br />.<br />.<br />.<br />.<br />.<br />.<br />.<br />.<br />.<br />.<br /><br /><br />Once<br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br />แล้วหนังตัวอย่างก็จบ<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/14268856-3798714402295400983?l=feng010.blogspot.com' alt='' /></div>Feng Fenghttp://www.blogger.com/profile/15776461446326708487noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-14268856.post-78280374775047744942008-02-06T01:06:00.000+07:002008-02-06T01:39:34.431+07:00<a href="http://3.bp.blogspot.com/_DB7KTecFxzE/R6inHK3IXBI/AAAAAAAAAdw/SbI9zwsN_yA/s1600-h/alps.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;" src="http://3.bp.blogspot.com/_DB7KTecFxzE/R6inHK3IXBI/AAAAAAAAAdw/SbI9zwsN_yA/s320/alps.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5163560714396785682" /></a><br /><br /><br />ถ้าให้เลือกสถานที่ท่องเที่ยว<br />ผมมักนึกถึงภูเขาเป็นอันดับแรก<br />ยิ่งภูเขาที่มีหิมะยิ่งชอบมากเป็นพิเศษ<br /><br />ทุกครั้งที่เห็นรูปแบบนี้<br />ก็มีความใฝ่ฝันว่าสักวันหนึ่ง<br />เราจะได้เป็นคนที่อยู่ในรูปแบบนี้<br /><br /><br /><a href="http://2.bp.blogspot.com/_DB7KTecFxzE/R6iqS63IXEI/AAAAAAAAAeI/CO_6pgsoT2k/s1600-h/EV.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;" src="http://2.bp.blogspot.com/_DB7KTecFxzE/R6iqS63IXEI/AAAAAAAAAeI/CO_6pgsoT2k/s320/EV.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5163564214795131970" /></a><br /><br />หลายปีก่อน<br />ในวันเกิดของตัวเอง เลือกดูหนังหนึ่งเรื่อง<br />หนังที่ว่าด้วยภูเขาที่สูงที่สุดในโลก<br />EVEREST<br /><br />ภาพยนตร์ที่ดูผ่านจอภาพขนาดใหญ่ที่เรียกว่า IMAX<br /><br />ความประทับใจครั้งนั้น<br />ยังคงติดตาติดใจ<br />และยิ่งกระตุ้นให้ตั้งใจมั่น<br />ว่าวันหนึ่งจะต้องเห็นยอดเขานี้ด้วยตาตัวเอง<br /><br /><br /><br /><a href="http://3.bp.blogspot.com/_DB7KTecFxzE/R6iorK3IXDI/AAAAAAAAAeA/X6kSl3NqaSg/s1600-h/100_1035.JPG"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;" src="http://3.bp.blogspot.com/_DB7KTecFxzE/R6iorK3IXDI/AAAAAAAAAeA/X6kSl3NqaSg/s320/100_1035.JPG" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5163562432383704114" /></a><br /><br />หลายปีผ่านไป<br />เข้าใกล้เอฟเวอเรสต์<br />ได้มากขึ้นเห็นยอดเขามาหลายยอด<br />ส่วนยอดที่ชื่อว่าเอฟเวอเรสต์นั้น<br />ได้แค่นั่งดูผ่านเครื่องบิน<br />แต่ยังมุ่งมั่นว่าสักวันหนึ่ง<br />ต้องเข้าใกล้ให้ได้มากกว่านี้<br />จะไปทักทายแบบใกล้ตา<br /><br /><a href="http://2.bp.blogspot.com/_DB7KTecFxzE/R6inH63IXCI/AAAAAAAAAd4/BFJd59N2ULg/s1600-h/thealps.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;" src="http://2.bp.blogspot.com/_DB7KTecFxzE/R6inH63IXCI/AAAAAAAAAd4/BFJd59N2ULg/s320/thealps.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5163560727281687586" /></a><br /><br />The Apls เป็นภาพยนตร์เรื่องล่าสุดที่ดู<br />ทีมผู้สร้างชุดเดิมที่เคยทำ Everest<br />แล้วก็ฉายผ่านจอขนาดใหญ่ที่เรียกว่า Imax เหมือนเดิม<br /><br />ดูแล้วก็เกิดความตั้งใจเดิม<br /><br />สักวันหนึ่ง<br />เราคงได้เจอกัน<br />เทือกเขาเอลป์<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/14268856-7828037477504774494?l=feng010.blogspot.com' alt='' /></div>Feng Fenghttp://www.blogger.com/profile/15776461446326708487noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-14268856.post-86170975239001837782008-02-05T00:10:00.000+07:002008-02-05T00:11:20.571+07:00<strong>- ๑ -</strong><br /><br />ภาพยนตร์ในดวงใจใครหลายๆ<br />อาจจะจัดอยู่ในประเภทของหนังเปลี่ยนผ่านของวัย (coming of age)<br /><br />การเปลี่ยนผ่านของวัยอาจจะหมายถึง<br />ช่วงเวลาแห่งการเปลี่ยนจากเด็กสู่วัยรุ่น<br />การเปลี่ยนจากวัยรุ่นสู่วัยที่เป็นผู้ใหญ่<br />การเปลี่ยนผ่านจากคนโสดสู่คนมีครอบครัว<br />การเปลี่ยนผ่านจากคนที่เคยมีครอบครัวสู่คนเคยแต่งาน<br />การเปลี่ยนจากคนที่มีภาระเรื่องลูก สู่วัยชรา<br />การเปลี่ยนจากคนทำงานสู่วัยเกษียณ<br />และอีกมากมาย<br /><br /><br /><strong>- ๒ - </strong><br /><br />"ตอนที่เราทำงานมาเจ็ดปี<br />รุ่นน้องที่เพิ่งจบออกมา ก็เรียกเราว่า พี่เต็มปากเต็มคำ<br />บอกอะไร สั่งอะไรก็ฟัง<br />ผ่านไปเจ็ดไป<br />เราทำงานสิบสี่ปี รุ่นน้องทำงานเจ็ดปี<br />ที่เคยเรียกพี่ก็ไม่เต็มปากแล้ว<br />บอกอะไรก็ยากแล้ว<br />นี่ไปใช่ปัญหา<br />แต่มันคือข้อจำกัด"<br /><br />เจ้าของบริษัทซอฟแวร์ที่มีพนักงานหลายพันคน<br />พูดถึงวิธีการจัดการกับเรื่องคน ในงานสัมนาเมื่อวันก่อน<br /><br /><br /><strong>- ๓ -</strong><br /><br />นี่คือตอนต่อของ อารมณ์ ขุ่น<br />มันน่าแปลกใจที่ผมได้คำตอบจากงานสัมนาที่ไม่น่าเกี่ยวกันเลย<br /><br />ชีวิตการทำงาน<br />ก็มีช่วงการเปลี่ยนผ่านของวัยเหมือนกัน<br />เราอาจจะเริ่มงานด้วยฐานะน้องใหม่<br />ผ่านไปห้าปีสิบปี<br />สถานการณ์ไม่อาจเหมือนเดิมได้ต่อไป<br /><br />ต้นไม้ทุกต้นจะต้องโต<br />ถ้าต้นที่เคยใหญ่โตมาก่อน<br />ไร้รากที่สามารถหาความรู้เพิ่มเติม<br />ขี้เกียจที่จะสังเคราะห์แสง<br /><br />คงไม่โหดร้ายเกินไปนัก<br />ถ้าต้นไม้ที่ปลูกทีหลังจะเติบโต<br />และแผ่ร่มเงาจนบดบังต้นที่เคยใหญ่มาก่อน<br /><br />ทุกๆวันที่บางคนเลือกนั่งเล่นเนต<br />พอกลับบ้านก็ดูทีวี พักผ่อน<br />บางคนเลือกทำงานหนัก<br />ทั้งศึกษา ทั้งค้นคว้า<br />หาโอกาสทำงานกับคนเก่งๆ<br />พบปะพูดคุยกับบรรดาผู้มีประสบการณ์<br />อย่าโกรธกันเลย<br />ถ้าวันนี้บางคนจะทำอะไรได้มากกว่า<br /><br />อย่าโกรธกันเลย<br />ถ้าคุณและลูกน้อง<br />จะต้องสลับสถานะกัน<br /><br />นี่คือสัจธรรมของโลก<br />มันคือการเปลี่ยนผ่านของตำแหน่ง<br /><br />เท่านั้นเอง<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/14268856-8617097523900183778?l=feng010.blogspot.com' alt='' /></div>Feng Fenghttp://www.blogger.com/profile/15776461446326708487noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-14268856.post-43758673897827235752008-02-02T22:05:00.000+07:002008-02-02T22:09:53.702+07:00<strong>ภาคแรกเริ่ม</strong><br /><br /><strong>๑</strong><br /><br />อย่ากังวลไปเลยเธอ<br />แม้เราจะเกิดอยู่บนดาวคนละดวง<br />ด้วยความรัก<br />เราจะเดินทางข้ามอวกาศไปหากัน<br /><br /><strong>๒</strong><br /><br />อย่ากังวลไปเลยเธอ<br />แม้เราจะยืนอยู่บนยอดเขาคนละลูก<br />ด้วยความรัก<br />เราจะปืนลงไปหากัน<br /><br /><strong>๓</strong><br /><br />อย่ากังวลไปเลยเธอ<br />แม้เราจะพำนักอยู่คนละฝั่งของแม้น้ำ<br />ด้วยความรัก<br />เราจะเชื่อมสะพานไปสู่กัน<br /><br /><br /><br /><strong>ภาคอวสาน</strong><br /><br /><strong>๔</strong><br /><br />อย่ากังวลไปเลยเธอ<br />เพียงแค่เราต่างพำนักที่เดิมของตัวเอง<br />คนละฝั่งของแม้น้ำ<br />สะพานรักที่เชื่อมสู่กันอาจจะผุพังไปบ้าง<br /><br /><br /><strong>๕</strong><br /><br />อย่ากังวลไปเลยเธอ<br />เพียงแค่เราปืนกลับสู่จุดที่เราเคยยืน<br />บนยอดเขาคนละลูก<br />เราจึงชื่นชมกันคนละทิวทัศน์<br /><br /><strong>๖</strong><br /><br />อย่ากังวลไปเลยเธอ<br />เพียงแค่เรากลับไปสู่จุดกำเนิด<br />บนดาวคนละดวง<br />เราจึงสื่อสารผ่านอวกาศกันได้น้อยลง<br /><br /><br /><strong>บทส่งท้าย</strong><br /><br />อย่ากังวลไปเลยเธอ<br />ทุกอย่างเกิดขึ้น <br />เพื่อเหตุผลบางอย่าง เสมอ<br />เธอจะกังวลไปใย<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/14268856-4375867389782723575?l=feng010.blogspot.com' alt='' /></div>Feng Fenghttp://www.blogger.com/profile/15776461446326708487noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-14268856.post-79656870252236069802008-01-31T23:15:00.000+07:002008-01-31T23:19:17.571+07:00หนึ่งในบางสิ่งที่ทำให้ชีวิตเราเปลี่ยนไป<br />คือการป่วยขั้นรุ่นแรงของคนใกล้ตัว<br /><br />หลังจากแม่ต้องฟอกไต<br />ผมมอง และรู้สึกกับอะไรหลายๆอย่างเปลี่ยนไป<br />ผมต้องเตรียมพร้อมทั้งกายและใจ<br />เพราะบางครั้งอาการของแม่ก็แย่ลงอย่างฉับพลัน<br />ผมไปไหนมาไหนก็ต้องบอกให้ที่บ้านรู้ตลอดเวลา<br />ความสัมพันะระหว่างพี่น้องแน่นแฟ้นขึ้น<br /><br />กว่าพวกเราจะข้ามแต่ละขั้นบันได<br />จากคิดได้<br />สู่เข้าใจได้<br />ไปต่อยังยอมรับได้<br />มันไม่ง่าย<br /><br />กว่าแต่ละคนจะปรับวงจรชีวิตให้สอดคล้อง<br />เพื่อรับมือกับเหตุการณ์ดังกล่าวได้<br />ไม่ใช้เวลาไม่น้อย<br /><br />ผมกำลังเขียนเรื่องนี้<br />เพราะเพื่อนสนิทกำลังเจอเหตุการณ์คล้ายๆกัน<br /><br />สักอาทิตย์ก่อน<br />เพื่อนบอกว่าพ่อของเขาไปตรวจแล้วเจอจุดดำที่ปอด<br /><br />วันรุ่งขึ้นเพื่อนก็กลับต่างจังหวัด<br />แล้วกลับมาทำงานอีกครั้งในวันเสาร์<br />สถานการณ์ไม่สู้จะดี<br />แต่ต้องรอฟังผลจนถึงวันพฤหัส<br /><br />เพื่อนหายไปสองสามวัน<br />ผมก็มั่วแต่ยุ่งๆกับงานรับปริญญา<br />และตระเวนไปกินข้าวกับญาติ<br /><br />เจอกันอีกทีเพื่อนก็บอกว่า<br />พ่อของเขาเป็นมะเร็งขั้นที่สี่<br />สภาพของเพื่อนตอนนั้นแย่มาก<br />ที่แย่ยิ่งกว่าคือ พวกเราต้องเร่งส่งงาน<br />แม้การพูดคุยเพื่อปลอบใจยังไม่ค่อยมีเวลา<br />แยกกันดึกมาก ตื่นเช้าก็ต้องไปทำงาน<br />อาการเพื่อนก็ยังแย่เหมือนเดิม<br /><br />อาทิตย์นี้เพื่อนกลับบ้านอีกรอบ<br />เพื่อให้พ่อเริ่มบำบัด<br />วันนี้ก็เลยเจียดเวลางานอันแสนยุ่งโทรถามข่าว<br />แม้สถานการณ์ยังไม่กระเตื้อง <br />แต่เชื่อว่าเพื่อนเริ่มก้าวสู่บันไดขั้นต่อไปได้แล้ว<br /><br />หลังจากคุยโทรศัพท์ก็ต้องบอกเจ้านายว่าเพื่อนยังมาทำงานไม่ได้<br />จึงได้รู้ว่ารุ่นน้องที่ทำงานอีกคนก็เพิ่งเจอกับสถานการณ์แบบเดียวกัน<br />เมื่อสี่เดือนที่ผ่านมา<br /><br />แม่เธอก็เป็นมะเร็งขั้นที่สี่<br />แต่เป็นมะเร็งที่ไขกระดูก<br />เธอก็เริ่มเล่า เหมือนฉายภาพซ้ำๆเดิม<br />ที่ทุกคนที่เจอสถานการณ์แบบนี้ต้องก้าวผ่าน<br /><br />ขณะนี้แม่เธอรักษาด้วยยาจากฝรั่งเศส<br />ค่ารักษาเดือนละสามแสนบาท<br />ถ้าไม่ดีขึ้นจะมียาอีกชนิด ชุดเดียวหนึ่งล้านสามแสน<br />ไม่ว่าเลือกวิธีไหน ค่าใช้จ่ายก็หนัก<br />แต่ที่หนักกว่าคือ การรับมือกับความเจ็บป่วยของแม่<br /><br />วันนี้พวกเราทั้งหมดเลิกงานด้วยความหงอยๆ<br />พวกเราเริ่มตั้งคำถามกันเองว่า<br />พวกเราจะทำงานหนักอย่างนี้กันไปทำไม<br />ในเมื่อท้ายที่สุดแล้ว เราอาจจะต้องเอาเงินที่หามาได้<br />ทั้งหมดเพื่อรักษาตัวเอง<br />ผมก็เลยเล่าเรื่องที่เพื่อนเพิ่งเล่าให้ฟังในวันนี้<br />เธอเล่าว่าลูกศิษย์ของเธอเพิ่งหัวใจวายตาย<br />ในวันที่นอนดึกหลังจากพยายามแก้ไขงานส่ง<br /><br />แต่เพื่อไม่ให้ทุกคนแย่เกินไป<br />ผมก็บอกเคล็ดลับที่ผมใช้เสมอๆเวลาเจอเรื่องแย่ๆ<br />ยิ้มรับ แล้วมองหาข้อดีจากมัน<br />ทำตัวให้เป็นปกติ<br /><br />ครั้งแรกๆ ที่ผมทำ<br />แม่และพี่ๆ อาจจะยังไม่ชิน<br />พร้อมกับสงสัยว่า สงสัยไอ้น้องคนนี้ไร้ความรู้สึก<br />ยังคงยิ้มและพยายามทำให้ทุกคนหัวเราะ<br />แล้วพอผมพยายามหลายๆครั้งเข้า<br />ท้ายที่สุดทุกคนก็จะเริ่มปรับอารมณ์เพื่อข้ามผ่านปัญหาให้ได้<br /><br />วันนี้ผมก็คุยกับเพื่อนสนิทแบบนี้เช่นกัน<br /><br />พยายามร่าเริงเข้าใว้<br />อย่างน้อยจิตใจที่ไม่ป่วย<br />ก็รักษาอะไร อะไรให้ดีขึ้นได้ บ้าง<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/14268856-7965687025223606980?l=feng010.blogspot.com' alt='' /></div>Feng Fenghttp://www.blogger.com/profile/15776461446326708487noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-14268856.post-48244875242223696282008-01-31T00:16:00.000+07:002008-01-31T00:19:04.429+07:00เรื่องความรัก <br />เป็นเรื่องหนึ่ง<br />ที่มีแง่ให้คิดได้ไม่รู้จบ<br /><br />อะไรทำให้คนรักกัน<br />แล้วอะไรทำให้คนเลิกกัน<br />รักแรกพบมีจริงไม๊<br />คนที่ใช่หมายถึงอะไร<br /><br />สภากาแฟ<br />สามารถหยิบยกเรื่องนี้<br />มาเป็นหัวข้อสนทนาได้ออกรสเสมอ<br /><br />ยิ่งถ้าโอกาสไหนได้ไปดูหนังรักกันมา<br />วงสนทนาก็ไปพ้นเรื่องนี้แน่นอน<br /><br />Enchante หนังรักเรื่องล่าสุดที่ได้ดู<br />แต่ยังไม่ได้นำเข้าสภากาแฟ<br /><br />หนังเริ่มเรื่องตามฉบับเทพนิยาย<br />มีเจ้าชายรูปงานเจ้าหญิงเลอโฉม<br />วันหนึ่งเจ้าชายก็ได้เจอเจ้าหญิง<br />ต่างฝ่ายต่างรู้สึกได้ในทันทีว่า<br />ได้เจอคนในฝัน<br />เจอคนที่รอมาแสนนาน<br /><br />แล้วแม่มดใจร้ายก็ต้องมาขัดขวาง<br />ส่งเจ้าหญิงมานิวยอร์คยุคปัจจุบัน<br />แล้วทั้งหมดก็ตามมาสร้างอารมณ์ยิ้มๆ<br /><br />ในนิวยอร์คยุคปัจจุบัน<br />ทนายหนุ่ม พ่อหม้ายลูกติด<br />ที่ภรรยาหนีไปโดยไม่ทราบสาเหตุ<br />กำลังจะแต่งงานใหม่กับแฟนสาวที่คบกันมา 5 ปี<br /><br />แล้วเรื่องราวของคำถามเรื่องความรัก<br />ก็ถูกใส่มาในช่วงนี้<br />ลักษณะการพูดคุยระหว่างเจ้าหญิงกับทนายหนุ่ม<br />อาจจะไม่เฉียบขาดเหมือนใน before sunrise<br />แต่อารมณ์ไม่ต่างกันผมรู้สึกอย่างนั้น<br /><br />หนังอาจจะจบในแบบฉบับของเทพนิยาย<br />แต่ระหว่างทางที่หนังพาเราไปนั้น<br />ก็ถือได้ว่าสอบผ่าน<br /><br />คำถามหนึ่งที่สภากาแฟมักถกกันคือ<br />ทำไมคนสมัยก่อนที่ไม่ได้คบหากันก่อนนานๆ<br />อาจจะเจอกันครั้งแรกในวันดูตัว<br />แล้วก็เจอกันอีกครั้งก็แต่งงาน<br />กลับอยู่ด้วยกันจนแก่เฒ่าและตายไปจากกัน<br />แต่กับคนสมัยนี้<br />ที่คบหาดูนิสัยใจคอกันเป็นเวลานาน<br />แต่อัตราการแยกกันกลับสูงขึ้น<br /><br />โดยเฉพาะเรื่อง คนที่ใช่ ในความหมายของแต่ละคน<br />อาจจะเป็นคนที่เราอยู่ใกล้แล้วหัวใจเต้นแรง<br />อาจจะเป็น คนที่เรานั่งเงียบๆด้วยกัน แล้วไม่มีใครรู้สึกอึดอัด<br />อาจจะเป็น คนที่เราอยากเล่าเรื่องแย่ๆให้ฟัง<br />อาจจะเป็นคนที่ทำให้เรายิ้มได้กับข้อบกพร่องของอีกฝ่าย<br />อาจจะเป็นคนที่เราชื่นชมกับการกระทำที่ดูไร้สาระ<br />ก็แล้วแต่พิจารณา แต่อย่าหวังว่าทั้งหมดจะต้องครบ<br /><br />และเมื่อเราถกกันจนเป็นที่พอใจ<br />คำตอบก็มักจะลงเอยว่า <br />มันไม่เคยมีคำตอบเป็นสูตรสำเร็จในเรื่องความรัก<br />แต่ละคู่มีที่มาและที่ไปไม่เหมือนกัน<br />ก็ไม่ต่างกับตอนจบแบบเทพนิยายหรอก<br />เพราะถึงแม้เราจะรู้ว่าชีวิตจริงมันเลวร้าย<br />แต่เราก็ยังอยากเชื่อว่าความสุขแบบเทพนิยายมันมีอยู่จริง<br /><br />เพียงแต่มันยังไม่ถึงคราวเราเป็นนักแสดงนำก็เท่านั้นเอง<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/14268856-4824487524222369628?l=feng010.blogspot.com' alt='' /></div>Feng Fenghttp://www.blogger.com/profile/15776461446326708487noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-14268856.post-62971949340796426662008-01-30T00:32:00.000+07:002008-01-30T00:37:42.826+07:00โดยปกติแล้วผมพยายามจะเป็นคนใจเย็น<br />ที่ใช้คำว่าพยายามก็มีความหมายตามนั้นจริงๆ<br />เพราะรู้ตัวเองว่าเป็นคนใจร้อน และเอาแต่ใจตัวเอง<br />จึงต้องฝึกตัวเองให้เป็นคนใจเย็น<br /><br />แต่ช่วงนี้อาการอารมณ์ขุ่นกำเริบบ่อย<br />ใครพูดจาไม่เข้าหูจะมีอารมณ์ไปซะหมด<br /><br />ถ้าอายุมากกว่านี้อีกหน่อย <br />เขาอาจจะเรียกว่าวัยทอง<br />แต่เพราะเชื่อว่าตัวเองยังไม่ถึงขั้นนั้น <br />ก็เลยต้องคิดเอาเองอีกว่า <br />มาจากสาเหตุอื่น<br /><br />ด้วยเวลาอันน้อยนิดประจำวัน<br />เพราะกิจวัตรประจำเจ็ดวันยังเหมือนเดิม<br />ตื่นขึ้นมาก็เข้าที่ทำงาน<br />สะสางงานต่างๆ <br />ปรึกษาหารืองานกับคนโน้นคนนี้<br />หรือบางทีก็วิจารณ์เศรษฐกิจ สังคม การเมือง ไปซะงั้น<br />ตอนบ่าย<br />ถ้าไม่ออกไปประชุม <br />ก็จะไปนั่งทำงานที่สำนักงานสนาม<br /><br />ตอนเย็นก็ไปทำงานฝิ่น <br />ซึ่งต้องถกประเด็น <br />และปรึกษาหารือกันตลอดเวลา<br /><br />ประมาณสี่ทุ่มครึ่งก็ออกจากที่ทำงาน<br />นั่งแท็กซี่กลับที่พัก จัดการทำภาระกิจส่วนตัว<br />อาจจะเปิดคอมพ์นั่งทำงาน <br />หรืออ่านเอกสารต่างๆอีกสักหน่อย<br />แล้วก็เข้านอน <br />ซึ่งส่วนมากจะหลับคาเอกสาร<br /><br /><br />แค่คิดตามก็เหนื่อยแล้ว<br />หรือว่าสาเหตุของอาการอารมณ์เสียง่ายๆน่าจะมาจากสาเหตุนี้<br /><br />เรียกว่าทำงานมากเกินไป<br />(หลีกเลี่ยงคำว่าทำงานหนัก เพราะงานที่ทำไม่ได้หนัก เพียงแค่มาก)<br /><br /><br />แต่นั่นอาจจะไม่ใช่สาเหตุก็เป็นได้<br />เพราะว่าวงจรชีวิตแบบนี้ก็เป็นมานานแล้ว<br /><br /><br />กำลังสงสัยอีกสาเหตุคือ<br />อาการหลงตัวเอง<br />อาการนี้แก้ยาก แต่ต้องแก้<br />เพราะคนที่เป็นแบบนี้ <br />ไม่น่าเข้าใกล้ด้วยประการละทั้งปวง<br /><br />เพราะผมเจอคนแบบนี้มาเยอะ <br />มหาลัยที่จบมา <br />สร้างคนแบบนี้มาเต็มวงการ<br /><br /><br />ที่สงสัยว่าตัวผมเองจะเป็นแบบนี้<br />ก็เพราะบางครั้ง อารมณ์ขุ่น เกิดจากคำพูดของบางคน<br />ที่เราคิดว่าความคิดเห็นของเขาไม่ควรค่าแก่การฟัง<br />เราผ่านการหาข้อมูล และถกประเด็นเหล่านั้นกันมานานแล้ว<br />ความคิดเห็นเหล่านั้น มันไม่ควรเสียเวลามานั่งอธิบายกันอีกแล้ว<br />และส่วนใหญ่คนที่พูดแบบนั้น มักจะมีอาวุโสกว่าผมซะด้วย<br /><br />ตอนนี้โดยส่วนตัวเชื่อว่าสาเหตุอารมร์บ่จอย (555 ศัพท์วัยทองมากๆ)<br />เกิดจากเหตุอย่างหลังมากกว่าอาการทำงานเยอะ<br /><br /><br />วันพรุ่งนี้ค่อยมาคิดต่อก็แล้วกัน<br />ว่าจะจัดการยังไง<br /><br />เนื่องจากเวลามีน้อย<br />ต้องใช้สอยอย่างประหยัด<br />คิดไม่เสร็จพรุ่งนี้ค่อยคิดต่อ<br /><br />ทบทวนตัวเองวันละนิด<br />จิตแจ่มใส่<br /><br />(คตินี้ก็โบราณมากๆนะเนี่ย 555)<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/14268856-6297194934079642666?l=feng010.blogspot.com' alt='' /></div>Feng Fenghttp://www.blogger.com/profile/15776461446326708487noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-14268856.post-12477622094493882652007-12-04T15:15:00.000+07:002007-12-04T15:20:43.201+07:00<a href="http://2.bp.blogspot.com/_DB7KTecFxzE/R1UNENbmLWI/AAAAAAAAAdo/Pzx2H7MV_yg/s1600-h/IMG_1887r.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;" src="http://2.bp.blogspot.com/_DB7KTecFxzE/R1UNENbmLWI/AAAAAAAAAdo/Pzx2H7MV_yg/s320/IMG_1887r.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5140028915689336162" /></a><br /><br />พิ่งสังเกตเห็นว่า<br />ผมไม่ได้เขียนบลอคเดือนพฤศจิกายนเลย<br />วันนี้ก็เลยนั่งทบทวนดู<br />รอบหนึ่งเดือนที่ผ่านมา<br />ผมใช้เวลาไปกับอะไร<br /><br />ตั้งแต่ต้นเดือน ทำงานเหมือนไม่ได้พักผ่อน<br />จำได้รางๆว่า วันที่สี่ ซึ่งเป็นวันอาทิตย์ไม่ได้นอน<br />ต้องทำงานถึงเช้า แล้วก็มาทำงานต่อทันที<br /><br />วันที่ห้าเป็นวันเกิดเพื่อน และวันเกิดพี่<br /><br />วันที่หก พวกเรานัดกินข้าวกัน<br />เริ่มต้นกันที่ร้าน เดอะการ์เด็น เอกมัย สิบสอง<br />แล้วก็มาต่อกันที่ ซูการ์โรมา ร้านของเพื่อน<br />แล้วก็มาจบกันที่บ้านเพื่อน <br />ก่อนที่จะแยกย้ายกันตอนตีหนึ่งกว่าๆ<br /><br />วันที่เจ็ด ถึงวันที่สิบสอง<br />ไปเที่ยวหวงซาน<br />รายละเอียดจะเขียนที่หลัง<br /><br />ช่วงเวลาที่เหลือก็ทำงาน<br />จำได้แค่นั้น<br /><br />วันที่สิบมีงานแต่งงานของรุ่นน้อง<br />ได้แต่ฝากซอง<br /><br />วันที่ยี่สิบสี่เป็นวันแต่งงานเพื่อนที่ทำงาน ไม่ได้ไป เพราะส่งงาน<br />วันที่ยี่สิบห้าเป็นวันแต่งงานรุ่นน้อง ไม่ได้ไปเหมือนกัน<br /><br />ล่าสุด อาทิตย์ที่ผ่านมา<br />ต้องทำงานแบบไม่หยุดพักจนกระทั่ง<br />สามทุ่มของวันที่ยี่สิบเจ็ด จึงได้พัก<br /><br />หลังจากพักหนึ่งวัน <br />ก็เข้าสู่วงจรเดิม<br />เพราะมีกำหนดส่งงานวันที่สาม<br /><br />วันที่ยี่สิบเก้าเลิกงานตอนตีสอง<br />วันที่สามสิบนั่งทำงานจนกระทั่งตีสี่<br />กลับที่พัก อาบน้ำ แล้วก็เปลี่ยนเสื้อผ้า<br />มุ่งตรงสู่สนามบิน<br /><br />ใช้เวลานอนบนเครื่องบินเล็กน้อย<br />ก็ถึงบ้าน เพราะวันนี้เป็นงานเลี้ยงแต่งงานของพี่ชาย<br />ยืนยิ้มรับแขก ตอบคำถามญาติ<br />ที่เราเองก็จำไม่ได้ว่าญาติคนไหนเป็นคนไหน<br />กว่าจะได้นอนอีกทีก็เกือบเที่ยงคืน<br /><br />วันอาทิตย์ตามกำหนดการเดิมขึ้น<br />ต้องรีบขึ้นเครื่องตั้งแต่เช้า<br />เมื่อลงจากเครื่องก็จะมุ่งไปที่ทำงานเลยทันที<br /><br />แต่หลังจากคุยกับเพื่อนแล้ว<br />เห็นว่างานใกล้เสร็จแล้ว<br />ก็เลยเปลี่ยนใจ กลับเครื่องเที่ยวดึก<br /><br />วันอาทิตย์จึงใช้เวลากับครอบครัว<br />เป็นกินข้าวภายในครอบครัว<br />ตอนรับสมาชิกใหม่ภรรยาพี่ชาย<br /><br />แล้วก็ทำโน้นทำนี่จนเย็น<br />แล้วก็กลับมาสู่โหมดการทำงาน<br /><br /><br />เดือนที่ผ่านมา<br />มีงานแต่งงานเยอะมาก<br />คงเป็นช่วงเวลาดีดี ฤกษ์ดีดี<br />แต่ทำไมตารางงานของผมมันแน่นขนาดนั้น<br /><br />เคยเปรยกับเพื่อนๆว่า<br />ทำไมตรูต้องทำงานหนักขนาดนี้<br /><br />ยังไม่มีคำตอบ<br />เพราะยังไม่มีเวลาหาคำตอบ<br /><br />แต่รู้อย่างหนึ่งก็คือ<br />พอจะมีเวลาว่างสักเล็กน้อย<br />อย่างเย็นนี้จนถึงวันพรุ่งนี้<br />กลับนึกไม่ออกว่าจะเอาเวลาไปทำอะไรดี<br /><br /><br />มันเกิดอะไรขึ้นกับชีวิตของผมในช่วงนี้<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/14268856-1247762209449388265?l=feng010.blogspot.com' alt='' /></div>Feng Fenghttp://www.blogger.com/profile/15776461446326708487noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-14268856.post-51749049945646688412007-10-31T00:19:00.000+07:002007-10-31T01:06:42.793+07:00ทุกคนต้องการเวลา<br />เก็บกวาดขยะ<br />ทั้งภายนอกและภายใน<br /><br />จากภาระกิจประจำวัน<br />เราหยุ่งเหยิง<br />จนขยะรอบกาย <br />และขยะภายในจิตใจ<br />สะสม <br /><br />จนกระทั่งหนังสือที่ให้ความรู้<br />ก็รวมกันกับเศษเล็กเศษน้อย<br />ดูไม่ต่างจากกองขยะที่เกลื้อนกลาดไปทั่วห้อง<br /><br />แค่การพูดจากหยอกล้อ<br />ฉันท์คนคุ้ยเคย<br />ก็ทำให้เราโกรธเป็นฝืนเป็นไฟได้<br />และอยากโต้ตอบ<br />เพื่อความสาสมในจิตใจ<br /><br />หาเวลาสักนิด<br />อยู่เงียบๆ<br />เก็บทิ้งขยะภายนอก<br />และพยายามเก็บกวาดขยะภายใน<br /><br />โลกรอบตัวจะสะอาดขึ้น<br />โลกภายในจะสดใสเหมือนเดิม<br /><br />นี่คือทั้งหมดของหนึ่งเดือนตุลาคม<br />ที่กำลังจะผ่านพ้นไป<br /><br />เดือนที่ผมกำลังรู้สึกว่า<br />กระแสของกิจวัตรประจำวัน<br />กำลังเข้ามาสั่นคลอน<br />ความมั่นคงทางด้านอารมณ์<br />ความรู้สึกนึกคิดและจิตใจ<br /><br />อุปมาเหมือน เราเคยมั่นใจว่า<br />เรายืนอยู่อย่างมั่นคง บนที่มั่นที่เราเลือก<br />แล้ววันหนึ่งก็มีมือที่มองไม่เห็น<br />มาจับเราให้ยกลอย<br />แค่โดยลมพัดแรงหน่อย เราก็โอนเอน<br />โดยที่เราไม่ได้รู้สึกว่า เท้าเรามันกำลังลอยจากพื้น<br />กลับไปโทษว่าเป็นความผิดของลมที่พัดแรง<br />ทั้งๆที่ระดับแรงลมระดับนี้<br />เป็นความรู้สึกสบายที่เราเคยชื่นชอบ<br /><br />เราจำเป็นต้องก้มมองเท้าเราบ้าง<br />เพื่อที่จะตรวจสอบว่า<br />เรายังยืนมั่นคง อยู่ที่มั่นเราหรือเปล่า<br /><br />และเช่นเดียวกัน<br /><br />เราต้องให้เวลากับตัวเอง<br />เพื่อเก็บกวาดตะกอนขุ่นในจิตใจ<br />ทิ้งขยะที่รกรอบๆตัว<br /><br />อย่างน้อย<br />โลกใบเล็กๆที่สวยงามของเรา<br />ก็ทำให้โลกใบใหญ่ๆนี้สวยงามเช่นกัน<br /><br />ปล<br /><br />1 อยากเขียนยาวๆ แต่ขี้เกียจอ่าน<br /><br />2 คงมีหนังสือมาขายในงานสัปดาห์หนังสือเป็นล้านเล่ม<br />แต่กระผม เลือกที่อยากอ่านจริงๆ ไม่ได้เลย<br />ทำไม<br /><br />3 เป็นไปได้ไหม ที่เราจะคิดและมองเห็นแต่ด้านดีๆของทุกเรื่อง<br />แล้วการพูดถึงแต่ด้านดีๆ เพียงอย่างเดียว เป็นการโกหกชนิดหนึ่งหรือเปล่า<br />แล้ว การเตือนภัย ล่วงหน้าคือ คนมองโลกในแง่ร้ายหรือเปล่า<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/14268856-5174904994564668841?l=feng010.blogspot.com' alt='' /></div>Feng Fenghttp://www.blogger.com/profile/15776461446326708487noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-14268856.post-10640860335378756622007-10-05T00:18:00.000+07:002007-10-05T00:39:54.002+07:00เวลาเดินเร็ว<br /><br />ข้าพเจ้ากำลังรู้สึกแบบนี้<br />ทั้งๆที่เวลาก็เดินไปตามปกติ<br /><br />แต่ละวันเหมือนจะยาวนานขึ้น<br /><br />ข้าพเจ้าจะพยายามตื่นเช้าที่สุดเท่าที่จะทำได้<br />รีบเดินทางไปถึงที่ทำงาน<br />ซึ่งอยู่กลางเมือง<br /><br />นั่งทำงานโน้นงานนี้<br />ประชุมร่วมกับคนโน้นคนนี้<br /><br />ทำงานโดยไม่มีการพัก<br />เพราะอยู่ในช่วงการถือศีล<br />ไม่จำเป็นต้องให้เวลา<br />กับการทานมื้อเที่ยง<br /><br />บ่ายโมง<br />เดินทางไปที่สำนักงานสนาม<br />ใช้เวลาบนทางด่วนคิดโน้นคิดนี่<br />จนแท็กซี่พาไปถึงจุดหมาย<br /><br />นั่งประจำการที่โต๊ะ<br />ทำงานโน้นงานนั้น<br />โดยไม่ต้องเจรจาเรื่องงานกับใคร<br />ต่างคนต่างทำงานของตัวเองเงียบๆ<br /><br />จนกระทั่งห้าโมงเย็น<br />เดินออกจากสำนักงานสนาม<br />มุ่งตรงสู่โรงฝิ่น<br />ระยะทางการเดินประมาณหนึ่งร้อยเมตร<br /><br />พูดคุยสะสางงานกับเจ้าของโรงฝิ่นเล็กน้อย<br />จนกระทั่งใกล้เวลาหกโมง<br />เดินทางไปรับประทานอาหาร<br /><br />หลังการรับประทานอาหารก็กลับมาทำงาน<br />ทำงานโน้นงานนั้น<br />จนกระทั่งสี่ทุ่ม<br />ก็แยกย้ายกันกลับ<br /><br />ข้าพเจ้าเรียกแท็กซี่ที่หน้าโรงฝิ่น<br />ย้อนกลับเส้นทางเข้าเมือง<br /><br />ประมาณห้าทุ่มหลังอาบน้ำ<br />ก็เริ่มทำงานต่อ<br />แล้วทางเลือกสองอย่างคือ<br />ถ้ายังไหวก็ทำงานต่อจนกระทั่งประมาณตีสาม<br />จึงทำการทานอาหารแล้วนอน<br /><br />หรือหากไม่ไหวก็นอนก่อน<br />ประมาณตีสามครึ่งค่อยตื่นขึ้นมาทานอาหาร<br />แล้วทำงานต่ออีกนิดหน่อย<br />พอท้องไส้เริ่มเข้าที่เข้าทางก็นอนต่ออีกเล็กน้อย<br /><br />แล้วก็กลับเข้าสู่เส้นทางเดิม<br /><br />แม้จะดูเหมือนให้เวลากับการทำงานต่างๆเยอะแยะ<br />ก็ยังทำงานไม่ทัน<br /><br />ด้วยงานที่เยอะตามกล่าว<br />ทำให้ต้องมีสมาธิจดจ่อ<br />เวลาจึงเหมือนผ่านไปอย่างรวดเร็ว<br /><br />แต่ด้วยกลางวันทำงานที่ยาวนาน<br />จนบางครั้งเรื่องราวที่เพิ่งเกิดขึ้นเมื่อวาน<br />ข้าพเจ้ากลับรู้สึกราวกับว่า<br />มันเกิดขึ้นมาเมื่อสามวันก่อน<br /><br />หากมีโอกาส<br /><br />การนั่งนิ่งๆ<br />หายใจเข้าและหายใจออก<br />เฉยๆ<br /><br />คือ ความสุขที่กำลังคาดหวังให้เกิดขึ้น<br /><br />และดูเหมือนว่า<br />ความสุขเล็กๆของข้าพเจ้า<br />ลดลงเหลือเพียงเท่านี้แหละ<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/14268856-1064086033537875662?l=feng010.blogspot.com' alt='' /></div>Feng Fenghttp://www.blogger.com/profile/15776461446326708487noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-14268856.post-38127376703865707732007-09-21T03:37:00.000+07:002007-09-21T04:08:55.636+07:00ระหว่างการพักจากการประชุมรอบเช้ากับรอบบ่าย<br /><br />บทสนทนาปรับทุกข์กั้นเวลา<br />ของบรรดาพี่ๆในออฟฟิศ<br />เดินทางมาถึงเรื่องของการหาพนักงานเพิ่ม<br />เนื่องจากปริมาณงานและปริมาณคนไม่มีความสมดุลกัน<br /><br />ผมเสนอความคิดเดิม<br />ที่เคยเสนอหัวหน้าไปหลายรอบแล้ว<br />และก็ยังคงได้รับการปฏิเสธ<br />เหมือนเดิม<br /><br />ความคิดของหัวหน้าคือ<br />ใช้คนน้อยๆในการทำงาน<br />โดยแต่ละคนทำงานหนักมากขึ้น<br />แล้วก็ควรจะได้รับค่าตอบแทนที่มากขึ้นด้วย<br /><br />ความตั้งใจแรกของหัวหน้าเป็นจริง<br />แต่ผลที่ตามมาเรื่องค่าตอบแทน<br />ยังไม่เห็นมีวี่แวว<br /><br />ผมเสนอให้รับเด็กจบใหม่<br />แล้วค่อยๆพัฒนา ค่อยๆสอน<br />อย่างน้อยก็เพื่อผลประโยชณ์ในอนาคต<br />อาจจะไม่ใช่เพื่อบริษัทอย่างเดียว<br />แต่เพื่อวงการจะได้มีการพัฒนามากขึ้น<br />หัวหน้ายังไม่ยอมรับไอเดียนี้<br /><br />ทั้งๆที่หัวหน้าเป็นคนบอกเองว่าอีกห้าปีจะเกษียรตัวเอง<br />ก็เลยอยากถ่ายทอดความรู้ให้รุ่นต่อๆไป<br />แต่ไหงไม่ยอมรับไอเดียนี้ก็ไม่รู้<br /><br />ตกเย็นของวันนี้<br />พี่ชายโทรมาบอกให้หาที่ฝึกงานให้ลูกของเพื่อนพี่ชายด้วย<br />หลักๆคืออยากลองมาศึกษางานที่บริษัที่ผมทำอยู่<br />ผมไม่รู้ว่าพี่ชายไปอวดอ้างน้องชายอย่างผมใว้แค่ไหน<br />แต่ขนาดเด็กจบใหม่<br />หัวหน้ายังบอกว่าใช้ประโยช์อะไรไม่ได้<br />แล้วแนวคิดการรับเด็กฝีกงานมาสอนงาน<br />ยิ่งห่างไกลจากการยอมรับแน่นอน<br /><br />ถึงตอนนี้ไม่รู้จะบอกพี่ชายยังไง<br />ตอบปฏิเสธก็จะชอบมองว่าผมไม่มีน้ำใจ<br />ทั้งๆที่มันคือความจริง<br /><br /><br /><br /><br />ปล<br />โดยไม่ค่อยเกี่ยวกันเท่าไหร่<br />แต่คิดเรื่องนี้ทีไรจะชอบนึกถึงอารมณ์เพลงส่งต่อความรักทุกที<br />แต่นี้มันคือการส่งต่อความรู้<br /><br />ให้ความรู้ส่งต่อจากรุ่นสู่รุ่น<br />แล้วเด็กรุ่นใหม่จะได้เก่งขึ้น<br />แต่ไหงไม่ค่อยทำกันก็ไม่รู้<br />เมืองไทย<br /><br /><br /><br /><br />เนื้อเพลง: ส่งต่อความรัก<br />โดย บอย โกสิยพงษ์<br /><br />เพลงที่เธอกำลังได้ยินอยู่ โปรดฟังดูให้ดี <br />แล้วเมื่อไรที่พบใครเศร้าใจอยู่ ฝากเพลงนี้ให้เขาฟังสักที <br /><br />ให้เพลงๆนี้เป็นดังเหมือนกับ ตัวแทนจากใจของเรา <br />ที่จะบอกเขาว่าความรักแท้ในโลกยังมี <br />ให้เพลงพาใจของเราไปพบกับ หัวใจของเค้าซักที <br />ส่งต่อเพลงนี้ด้วยรักและรักให้คนทุกคน <br /><br />จะใกล้ชิดหรือห่างเพียงไหน ใจเราส่งถึงกันได้แค่เริ่มกับใครซักคน <br />หนึ่งเป็นร้อยเป็นล้าน ขอแค่ใจเรายอมเริ่มต้น ไม่ว่าคนไหนคงต้องถึงซักที <br /><br />ให้เพลงๆนี้เป็นเหมือนกับ ตัวแทนจากใจของเรา <br />ที่จะบอกเขาถึงความรักแท้ ที่ในโลกนี้ยังมี <br />ให้รักพาใจเขาไป พบกับใจของเราซักที <br />ส่งต่อเพลงนี้ด้วยรักและรักให้คนทุกคน <br /><br />มอบรอยยิ้มให้คนที่พบ เพื่อเป็นการเริ่มต้นความรักที่ไม่รู้จบ <br />และจะส่งเรื่อยไปด้วยใจต่อใจตราบนานเท่านาน <br />ให้ความรักนั้นสัมผัสใจ ไม่ว่าเมื่อไหร่จะส่งต่อไปแม้เวลาผ่าน <br />ให้จักรวาลแห่งนี้มีแต่ความรัก <br /><br />ให้เพลงๆนี้เป็นเหมือนกับ ตัวแทนจากใจของเรา <br />ที่จะบอกเขาถึงความรักแท้ ที่ในโลกนี้ยังมี <br />ให้รักพาใจเขาไป พบกับใจของเราซักที <br />ส่งต่อเพลงนี้ด้วยรักและรักให้คนทุกคน <br /><br />มอบรอยยิ้มให้คนที่พบ เพื่อเป็นการเริ่มต้นความรักที่ไม่รู้จบ <br />และจะส่งเรื่อยไปด้วยใจต่อใจตราบนานเท่านาน <br />ให้ความรักนั้นสัมผัสใจ ไม่ว่าเมื่อไหร่จะส่งต่อไปแม้เวลาผ่าน <br />ให้จักรวาลแห่งนี้มีแต่ความรัก <br /><br />ให้ความรักนั้นสัมผัสใจ ไม่ว่าเมื่อไหร่จะส่งต่อไปแม้เวลาผ่าน <br />ให้จักรวาลแห่งนี้มีแต่ความรัก<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/14268856-3812737670386570773?l=feng010.blogspot.com' alt='' /></div>Feng Fenghttp://www.blogger.com/profile/15776461446326708487noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-14268856.post-67274324446163322242007-09-20T00:15:00.000+07:002007-09-20T01:06:10.275+07:00คนดีไม่มีวันตาย <br />ประโยคอมตะจากหนังสือเรื่องความสุขแห่งชีวิต<br /><br />ฉันมักชอบพูดประโยคนี้บ่อยๆ<br />ในช่วงสองสามเดือนนี้<br /><br />แม้หลายครั้งผู้ฟังจะไม่ค่อยเห็นด้วย<br />คัดค้าน หรือจะฟังแบบเหยาะหยัน<br />แต่ทั้งหมดนั้น ก็ไม่สามารถเปลี่ยนแปลงอะไรได้<br />ฉันเชื่อแบบนี้จริงๆ<br />เชื่อด้วยประสบการณ์<br />ของตัวเอง<br /><br />ยิ่งในช่วงระยะเวลาสองสามเดือนมานี้<br />ฉันยิ่งรู้สึกเช่นนั้นอย่างมาก<br />บรรดามิตรสหาย พี่ๆ น้องๆ <br />หลากหลายคนดีๆ ที่ผ่านเข้ามาในชีวิต<br />ทุกๆ คนที่คอยเกื้อหนุนฉัน ในทุกๆเรื่อง<br />ถือเป็นพรประเสริฐที่ประเจ้าประทานมาให้<br /><br />ฉันไม่รู้ว่า คนอื่นจะมองยังไง<br />แต่ฉันถือว่า มันมีค่ามาก<br /><br />ณ. ตรงนี้ ฉันอยากบันทึกตัวอย่างเอาใว้<br /><br />- 1 - <br /><br />เมื่อวานซืน<br />นั่งรถไปกับเอ็มดี<br />ถูกถามเรื่องงานประเด็นหนึ่ง<br />ซึ่งตามสายงานแล้ว <br />ฉันไม่ควรจะมีความรู้<br /><br />แต่บังเอิญ<br />รุ่นพี่ที่สนิทกันทำงานนี้<br />เราเล่าสู่กันฟังบ่อยๆ<br />บางครั้งก็เป็นการคุยกันเล่นๆ<br />ไถ่ถามสารทุกข์สุขดิบ<br />หรือแม้แต่ ถามอะไรไม่ได้เรื่อง<br />ฉันก็อาจจะโดนด่า<br />ฉันไม่เคยนึกว่า <br />ฉันจะเอาเรื่องพูดคุยมาใช้งาน<br /><br />เอ็มดีถามข้อมูลเพิ่มเติม<br />ฉันก็แค่โทรไปหารุ่นพี่<br />ถามไถ่เพิ่มเติม<br />บอกไปตรงๆว่าเอ็มดีอยากรู้<br />รุ่นพี่ยิ่งยินดี ถ้าข้อมูลเหล่านั้น<br />จะเป็นผลดีต่อรุ่นน้อง<br /><br />ฉันอยากขอบคุณมิตรภาพดีๆ<br />ที่พี่ๆ มีให้เสมอมา<br /><br /><br /><br />- 2 -<br /><br />เมื่อวาน <br />ไปประชุมกับหัวหน้า<br />ระหว่างนั่งรถ<br />ฉันก็ถามโน้นถามนี้ไปตามประสาลูกน้อง<br />ทั้งส่วนที่ฉันอยากรู้<br />และส่วนที่ฉันต้องการคำแนะนำ<br /><br />ตกบ่ายฉันต้องไปประชุมอีกที่หนึ่ง<br />ในที่ประชุมถามฉันในหลายๆประเด็น<br />และฉันก็รู้สึกแปลกใจ<br />เพราะประเด็นที่ถูกถามทั้งหมด<br />ฉันเพิ่งได้คุยกับหัวหน้าที่มีประสบการณ์สูงมาก<br />ฉันจึงตอบแบบฉะฉาน และมั่นใจ<br /><br />ตกเย็นฉันไปทำงานฝิ่น<br />พี่ที่ทำงานเล่าเรื่องงานให้ฟัง<br />ในทำนองชวนคุย<br />ด้วยมิตรภาพที่ยืนยาวมานาน<br />ทั้งเป็นการเล่าสู่และสั่งสอนไปในตัว<br /><br />วันรุ่งขึ้น<br />หัวหน้าคนเดิม เดินมาถามหาข้อมูลบางเรื่อง<br />และเป็นเรื่องที่รุ่นพี่เพิ่งเล่าให้ฟัง โดยบังเอิญ<br />และฉันก็สามารถทำงานให้หัวหน้าได้สำเร็จ<br /><br />ฉันอยากขอบคุณหัวหน้า<br />ที่ขยันตอบคำถามของฉัน<br />อยากขอบคุณรุ่นพี่<br />กับความหวังดีและความรู้ ที่ถ่ายทอดมาให้เสมอ<br />ตั้งแต่มหาลัยปีหนึ่ง จนปัจจุบัน<br />ซึ่งถือว่า ยาวนานมากๆ<br /><br /><br /><br />- 3 -<br /><br />วันนี้<br /><br />ผลต่อเนื่องจากการประชุมเมื่อวาน<br />มีบางข้อมูลที่ที่ประชุมต้องการ<br /><br />ฉันจำได้ว่า ร่นพี่ที่สนิทสนมกัน<br />เพราะเที่ยวต่างจังหวัดด้วยกันบ่อยๆ<br />เป็นคนที่เคยมีส่วนร่วมในงานนี้<br /><br />ฉันก็แค่ยกหูโทรศัพท์ไปสอบถาม<br />บอกว่าตั้งใจตรงๆ<br />พี่เขายินดีตอบ เพราะมิตรภาพ<br />แถมส่งข้อมูลมาให้<br />เพราะมั่นใจว่าฉันจะเอาไปใช้แค่ไหน<br />และใว้ใจฉันได้แค่ไหน<br /><br />ตกเย็น<br />ฉันเจอเจ้านายงานฝิ่นระหว่างเดินทางจะกลับ<br />เจ้านายทักทาย<br />และก็ทำการให้ความรู้<br />ซึ่งความรู้ที่ได้มานั้น<br />เปิดทางสู่ทางแก้ของปัญหาที่ฉันจะกำลังจะประชุมพรุ่งนี้<br />ปัญหาดั่งกล่าวนี้<br />เป็นปัญหาที่ฉันกับเจ้านายที่ทำงาน<br />ยังพยายามหาทางออกกันอยู่<br />และเจ้านายก็คาดหวังว่าฉันจะช่วยได้<br />แล้วพรุ่งนี้ฉันจะได้ไปเสนอทางออกกับเจ้านาย<br />ซึ่งคาดว่าเจ้านายคงจะยินดี<br />เพราะมันเป็นปัญหาที่แก้ไม่ตกมาเป็นเดือน<br /><br /><br />นี่เป็นแค่ตัวอย่างของสามวันนี้<br />แต่เป็นสามวันที่ทำให้ฉันยิ่งตระหนักว่า<br />ฉันอยากขอบคุณทุกๆคนดี ที่ผ่านเข้ามาในชีวิต<br /><br />ฉันอาจจะยกตัวอย่างแค่เรื่องงาน<br />แต่นั่นไม่ช่ายทั้งหมด<br />ยังมีเรื่องอื่นๆ อีกมากมาย<br /><br />อาจจะฟังดูคล้ายฉันชอบพึ่งคนอื่น<br />อาจจะดูเหมือนจะคบหามิตรสหายเพื่อผลประโยชณ์<br /><br />แต่ฉันยืนยันกับตัวเองได้เสมอว่า<br />มิตรภาพดีๆ เหล่านี้<br />ไม่เคยเกิดขึ้นจากผลประโยชณ์ใดๆ<br />ที่มาของแต่ทุกๆมิตรภาพ<br />มาจากความจริงใจ และเป็นมิตรกับทุกๆที่พบเจอ<br />แล้วปล่อยให้วันเวลา กรองเก็บใว้เฉพาะมิตรดีๆ<br /><br />ฉันเคยถามตัวเองเหมือนกัน<br />ว่าทำไม หัวหน้าที่ฉันเคยทำงานส่วนใหญ่<br />จึงชอบเล่าเรื่องโน้นเรื่องนี้ให้ฟัง<br />สั่งสอนโน้นสั่งสอนนั้น<br />ทั้งๆที่เวลาอยู่ต่อหน้าเจ้านาย ฉันพูดน้อย<br />และฉันก็ไม่ได้เป็นลูกน้องประเภท<br />ฉลาดเป็นกรด ขยันเป็นเยี่ยม<br />ไม่ใช่พนักงานดีเด่น ไม่ใช่เด็กปั้น<br /><br />และหลายๆต่อหลังครั้ง<br />ที่การสนทนาธรรมดาๆของฉันกับพวกพี่ๆเพื่อนๆ<br />เป็นการเปิดมุมมองและความรู้ใหม่ๆ<br />ทั้งๆตอนที่คุยกันนั้น<br />ต่างคนต่างก็ไม่ได้คาดหวังอะไร<br />และส่วนใหญ่ก็เป็นแค่บทสนทนาบนโต๊ะทานข้าว<br />แต่ฉันกลับได้ข้อมูลเพิ่มเติมสำหรับอะไรหลายๆอย่างในชีวิต<br />โดยที่ฉันเองก็ไม่ได้ตั้งใจ<br /><br />ฉันไม่เคยคิด และไม่เคยหวังว่า<br />การไปทานข้าวกับพวกพี่ๆเพื่อนๆ<br />การไปเที่ยวต่างจังหวัด<br />หรือการไปทำกิจกรรมในงานอดิเรก<br />จะส่งผลดีใดๆ ต่อทางการงาน<br /><br />แต่เวลาก็ได้พิสูจน์แล้วว่า<br />เรื่องทั้งหมดนั้นมันเกี่ยวข้องกันหมด<br /><br />ก่อนนอนวันนี้<br />จะได้แต่หวังว่า<br />ในทางกลับกัน<br />ฉันก็หวังว่าจะคงจะเป็นมิตรดีๆ สำหรับทุกๆคน<br />ทั้ง ลูกน้องที่ดี รุ่นน้องที่ดี เพื่อนที่ดี พี่ที่ดี<br />(แต่คนเป็นคนรักที่ดีลำบาก ...555)<br /><br />ถึงยังดีไม่มาก<br />แต่ฉันก็จะพยายามต่อไป<br /><br />เพราะฉันเชื่อมั่นว่า<br />คนดีไม่มีวันตาย<br />และ ฉันก็จะเป็นคนดี<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/14268856-6727432444616332224?l=feng010.blogspot.com' alt='' /></div>Feng Fenghttp://www.blogger.com/profile/15776461446326708487noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-14268856.post-68265710678822377942007-09-16T00:34:00.000+07:002007-09-16T00:55:29.894+07:00จิปาถะ 5201 - การหลอกตัวเอง<br /><br />การทำงานเยอะๆ<br />ก็อาจเป็นการฝึกสมาธิ<br />เพราะเราจะไม่มีเวลาใส่ใจเรื่องอื่นๆ<br /><br />ฉันกำลังรู้สึกอย่างนี้<br /><br />อาจจะเป็นการพยายามคิด<br />พยายามสะกดจิตตัวเอง<br />หรือถึงขั้นพยายามหลอกตัวเอง<br /><br />ยังไงก็แล้วแต่<br /><br />ฉันรู้สึกดีๆ กับการคิดแบบนี้<br /><br /><br /><br /><br />จิปาถะ 5202 - ฉันไม่แคร์<br /><br />เราไม่มีวันเข้าใจคนอื่นได้จริงๆ<br />มีเพียงแต่การคาดเดา<br />อาจจะถูกหรือผิด<br /><br />ฉันเริ่มเชื่อว่า<br />เลิกสนใจ <br />สิ่งที่คนอื่นคิด<br />อาจจะง่ายกว่า<br /><br /><br /><br />จิปาถะ 5203 - สิ่งที่เกิดขึ้น<br /><br />หากเรามองแบบสายตาของผู้ชม<br />ตัวละครเอก ซึ่งหมายถึงมนุษย์แต่ละผู้คน<br />จะมีผู้ชมสักคนไม๊<br />ที่จะรู้ว่าเกิดอะไรขึ้น <br />กับตัวละครเอกนั้น ในทุกๆด้าน<br />เหมือนกำลังดูละคร<br /><br />เพราะฉันรู้สึกว่า<br />มันไม่น่าจะมี<br />เมื่อแต่ละคนน่าจะมีชีวิตในหลายๆด้าน<br />มากเกินพอที่จะมีคนอีกคนหนึ่ง<br />ที่จะเข้าไปถึงในทุกๆด้านของใครสักคน<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/14268856-6826571067882237794?l=feng010.blogspot.com' alt='' /></div>Feng Fenghttp://www.blogger.com/profile/15776461446326708487noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-14268856.post-3361467592742647142007-09-02T16:28:00.000+07:002007-09-02T16:37:11.763+07:00<a href="http://3.bp.blogspot.com/_DB7KTecFxzE/RtqCyp6MSyI/AAAAAAAAAdY/pbqCGHXP87g/s1600-h/01G548.JPG"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;" src="http://3.bp.blogspot.com/_DB7KTecFxzE/RtqCyp6MSyI/AAAAAAAAAdY/pbqCGHXP87g/s320/01G548.JPG" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5105536934332877602" /></a><br /><br />ชั้นที่ 1<br /><br /><a href="http://4.bp.blogspot.com/_DB7KTecFxzE/RtqCy56MSzI/AAAAAAAAAdg/MBByPKbrV00/s1600-h/02G550.JPG"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;" src="http://4.bp.blogspot.com/_DB7KTecFxzE/RtqCy56MSzI/AAAAAAAAAdg/MBByPKbrV00/s320/02G550.JPG" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5105536938627844914" /></a><br /><br />ชั้นที่ 3<br /><br /><a href="http://3.bp.blogspot.com/_DB7KTecFxzE/RtqCpp6MStI/AAAAAAAAAcw/m9xdKUHhOQk/s1600-h/03G551.JPG"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;" src="http://3.bp.blogspot.com/_DB7KTecFxzE/RtqCpp6MStI/AAAAAAAAAcw/m9xdKUHhOQk/s320/03G551.JPG" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5105536779714054866" /></a><br /><br />ชั้นที่ 3<br /><br /><a href="http://4.bp.blogspot.com/_DB7KTecFxzE/RtqCp56MSuI/AAAAAAAAAc4/59QTH-TJOn4/s1600-h/04G553.JPG"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;" src="http://4.bp.blogspot.com/_DB7KTecFxzE/RtqCp56MSuI/AAAAAAAAAc4/59QTH-TJOn4/s320/04G553.JPG" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5105536784009022178" /></a><br /><br />ชั้นที่ 5<br /><br /><a href="http://1.bp.blogspot.com/_DB7KTecFxzE/RtqCqJ6MSvI/AAAAAAAAAdA/jM_K3eOMHOc/s1600-h/05G589.JPG"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;" src="http://1.bp.blogspot.com/_DB7KTecFxzE/RtqCqJ6MSvI/AAAAAAAAAdA/jM_K3eOMHOc/s320/05G589.JPG" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5105536788303989490" /></a><br /><br />ชั้นที่ 8<br /><br /><a href="http://1.bp.blogspot.com/_DB7KTecFxzE/RtqCqJ6MSwI/AAAAAAAAAdI/XqIME28F_Mw/s1600-h/06G592.JPG"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;" src="http://1.bp.blogspot.com/_DB7KTecFxzE/RtqCqJ6MSwI/AAAAAAAAAdI/XqIME28F_Mw/s320/06G592.JPG" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5105536788303989506" /></a><br /><br />ชั้นที่ 8<br /><br /><a href="http://2.bp.blogspot.com/_DB7KTecFxzE/RtqCqZ6MSxI/AAAAAAAAAdQ/kOt5MuUpxQw/s1600-h/07G599.JPG"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;" src="http://2.bp.blogspot.com/_DB7KTecFxzE/RtqCqZ6MSxI/AAAAAAAAAdQ/kOt5MuUpxQw/s320/07G599.JPG" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5105536792598956818" /></a><br /><br />ชั้นที่ 9<br /><br /><br />- - - - - <br /><br />ช่วงนี้รับงานฝิ่น<br />ไม่มีโอกาสได้ออกไปถ่ายรูปที่ไหน<br />ก็เลยทยอยเอารูปเก่าๆ ที่ยังไม่ได้จัดการมานั่งดู<br /><br />น้ำตกหมันแดง<br />อยู่ในเขตอุทยานแห่งชาติภูหินร่องกล้า<br />ทางเดินก่อนไปถึงน้ำตก <br />ก็มีความยากลำบากในระดับหนึ่ง<br />เพราะมีความชัน<br />โดยเฉพาะหากเป็นหน้าฝน<br />ก็จะเพิ่มความลื่นขึ้นมาอีกอย่าง<br /><br />แต่อย่างไรก็ตาม<br />บรรดานักท่องเที่ยว<br />ก็ทยอยกันไปเยี่ยมชม และเก็บภาพ<br />น้ำตกแห่งนี้กันไม่ขาดสาย<br /><br />โดยเฉพาะในช่วงนี้<br />ที่มีดอกลิ้นมังกรออกมาอวดโฉมให้ชม<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/14268856-336146759274264714?l=feng010.blogspot.com' alt='' /></div>Feng Fenghttp://www.blogger.com/profile/15776461446326708487noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-14268856.post-44887151130266771072007-08-24T01:05:00.000+07:002007-08-24T01:17:37.688+07:00<a href="http://3.bp.blogspot.com/_DB7KTecFxzE/Rs3Ns56MSpI/AAAAAAAAAcQ/xaGT_FI4qdA/s1600-h/01I1512.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;" src="http://3.bp.blogspot.com/_DB7KTecFxzE/Rs3Ns56MSpI/AAAAAAAAAcQ/xaGT_FI4qdA/s320/01I1512.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5101960124223474322" /></a><br /><br />ม้าย่อง (หรือเปล่า จำไม่ได้)<br /><br /><br /><a href="http://3.bp.blogspot.com/_DB7KTecFxzE/Rs3Ns56MSqI/AAAAAAAAAcY/p3M4wrR3StU/s1600-h/02I1527.JPG"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;" src="http://3.bp.blogspot.com/_DB7KTecFxzE/Rs3Ns56MSqI/AAAAAAAAAcY/p3M4wrR3StU/s320/02I1527.JPG" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5101960124223474338" /></a><br /><br />เอื้องหมันแดง จำได้ แน่นอน<br />เพราะสมาชิกตั้งใจไปถ่ายมากๆ<br />ข้าพเจ้า เก็บมาได้แค่นี้<br /><br /><a href="http://4.bp.blogspot.com/_DB7KTecFxzE/Rs3NtJ6MSrI/AAAAAAAAAcg/EqYybAcqvPk/s1600-h/03I1558.JPG"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;" src="http://4.bp.blogspot.com/_DB7KTecFxzE/Rs3NtJ6MSrI/AAAAAAAAAcg/EqYybAcqvPk/s320/03I1558.JPG" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5101960128518441650" /></a><br /><br />ลิ้นมังกร<br /><br /><a href="http://4.bp.blogspot.com/_DB7KTecFxzE/Rs3NtJ6MSsI/AAAAAAAAAco/9NTx-02WsVQ/s1600-h/04I1581.JPG"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;" src="http://4.bp.blogspot.com/_DB7KTecFxzE/Rs3NtJ6MSsI/AAAAAAAAAco/9NTx-02WsVQ/s320/04I1581.JPG" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5101960128518441666" /></a><br /><br />นี่ก็ลิ้นมังกร<br /><br /><a href="http://3.bp.blogspot.com/_DB7KTecFxzE/Rs3NR56MSkI/AAAAAAAAAbo/hKPj79jfChQ/s1600-h/05I1596.JPG"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;" src="http://3.bp.blogspot.com/_DB7KTecFxzE/Rs3NR56MSkI/AAAAAAAAAbo/hKPj79jfChQ/s320/05I1596.JPG" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5101959660367006274" /></a><br /><br />นี่ก็ลิ้นมังกรเหมือนกัน<br /><br />รุ่นพี่บอกว่า<br />ช่วงเวลาที่พวกเราไป<br />เป็นช่วงเวลาที่ดีมากๆ ครั้งหนึ่ง<br />ของการถ่ายภาพดอกลิ้นมังกร<br /><br />แต่ข้าพเจ้าก็ ทำได้แค่นี้แหละ<br /><br /><br /><br /><a href="http://1.bp.blogspot.com/_DB7KTecFxzE/Rs3NTZ6MSlI/AAAAAAAAAbw/YIoyWF3jrjg/s1600-h/06I1615.JPG"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;" src="http://1.bp.blogspot.com/_DB7KTecFxzE/Rs3NTZ6MSlI/AAAAAAAAAbw/YIoyWF3jrjg/s320/06I1615.JPG" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5101959686136810066" /></a><br /><br />ผาบีโกเนีย<br /><br />ข้าพเจ้าว่าของจริง<br />สวยงามมาก<br />พยายามเก็บภาพ<br />สองรอบ<br />ได้มาแค่นี้แหละ<br /><br /><a href="http://2.bp.blogspot.com/_DB7KTecFxzE/Rs3NUp6MSmI/AAAAAAAAAb4/7NYrsf5976g/s1600-h/07I1539.JPG"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;" src="http://2.bp.blogspot.com/_DB7KTecFxzE/Rs3NUp6MSmI/AAAAAAAAAb4/7NYrsf5976g/s320/07I1539.JPG" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5101959707611646562" /></a><br /><br /><a href="http://4.bp.blogspot.com/_DB7KTecFxzE/Rs3NWJ6MSnI/AAAAAAAAAcA/IwA6Fkot1NU/s1600-h/08I1541.JPG"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;" src="http://4.bp.blogspot.com/_DB7KTecFxzE/Rs3NWJ6MSnI/AAAAAAAAAcA/IwA6Fkot1NU/s320/08I1541.JPG" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5101959733381450354" /></a><br /><br /><a href="http://2.bp.blogspot.com/_DB7KTecFxzE/Rs3NXp6MSoI/AAAAAAAAAcI/fcKvSPCQUtU/s1600-h/09I1542.JPG"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;" src="http://2.bp.blogspot.com/_DB7KTecFxzE/Rs3NXp6MSoI/AAAAAAAAAcI/fcKvSPCQUtU/s320/09I1542.JPG" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5101959759151254146" /></a><br /><br />ทั้งหมดที่เห็นคือผลพลอยได้จากทริปภูสอยดาว<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/14268856-4488715113026677107?l=feng010.blogspot.com' alt='' /></div>Feng Fenghttp://www.blogger.com/profile/15776461446326708487noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-14268856.post-89123954690632433462007-08-22T08:52:00.000+07:002007-08-22T09:19:55.535+07:00<a href="http://3.bp.blogspot.com/_DB7KTecFxzE/RsuXxZ6MSgI/AAAAAAAAAbI/wBZb43NUIIY/s1600-h/1IM.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;" src="http://3.bp.blogspot.com/_DB7KTecFxzE/RsuXxZ6MSgI/AAAAAAAAAbI/wBZb43NUIIY/s320/1IM.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5101337877951564290" /></a><br /><br /><a href="http://2.bp.blogspot.com/_DB7KTecFxzE/RsuXzJ6MShI/AAAAAAAAAbQ/XxVZSuePj6I/s1600-h/2IM.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;" src="http://2.bp.blogspot.com/_DB7KTecFxzE/RsuXzJ6MShI/AAAAAAAAAbQ/XxVZSuePj6I/s320/2IM.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5101337908016335378" /></a><br /><br /><a href="http://3.bp.blogspot.com/_DB7KTecFxzE/RsuXzZ6MSiI/AAAAAAAAAbY/7QzeMWCNYFw/s1600-h/3IM.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;" src="http://3.bp.blogspot.com/_DB7KTecFxzE/RsuXzZ6MSiI/AAAAAAAAAbY/7QzeMWCNYFw/s320/3IM.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5101337912311302690" /></a><br /><br /><a href="http://3.bp.blogspot.com/_DB7KTecFxzE/RsuX0Z6MSjI/AAAAAAAAAbg/jXE2VP4rRm8/s1600-h/4IM.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;" src="http://3.bp.blogspot.com/_DB7KTecFxzE/RsuX0Z6MSjI/AAAAAAAAAbg/jXE2VP4rRm8/s320/4IM.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5101337929491171890" /></a><br /><br /><br />ด้วยความที่ไม่ใช่เป็นคนกรุงเทพ<br />จึงไม่ค่อยเข้าใจ หรือ <br />ถึงจะพอเข้าใจแต่ก็ไม่ค่อยรู้สึกว่า <br />ฝั่งพระนครกับฝั่งธน<br />แตกต่างกันอย่างไร<br /><br />ก็เห็นว่าเป็นเมืองกรุงเหมือนกัน<br /><br />จนวันหนึ่ง<br />สักสองอาทิตย์ก่อน<br />ตามรุ่นพี่ไปดู site งาน<br /><br />แค่ข้ามจากสถานีรถไฟฟ้าสุรศักดิ์<br />สถานีสุดท้ายของฝั่งพระนคร<br />ไปสู่สถานีแรกของส่วนต่อขยาย<br />ซึ่งข้ามแม่น้ำไปสู่ฝั่งธนแล้ว<br />ราวกับว่าแม่น้ำได้กั้นความเจริญทั้งหมดใว้ฝั่งพระนคร<br /><br />ระหว่างที่เดินดู<br />ก็ทำให้นึกถึงเรื่องเล่าที่เคยๆได้ยินมา<br />โดยเฉพาะนโยบายรถไฟฟ้าฝั่งธน<br />ซึ่งเคยได้ยินนักการเมืองสักคนหนึ่ง<br />ใช้เป็นนโยบายในการหาเสียง<br /><br />จำได้ว่ามันนานมากแล้ว<br /><br />ถึงวันนี้<br />นโยบายขายฝันนี้ก็น่าจะยังใช้ได้อยู่<br />เพราะชาวฝั่งธนก็ยังไม่มีรถไฟฟ้าใช้<br />เหมือนเดิม<br /><br />โครงการรถไฟฟ้ากรุงเทพมหานครส่วนต่อขยาย<br />สายสีลม ระยะ 2.2 กิโลเมตร<br />ได้ทำการก่อสร้างทางวิ่งใว้ตั้งแต่สมัยผู้ว่าพิจิตร<br />ผ่านผู้ว่าสมัคร มาถึงผู้ว่าอภิรักษ์<br />จำไม่ได้ว่านานแค่ไหน<br /><br />โครงการได้รับการพัฒนาขึ้นอีกหนึ่งขั้น<br />คือมีการติดตั้งราง <br />และสร้างสถานีเสร็จเรียบร้อยแล้ว 2 สถานี<br /><br />แต่แค่สองขั้นนี้<br />ก็ยังไม่สามารถให้ผู้คนใช้บริการได้<br />เพราะส่วนสำคัญของรถไฟฟ้าคือ รถไฟฟ้า<br /><br />มีความพยายามจากทางกทม<br />ในการพัฒนาโครงการให้แล้วเสร็จ <br />ถึงขั้นรถไฟฟ้าวิ่งได้<br />โดยทางรัฐโดย กทม เป็นผู้ลงทุนในการวางระบบการเดินทาง<br />แล้วจ้าง BTS เดิม ให้เดินรถ(คือวิ่งรถต่อมานั่นแหละ)<br /><br />ฟังดูให้ความหวังชาวฝั่งธนเป็นอย่างมาก<br /><br />แต่แล้ว ความหวัง ก็ยังไม่เป็นจริง<br />เพราะถึงวันนี้ ยังไม่มีอะไรคืบหน้า<br />(รายละเอียดข้างใน ไม่เขียน)<br /><br /><br />คาดว่าเลือกตั้งครั้งหน้า<br /><br />รถไฟฟ้าฝั่งธน<br />ก็น่าจะเป็นนโยบายขายฝันได้อีกครั้ง<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/14268856-8912395469063243346?l=feng010.blogspot.com' alt='' /></div>Feng Fenghttp://www.blogger.com/profile/15776461446326708487noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-14268856.post-14297657334493300742007-08-15T00:14:00.001+07:002007-08-15T00:18:46.528+07:00<a href="http://3.bp.blogspot.com/_DB7KTecFxzE/RsHjKx0UMRI/AAAAAAAAAag/9NRn5RFq1Fw/s1600-h/01G_1468.JPG"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;" src="http://3.bp.blogspot.com/_DB7KTecFxzE/RsHjKx0UMRI/AAAAAAAAAag/9NRn5RFq1Fw/s320/01G_1468.JPG" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5098606027471073554" /></a><br /><br /><a href="http://4.bp.blogspot.com/_DB7KTecFxzE/RsHjLB0UMSI/AAAAAAAAAao/1qRj3sIdfm8/s1600-h/02G_1464.JPG"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;" src="http://4.bp.blogspot.com/_DB7KTecFxzE/RsHjLB0UMSI/AAAAAAAAAao/1qRj3sIdfm8/s320/02G_1464.JPG" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5098606031766040866" /></a><br /><br /><a href="http://4.bp.blogspot.com/_DB7KTecFxzE/RsHjLB0UMTI/AAAAAAAAAaw/qpQkObKn9J4/s1600-h/03G_1460.JPG"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;" src="http://4.bp.blogspot.com/_DB7KTecFxzE/RsHjLB0UMTI/AAAAAAAAAaw/qpQkObKn9J4/s320/03G_1460.JPG" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5098606031766040882" /></a><br /><br /><a href="http://1.bp.blogspot.com/_DB7KTecFxzE/RsHjLR0UMUI/AAAAAAAAAa4/RiLV15SV7eA/s1600-h/04G_1458.JPG"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;" src="http://1.bp.blogspot.com/_DB7KTecFxzE/RsHjLR0UMUI/AAAAAAAAAa4/RiLV15SV7eA/s320/04G_1458.JPG" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5098606036061008194" /></a><br /><br /><a href="http://2.bp.blogspot.com/_DB7KTecFxzE/RsHjLh0UMVI/AAAAAAAAAbA/3zEr4y-_8oc/s1600-h/05G_1455.JPG"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;" src="http://2.bp.blogspot.com/_DB7KTecFxzE/RsHjLh0UMVI/AAAAAAAAAbA/3zEr4y-_8oc/s320/05G_1455.JPG" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5098606040355975506" /></a><br /><br /><br />น้ำตกสายทิพย์<br />น้ำตกเล็กๆบนภูสอยดาว<br />น้ำตกสวย<br />แต่ละชั้นน่ารักน่าชม<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/14268856-1429765733449330074?l=feng010.blogspot.com' alt='' /></div>Feng Fenghttp://www.blogger.com/profile/15776461446326708487noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-14268856.post-33814429599958399322007-08-14T23:31:00.000+07:002007-08-14T23:45:34.305+07:00<a href="http://4.bp.blogspot.com/_DB7KTecFxzE/RsHZmB0UMMI/AAAAAAAAAZ4/YvDPwMaYrXU/s1600-h/01_1443.JPG"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;" src="http://4.bp.blogspot.com/_DB7KTecFxzE/RsHZmB0UMMI/AAAAAAAAAZ4/YvDPwMaYrXU/s320/01_1443.JPG" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5098595500506230978" /></a><br /><br /><a href="http://1.bp.blogspot.com/_DB7KTecFxzE/RsHZmR0UMNI/AAAAAAAAAaA/lEwoqrAUMLU/s1600-h/02_1449.JPG"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;" src="http://1.bp.blogspot.com/_DB7KTecFxzE/RsHZmR0UMNI/AAAAAAAAAaA/lEwoqrAUMLU/s320/02_1449.JPG" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5098595504801198290" /></a><br /><br /><a href="http://1.bp.blogspot.com/_DB7KTecFxzE/RsHZmR0UMOI/AAAAAAAAAaI/PmiROBqDKUg/s1600-h/03_1470.JPG"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;" src="http://1.bp.blogspot.com/_DB7KTecFxzE/RsHZmR0UMOI/AAAAAAAAAaI/PmiROBqDKUg/s320/03_1470.JPG" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5098595504801198306" /></a><br /><br /><a href="http://2.bp.blogspot.com/_DB7KTecFxzE/RsHZmh0UMPI/AAAAAAAAAaQ/CbfsQT7nJvM/s1600-h/04_1473.JPG"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;" src="http://2.bp.blogspot.com/_DB7KTecFxzE/RsHZmh0UMPI/AAAAAAAAAaQ/CbfsQT7nJvM/s320/04_1473.JPG" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5098595509096165618" /></a><br /><br /><a href="http://2.bp.blogspot.com/_DB7KTecFxzE/RsHZmh0UMQI/AAAAAAAAAaY/Aj-YYDDldII/s1600-h/05_1480.JPG"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;" src="http://2.bp.blogspot.com/_DB7KTecFxzE/RsHZmh0UMQI/AAAAAAAAAaY/Aj-YYDDldII/s320/05_1480.JPG" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5098595509096165634" /></a><br /><br /><a href="http://1.bp.blogspot.com/_DB7KTecFxzE/RsHZWR0UMII/AAAAAAAAAZY/khrjGwsL_78/s1600-h/06_1490.JPG"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;" src="http://1.bp.blogspot.com/_DB7KTecFxzE/RsHZWR0UMII/AAAAAAAAAZY/khrjGwsL_78/s320/06_1490.JPG" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5098595229923291266" /></a><br /><br /><a href="http://1.bp.blogspot.com/_DB7KTecFxzE/RsHZWR0UMJI/AAAAAAAAAZg/JAkUcbEt0yA/s1600-h/07_1491.JPG"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;" src="http://1.bp.blogspot.com/_DB7KTecFxzE/RsHZWR0UMJI/AAAAAAAAAZg/JAkUcbEt0yA/s320/07_1491.JPG" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5098595229923291282" /></a><br /><br /><a href="http://2.bp.blogspot.com/_DB7KTecFxzE/RsHZWh0UMKI/AAAAAAAAAZo/i3Q7bN7rgx8/s1600-h/08_1492.JPG"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;" src="http://2.bp.blogspot.com/_DB7KTecFxzE/RsHZWh0UMKI/AAAAAAAAAZo/i3Q7bN7rgx8/s320/08_1492.JPG" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5098595234218258594" /></a><br /><br /><a href="http://3.bp.blogspot.com/_DB7KTecFxzE/RsHZWx0UMLI/AAAAAAAAAZw/ZCIkUQh7FGM/s1600-h/09_1503.JPG"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;" src="http://3.bp.blogspot.com/_DB7KTecFxzE/RsHZWx0UMLI/AAAAAAAAAZw/ZCIkUQh7FGM/s320/09_1503.JPG" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5098595238513225906" /></a><br /><br /><br />เป็นคนชอบต้นสน<br />โดยเฉพาะลานสนบนภูสูง<br />สามารถนั่งมอง<br />เดินเล่นวนไปวนมาได้เป็นวันๆ<br /><br />ภูสอยดาว<br /><br />ชื่อนี้ได้ยินมาตั้งแต่สมัยเรียนมหาลัย<br />ชาวชมรมโฟโต้ หรือชมรมอนุรักษ์<br />มักจัดทริปไปเที่ยวที่นี้<br />แต่ผมยังไม่เคยมีโอกาสได้ไปเยือน<br /><br />จบมาทำงาน<br />ก็เริ่มเห็นรูปจากเพื่อนๆ<br />แล้วก็ตั้งใจมาหลายปี<br /><br />วางแผนจนลืม<br />แล้ววางแผนใหม่<br />ก็ยังไม่ได้ไปซะที<br /><br />โอกาสประจวบเหมาะ<br />มาพร้อมกับความมุ่งมั่นเป็นพิเศษ<br />ปีนี้จึงได้มีโอกาสไปเยือนซะที<br /><br />แม้ช่วงที่ไปเยือน<br />พายุเข้า<br />ถ่ายภาพลำบาก<br />เพราะหมอกลงหนามากๆ<br /><br />แต่ความทรงจำมันชัดเจนเสมอ<br />ว่ามัน สวย แค่ไหน<br /><br />สักวันหนึ่ง<br />ผมจะกลับไปเยือนใหม่<br /><br />แม้แนวโน้มของการเปลี่ยนแปลง<br />วิ่งมาชนภูสอยดาวอย่างจัง<br />เนื่องจากมีการตัดถนนจนเกือบถึงยอดแล้ว<br />เหลือระยะการเดินแค่เพียงประมาณ 400 เมตร<br /><br />อาจจะฟังดูน่าตกใจ<br />แต่มันคือความจริง<br />ต้องยอมรับ<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/14268856-3381442959995839932?l=feng010.blogspot.com' alt='' /></div>Feng Fenghttp://www.blogger.com/profile/15776461446326708487noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-14268856.post-77445772140070130962007-08-06T22:37:00.001+07:002007-08-06T22:43:35.462+07:00<a href="http://3.bp.blogspot.com/_DB7KTecFxzE/RrdAc-0C7XI/AAAAAAAAAYo/gN88uU_XMuk/s1600-h/1IMG_11.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;" src="http://3.bp.blogspot.com/_DB7KTecFxzE/RrdAc-0C7XI/AAAAAAAAAYo/gN88uU_XMuk/s320/1IMG_11.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5095612370034814322" /></a><br /><br /><a href="http://1.bp.blogspot.com/_DB7KTecFxzE/RrdAde0C7YI/AAAAAAAAAYw/7aH6Y-Zv9dc/s1600-h/2IMG_14.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;" src="http://1.bp.blogspot.com/_DB7KTecFxzE/RrdAde0C7YI/AAAAAAAAAYw/7aH6Y-Zv9dc/s320/2IMG_14.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5095612378624748930" /></a><br /><br /><a href="http://2.bp.blogspot.com/_DB7KTecFxzE/RrdAdu0C7ZI/AAAAAAAAAY4/P52HUoJmPYs/s1600-h/3IMG_16.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;" src="http://2.bp.blogspot.com/_DB7KTecFxzE/RrdAdu0C7ZI/AAAAAAAAAY4/P52HUoJmPYs/s320/3IMG_16.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5095612382919716242" /></a><br /><br /><a href="http://2.bp.blogspot.com/_DB7KTecFxzE/RrdAou0C7aI/AAAAAAAAAZA/zslAlOee39A/s1600-h/4IMG_21.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;" src="http://2.bp.blogspot.com/_DB7KTecFxzE/RrdAou0C7aI/AAAAAAAAAZA/zslAlOee39A/s320/4IMG_21.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5095612571898277282" /></a><br /><br /><a href="http://3.bp.blogspot.com/_DB7KTecFxzE/RrdAo-0C7bI/AAAAAAAAAZI/3dXXFo3fiZo/s1600-h/5IMG_25.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;" src="http://3.bp.blogspot.com/_DB7KTecFxzE/RrdAo-0C7bI/AAAAAAAAAZI/3dXXFo3fiZo/s320/5IMG_25.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5095612576193244594" /></a><br /><br /><a href="http://3.bp.blogspot.com/_DB7KTecFxzE/RrdAo-0C7cI/AAAAAAAAAZQ/SDbQewKCF_g/s1600-h/6IMG_27.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;" src="http://3.bp.blogspot.com/_DB7KTecFxzE/RrdAo-0C7cI/AAAAAAAAAZQ/SDbQewKCF_g/s320/6IMG_27.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5095612576193244610" /></a><br /><br /><br />ด้วยความไม่ลำเอียงเข้าข้างประเทศที่สังกัด<br />วัดพระแก้วสวยมากๆ<br />หากเทียบกับสถานที่ในทำนองเดียวกัน<br /><br />แต่ก็อีกนั่นแหละ<br /><br />คงเป็นเพราะ<br />วัดพระแก้วไปเที่ยวง่ายๆ<br />เราจึงไม่ค่อยรู้สึกตื่นเต้น<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/14268856-7744577214007013096?l=feng010.blogspot.com' alt='' /></div>Feng Fenghttp://www.blogger.com/profile/15776461446326708487noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-14268856.post-10971652396579139212007-08-01T20:41:00.000+07:002007-08-01T20:56:04.605+07:00บางวัน<br />เราก็ทำให้ความสุขมันซับซ้อน<br />ยุ่งยาก<br />และเหน็ดเหนื่อย<br /><br /><br />ช่วงวันหยุดที่ผ่านมา<br />ผมไปเดินป่าที่เขาใหญ่<br /><br />ช่วงหลังๆมานี่<br />รู้สึกว่า เขาใหญ่มันใหญ่จริงๆนะ<br />ยิ่งหลังๆไปเขาใหญ่บ่อยขึ้น<br />โน่นก็เขาใหญ่ นี่ก็เขาใหญ่<br />แต่คนละที่กันทั้งนั้น<br /><br />ก็เขาชื่อ เขาใหญ่นี่เนอะ<br /><br />มาดูรูปที่เพื่อนๆถ่ายมาดีกว่า<br />เพราะงานนี้ผมไม่พกกล้อง<br /><br /><br /><br /><a href="http://4.bp.blogspot.com/_DB7KTecFxzE/RrCOA-0C7VI/AAAAAAAAAYY/QUQEqZnNvak/s1600-h/01_KT.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;" src="http://4.bp.blogspot.com/_DB7KTecFxzE/RrCOA-0C7VI/AAAAAAAAAYY/QUQEqZnNvak/s320/01_KT.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5093727326068469074" /></a><br /><br />จุดแรกที่พวกเราเห็นฝูงนกเหงือกเป็นร้อยๆตัว<br />บอกความรู้สึกไม่ถูก<br /><br /><a href="http://1.bp.blogspot.com/_DB7KTecFxzE/RrCOBO0C7WI/AAAAAAAAAYg/VESMURKLzmU/s1600-h/02_KT.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;" src="http://1.bp.blogspot.com/_DB7KTecFxzE/RrCOBO0C7WI/AAAAAAAAAYg/VESMURKLzmU/s320/02_KT.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5093727330363436386" /></a><br /><br />ความจริงคืนแรกเราตั้งใจจะมาพักแรมจุดนี้<br />แต่มาไม่ถึง ขาดไปอีกแค่ 1 ชั่วโมงเอง<br /><br /><br /><a href="http://2.bp.blogspot.com/_DB7KTecFxzE/RrCN5e0C7UI/AAAAAAAAAYQ/SMaQ6xT4WDg/s1600-h/03_KT.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;" src="http://2.bp.blogspot.com/_DB7KTecFxzE/RrCN5e0C7UI/AAAAAAAAAYQ/SMaQ6xT4WDg/s320/03_KT.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5093727197219450178" /></a><br /><br />เส้นทางส่วนใหญ่ <br />ก็เดินตามน้ำไปเรื่อยๆ<br />เหมือนจะง่าย<br />แต่ก็ไม่ยาก<br /><br /><a href="http://2.bp.blogspot.com/_DB7KTecFxzE/RrCN5e0C7TI/AAAAAAAAAYI/PrKQApntBDM/s1600-h/04_KT.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;" src="http://2.bp.blogspot.com/_DB7KTecFxzE/RrCN5e0C7TI/AAAAAAAAAYI/PrKQApntBDM/s320/04_KT.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5093727197219450162" /></a><br /><br />คืนที่สอง<br />เราพักแรมกันริมน้ำตกสวย<br />อย่างนี้<br /><br /><a href="http://1.bp.blogspot.com/_DB7KTecFxzE/RrCN5O0C7SI/AAAAAAAAAYA/-sJ_XJZztEs/s1600-h/05_KT.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;" src="http://1.bp.blogspot.com/_DB7KTecFxzE/RrCN5O0C7SI/AAAAAAAAAYA/-sJ_XJZztEs/s320/05_KT.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5093727192924482850" /></a><br /><br />นอนฟังเสียงน้ำตกอย่างใกล้ชิด<br />ประมาณว่าแหย่เท้าลงน้ำได้เลย<br /><br /><br /><br /><a href="http://1.bp.blogspot.com/_DB7KTecFxzE/RrCN5O0C7RI/AAAAAAAAAX4/qS_bE0MPcFA/s1600-h/06_KT.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;" src="http://1.bp.blogspot.com/_DB7KTecFxzE/RrCN5O0C7RI/AAAAAAAAAX4/qS_bE0MPcFA/s320/06_KT.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5093727192924482834" /></a><br /><br />การปีนป่ายระหว่างทาง<br />เป็นการเดินป่าที่เมือยแขนมากๆ<br /><br /><a href="http://4.bp.blogspot.com/_DB7KTecFxzE/RrCN4-0C7QI/AAAAAAAAAXw/H5ms1THaDpk/s1600-h/07_KT.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;" src="http://4.bp.blogspot.com/_DB7KTecFxzE/RrCN4-0C7QI/AAAAAAAAAXw/H5ms1THaDpk/s320/07_KT.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5093727188629515522" /></a><br /><br />น้ำตกเหวกระถิน<br />กว่าจะเจอกัน<br />ต้องเดินสองวันแนะ<br /><br /><br />- - - - - - - - - - -<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/14268856-1097165239657913921?l=feng010.blogspot.com' alt='' /></div>Feng Fenghttp://www.blogger.com/profile/15776461446326708487noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-14268856.post-80668367488631621922007-07-25T20:28:00.000+07:002007-07-25T20:45:29.649+07:00เสาร์อาทิตย์ที่ผ่านมา<br />กลับไปเที่ยวทองผาภูมิอีกรอบ<br />แต่คราวนี้ไม่ได้ต้องการไปเดินเขาช้างเผือก<br />แค่ตั้งใจไปนอนชมทะเลหมอกๆ<br />ความสุขพอเพียง ขนาดเล็กๆน้อยๆ<br /><br /><a href="http://2.bp.blogspot.com/_DB7KTecFxzE/RqdTKu0C7LI/AAAAAAAAAXI/Nb8-S34-8_4/s1600-h/01_363.JPG"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;" src="http://2.bp.blogspot.com/_DB7KTecFxzE/RqdTKu0C7LI/AAAAAAAAAXI/Nb8-S34-8_4/s320/01_363.JPG" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5091129347595758770" /></a><br /><br /><br />เต็นท์ของ พ่อ - แม่ <br />และลูกอายุประมาณสองขวบ<br /><br />ความสุขเล็กๆ<br />ที่น่ารักในสายตาผม<br /><br /><a href="http://2.bp.blogspot.com/_DB7KTecFxzE/RqdTKu0C7MI/AAAAAAAAAXQ/iR5FGeK5_jo/s1600-h/02_402.JPG"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;" src="http://2.bp.blogspot.com/_DB7KTecFxzE/RqdTKu0C7MI/AAAAAAAAAXQ/iR5FGeK5_jo/s320/02_402.JPG" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5091129347595758786" /></a><br /><br /><br />บ้านทาร์ซานหลังที่หนึ่ง<br />ได้หนังสือสักเล่ม<br />นอนอ่านเงียบๆ<br />ฟังเสียงลมเสียงนก<br /><br />ความสุขเล็กๆ<br /><br /><br /><a href="http://3.bp.blogspot.com/_DB7KTecFxzE/RqdTK-0C7NI/AAAAAAAAAXY/KmM7sNsDkyw/s1600-h/03_362.JPG"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;" src="http://3.bp.blogspot.com/_DB7KTecFxzE/RqdTK-0C7NI/AAAAAAAAAXY/KmM7sNsDkyw/s320/03_362.JPG" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5091129351890726098" /></a><br /><br /><br />ตื่นเช้าหรือตื่นสาย<br />ทะเลหมอกก็ไม่ขี้อาย<br />รอให้เจอได้ตลอดเวลา<br /><br />นั่งชมวิวเงียบๆ พร้อมกาแฟอุ่นๆ<br /><br />ความสุขเล็กๆ<br /><br /><br /><a href="http://3.bp.blogspot.com/_DB7KTecFxzE/RqdTK-0C7OI/AAAAAAAAAXg/X_IAdke3SVw/s1600-h/04_341.JPG"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;" src="http://3.bp.blogspot.com/_DB7KTecFxzE/RqdTK-0C7OI/AAAAAAAAAXg/X_IAdke3SVw/s320/04_341.JPG" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5091129351890726114" /></a><br /><br />ท้องฟ้า<br />ป่าไม้<br />ทะเลสาบ<br />สายหมอก<br />ธรรมชาติที่ผสมกันลงตัว<br />สวยงาม ชื่นใจ <br /><br />ความสุขเล็กๆ <br /><br /><a href="http://4.bp.blogspot.com/_DB7KTecFxzE/RqdTLO0C7PI/AAAAAAAAAXo/kxZI1X23uYM/s1600-h/05_393.JPG"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;" src="http://4.bp.blogspot.com/_DB7KTecFxzE/RqdTLO0C7PI/AAAAAAAAAXo/kxZI1X23uYM/s320/05_393.JPG" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5091129356185693426" /></a><br /><br /><br />เสียงน้ำตก แม้จะดัง<br />แต่ไม่น่ารำคาญ<br /><br />นอนแช่น้ำเย็นๆ<br />ฟังเสียงน้ำตก<br />คุยกับมิตรสหาย<br />ความสุขง่ายๆ<br /><br /><br /><br />บางวัน<br />ฉันก็เชื่อว่า<br />ความสุข<br />หาง่าย<br /><br /><br />ยิ่งเป็นความสุขเล็กๆ<br />ของมนุษย์ไซน์เล็ก<br />แต่พุงใหญ่<br />อย่างฉัน<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/14268856-8066836748863162192?l=feng010.blogspot.com' alt='' /></div>Feng Fenghttp://www.blogger.com/profile/15776461446326708487noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-14268856.post-28217842102217045382007-07-19T22:42:00.000+07:002007-07-19T23:19:40.362+07:00สงสัยไร้สาระ 3000 : กลัวหรือใจเย็น<br /><br />พี่สาวเล่าให้ฟังว่า<br /><br />พี่ชายถูกเด็กรุ่นน้องพุ่งเข้าหา<br />ตั้งใจหมายว่าคงจะเข้ามาชกหน้า<br />เพราะเด็กรุ่นน้องไม่พอใจ<br />กับการจัดการปัญหาของพี่ชายซึ่งเป็นผู้ใหญ่บ้าน<br />พี่ชายเอามือตบไปที่ปืนตามสัญชาติยาน<br /><br /><br />ไม่รู้ว่าเป็นโชคดีของใคร<br />ที่เหตุการณ์มันหยุดแค่นั้น<br /><br />พี่สาวเล่าด้วยท่าทีมีโมโห<br />แถมตบท้ายว่า หากใครทำร้ายพี่ชาย<br />พี่สาวจะต้องทำการตอบโต้อย่างเท่าเทียม<br /><br />พี่ๆคนอื่นๆก็คิดและรู้สึกไม่ต่างจากกัน<br />ทั้งๆที่ปกติแต่ละคนก็ไม่ค่อยปรองดองกันเท่าไหร่<br />มีแต่ผมที่ปรองดอง และดูเป็นพวกของทุกๆพี่<br /><br />ก่อนจบเรื่องเล่า พี่สาวย้ำว่า<br />เอ็งก็เหมือนกัน อย่ายอมให้ใครทำร้าย<br />ต้องสู้ อย่ากลัวคน<br /><br />ตั้งแต่จำความได้<br />ผมพยายามฝึกให้เป็นคนใจเย็น<br />เพราะผมเชื่อว่า หากเราใจเย็น<br />มันคงจะสร้างปัญหาให้กับชีวิตน้อยลง<br /><br />แต่วันนั้น หลังเรื่องเล่าของพี่สาว<br />ผมกลับมาถามตัวเองใหม่ว่า<br />หรือว่าจริงๆแล้วผมไม่กล้าสู้คนอื่น<br />เลยปลอบตัวเองว่า เป็นคนใจเย็น <br />และรู้จักให้อภัย<br /><br /><br />- - - - - - - <br /><br /><br />สงสัยไร้สาระ 3002 : ไม่อยากแข่งขัน หรือ กลัวแพ้กันแน่<br /><br />หลังจากสอบเข้าเรียนต่อมหาลัยได้สำเร็จ<br />ผมเกิดความรู้สึกว่า พอแล้วสำหรับการแข่งขัน<br />ผมไม่ชอบการแข่งขัน เพราะผมไม่ชอบการพ่ายแพ้<br />และผมก็ไม่อยากชนะอีกต่อไป<br /><br />ผมหลงเชื่อมาอย่างนี้ ตลอดมา<br /><br />แต่ถึงวันนี้ ข้อสงสัยนี้มันกลับมาใหม่<br />หรือว่า จริงๆแล้วที่ผมหลีกเลี่ยงการแข่งขันทุกชนิด<br />เพราะผมไม่มั่นใจอีกต่อไปว่าผมจะชนะ<br />และเมื่อไม่มั่นใจว่าจะชนะ ผมก็หนีมัน<br />เพราะผมกลัวความพ่ายแพ้<br /><br />ต่างจากอดีต ในสมัยเด็กๆ<br />ผมมั่นใจ และเชื่อมันในศักยภาพ<br />จนไม่เคยกลัวการแข่งขัน<br />อะไรมันทำให้ความรู้สึกแบบนั้น<br />มันไม่อยู่กับผมอีกแล้ว<br /><br />เป็นการพัฒนาตัวเอง <br />หรือถอยหลังเข้าถ้ำกันแน่<br /><br />อย่างหนึ่งที่มันได้มาความคิดแบบนี้คือ<br />ผมเป็นคนสุภาพมากกว่าสมัยที่ยังเชื่อมันในตัวเองอย่างนั้น<br /><br />ตอนนี้ก็แค่สงสัยว่า<br />ทำไมข้อสงสัยนี้มันถูกยกกลับมาใส่หัวอีกครั้ง<br /><br />ตกลงผมกลัวแพ้ หรือ ไม่อยากลงแข่ง <br />เพราะไม่อยากแข่งขันกันแน่<br /><br />สองความรู้สึกนี้<br />ต่างกันราวฟ้ากับเหวเลยนะ<br /><br /><br /><br />- - - - - - - <br /><br />สงสัยไร้สาระ 3003 : โค้กซีโร และ เป็บซี่แม็ก<br /><br /><br />โฆษณามันก็มีผลต่อผมเหมือนกันนะเนี่ย<br />เพราะจู่ๆผมก็อยากทดลองชิมโค้กซีโร<br />หลังจากชิม ก็ติดใจ และก็ติดซะงั้น<br /><br />แต่ด้วยความที่รักเป็บซี่มากกว่า<br />ก็หงุดหงิดใจว่า ทำไมเป็บซี่ไม่ทำเป็บซี่ซีโร่บ้างฟระ<br /><br />แหะแหะแหะ<br /><br />ฉลาดน้อยไปหน่อยเนอะ<br /><br />หลังจากชอบโค้กซีโร่และหงุดหงิดเป็บซี่เป็นสองอาทิตย์<br />จู่ๆ ก็นึกขึ้นได้ว่า เป็บซี่ซีโรที่อยากได้คือ เป็บซีแม็กนั่นเอง<br />เป็บซี่ผลิตได้ตั้งนานแล้ว โค้กเพิ่งฉลาด<br /><br />แทนที่จะโกรธที่ตัวเองที่นึกออกช้า...มาก<br />กลับไปโมโหเป็บซี่ซะอีกว่า<br />ทำไมไม่ตั้งชื่อให้เข้าใจง่ายๆแบบโค้กฟระ<br />โค้กซีโร ฮาร์ดเซลล์มากๆๆ<br />เป็บซีแม็กซ์ไม่เห็นบอกอะไรเลย<br /><br />ว่าแล้วเพื่อคลายความสงสัย<br />ก็เลยซื้อเป็บซี่แม็กซ์และโค้กซีโร่ ขนาด 1.25 ลิตร<br />กลับมานั่งชิม แบบสลับกันชิมเลยนะ<br />แบบว่าให้โอกาสเป็บซี่อีกครั้ง ในฐานะของคนรุ่นใหม่<br /><br />ก็สรุปว่า งานนี้ชอบโค้กมากกว่าหน่อยนึง<br /><br />ใครผ่านมาอ่านเรื่องนี้คงงงว่า<br />เรื่องปัญญาน้อยแบบนี้ <br />อุตส่าห์ไปจริงจังกับมันได้<br /><br />ก็นี่แหละผ้มมมมมม ของแท้<br />ไม่รู้เป็นอะไร ชอบจริงๆ <br />เรื่องไร้สาระแบบนี้<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/14268856-2821784210221704538?l=feng010.blogspot.com' alt='' /></div>Feng Fenghttp://www.blogger.com/profile/15776461446326708487noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-14268856.post-83101638918446254392007-07-18T21:23:00.000+07:002007-07-18T22:30:45.993+07:00ตั้งชื่อมันง่ายๆแบบนี้แหละ<br /><br /><br /><strong>หนังสือเล่มแรก : See You Again </strong><br /><br />เรื่องเล่าการเดินทางท่องเที่ยวของ ฐิติยา พจนาพิทักษ์<br />เธอเริ่มต้นด้วยการนั่งรถไฟจากกทมไปอุดรธานี<br />เข้าลาวทางเวียงจันทร์ เพื่อมุ่งสู่วังเวียง<br />จากนั้นก็เดินทางสู่หลวงพระบาง<br />เลยไปดูทุ่งไหหินที่เชียงขวาง<br /><br />เข้าสู่เวียดนามที่เมืองวินห์<br />มุ่งสู่ฮานอย เที่ยวฮาลองเบย์<br />เลยขึ้นเหนือไปเที่ยวซาปา<br />แวะกลับลงมาใต้ที่เมืองเว้ ฮอยอัน<br />นั่งเครื่องบินสู่โฮจิมินท์<br /><br />เข้าสู่กัมพูชา เมืองพนมเปญ<br />แล้วก็เข้าสู่เสียมเรียบ นครวัด<br />จึงกลับเข้าไทย<br /><br />เส้นทางที่ว่ามาทั้งหมดเธอเดินทางคนเดียว<br />ภายในทริปเดียว ใช้เวลาเป็นเดือน<br /><br />ผมต้องใช้ 3 ทริป สำหรับเส้นนี้<br />นอกจากลาวแล้ว ที่เหลือผมก็เที่ยวกับเพื่อนๆ<br /><br />คำถามคือ ฐิติยา เป็นใคร<br />ทำไมเลือกเที่ยวแบบนี้<br />และทำไมจึงเลือกมาเขียนหนังสือเล่าให้คนอื่นอ่าน<br /><br />คำตอบคือ ไม่รู้ 555<br />ฐิติยา เป็นผู้หญิงห้าวๆคนหนึ่ง<br />ที่เรียนคณะนิเทศแถวสามย่าน<br />ครั้งแรกที่รู้จักผู้หญิงคนนี้<br />ก็ตอนไปรับน้องชมรม ที่ต่างจังหวัด<br /><br />เหมือนกับว่าเธอจะไม่เคยเปลี่ยน<br />แข็งนอก อ่อนใน<br /><br />ผมรู้สึกว่าภูมิต้านทานเธอไม่น่าจะต่ำขนาดที่<br />ช่วงท้ายๆของการท่องเที่ยว<br />เธอเกิดอาการเป๋ๆ<br /><br />โดยรวมของหนังสือเล่มนี้อ่านสนุกมาก<br /><br />อ้อ เพิ่งรู้อีกเรื่องคือ เธอสนิทกับ เชาวเลข สร่างทุกข์<br />ก็ตอนที่ได้อ่านคำนิยมที่เขียนเอาใว้<br />นึกภาพออกเลยว่า วงสนทนา ของพวกเขาจะเป็นยังไง<br /><br /><br /><br /><strong>หนังสือเล่มที่สอง : เสียดายคนอินเดียไม่ได้อ่าน </strong><br /><br />เขาเขียนนิยามใว้ว่า เมื่อเด็กติ๋มออกตามหาความ cool ไกลถึงชมพูทวีป<br />เขียนโดย ใบพัด <br /><br />คำถาม : เขาไปไหนมาบ้าง เหรอ<br />คำตอบ : เดลี - ทัชมาฮาล- มะนาลี-ธรรมศาลา<br />คำถาม : เขียนดีไม๊<br />คำตอบ : อ่านเรื่องที่เพื่อนๆเล่าในเว็ปสนุกกว่า แถมรูปสวยกว่า<br />เพราะถิ่นที่เขาไปนะ เพื่อนๆในเว็ปเขาไปจนพรุนแล้ว<br />มีทั้งแบบไปแบบเท่ห์ๆ และไปแบบทัวร์เต็มรูปแบบ<br />มันเหมือนกับว่า เขาเขียนกันจนช้ำหมดแล้ว<br />แต่ก็อาจจะเหมาะกับเด็กแบบอะเดย์นะ<br /><br />ปล. ใครถาม ใครตอบ และใครอยากรู้คำตอบไม่ทราบครับเพ่<br /><br /><br /><br /><strong>หนังสือเล่มที่สาม : อัมสเตอร์ดัม เพื่อน และจักรยานที่ขโมยมา </strong><br /><br />กรกฎ พัลลภรักษา ชื่อนี้รับประกันงานเขียนแนวท่องเที่ยว<br />เล่มนี้ซื้อมานานแล้ว<br />เพิ่งได้มีโอกาสหยิบมาอ่าน<br />ระหว่างอ่านเพลิน ดูรูปสวยๆ<br />แล้วก็เพิ่งได้ความรู้ใหม่ว่า<br />เจ้าอาบอบนวดอัมสเตอร์ดัม ที่อยู่ตรงสี่แยกพระรามเก้า<br />หน้าตามันเหมือนอาคารที่ปรากฏในรูปของหนังสือเล่มนี้<br /><br />สรุปคือ ถ้าอยากเห็นสถาปัตยกรรมแบบอัมสเตอร์ดัม<br />ก็ให้ไปดูอาบอบนวดที่ว่า 555<br /><br />ไม่เกี่ยวกันเลยเนอะ<br /><br /><br /><br /><strong>หนังเรื่องแรก : Transformer</strong><br /><br />ยังงง งง เหมือนกันว่า ทำไมอยากดูหนังเรื่องนี้<br />วันศุกร์ก่อนโน้นอุตส่าห์ไปทำตามกระแส<br />ไปถึงโรงหนังประมาณหกโมง รอบก่อนสองทุ่มครึ่ง ถูกจองเต็มหมดแล้ว<br /><br />ดูหนังเสร็จ งง งง ต่อว่า<br />มันสนุกไม๊อะ<br /><br />คือถามเอง<br />แต่ตอบไม่ได้<br /><br />ถึงตอนนี้ผ่านมาสองอาทิตย์ก็ยังตอบไม่ได้ว่า<br />ตกลงมันสนุกไม๊อะ<br /><br />ถามว่า มันไม๊<br />อาจจะตอบง่ายว่านะเนี่ย<br /><br />งงๆ ว่าพวกหุ่นยนต์ฝั่งพระเอกนะ<br />ทำไม๊ ไม่เลือกแปลงเป็นอะไรที่เท่ห์ๆหน่อย<br />เลือกเป็นรถดับเพลิง รถบรรทุก<br />ในขณะที่พวกคนร้ายเลือกเป็นเครื่องบินไอพ่น<br /><br />แต่ก็เนอะ เรื่องนี้มันสมัยเราเด็กๆนิ<br />สมัยนั้น ใครๆก็อยากมีหุ่นยนต์แบบนี้ทั้งน้านแหละ<br />รถบรรทุก ที่แปลงเป็นหุ่นยนต์ได้<br />โคตรล้ำเลย<br /><br />แต่พอศอนี้ มันเชยเนอะ<br />ถ้าทำได้แค่นั้น<br /><br /><br /><strong>หนังเรื่องที่สอง : Die Hard 4</strong><br /><br />ก็เพราะได้ดูหนังตัวอย่างนั่นแหละ<br />ก็เลยทำให้อยากดูเรื่องนี้<br />ก็เล่นเอาเครื่องบินรบมาขับไล่พระเอกใต้ทางด่วน<br />แบบว่า มันบู๊แบบลูกทุ่งดี<br /><br />ดูจบ ก็สรุปว่า มันไม่เป็นแบบหนังตัวอย่าง<br />พยายามจะทำหนังแฮกเกอร์ <br />ซึ่งดูไม่ค่อยน่าเชื่อสักเท่าไหร่<br /><br />ที่สนุกก็ส่วนที่บู๊แบบลูกทุ่งตามหนังตัวอย่างนั่นแหละ<br /><br /><br /><strong>หนังเรื่องที่สาม : Priceless</strong><br /><br />หนังฝรั่งเศส นางเอกเรื่องเอมิลี่<br />เป็นหนังตลกแบบฝรั่งเศสแน่ๆ<br />เพราะฝรั่ง(เศส)ที่นั่งถัดไปสองที่ ขำตลอดเวลา<br />เราก็ แหะ แหะ แหะ<br /><br />เปิดมาตอนแรกนึกว่าจะมาแบบ พริตตี้ วู้เมน<br />หรือว่า ละครน้ำเน่าของไทย <br />ที่หลอกกันไป หลอกกันมา<br />ประมาณว่าเด็กเสิร์ฟ รักกับไฮโซ ทำนองนั้น<br />แต่หนังก็หักมุมพอไม่ให้เน่าเกินไป<br /><br />รวมๆ ก็สนุกดี<br />หนังรสชาดอีกแบบ<br />ไม่หวานเลี่ยนแบบสไตล์ฮอลลีวูด<br />แต่ก็มีอารมณ์เสร่อๆ พอให้รู้สึกได้นะ<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/14268856-8310163891844625439?l=feng010.blogspot.com' alt='' /></div>Feng Fenghttp://www.blogger.com/profile/15776461446326708487noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-14268856.post-21791091499437154172007-07-13T23:16:00.000+07:002007-07-13T23:58:36.934+07:00<a href="http://3.bp.blogspot.com/_DB7KTecFxzE/RpemEzF6bEI/AAAAAAAAAVw/cZMaFhMw-oM/s1600-h/01G_9140.JPG"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;" src="http://3.bp.blogspot.com/_DB7KTecFxzE/RpemEzF6bEI/AAAAAAAAAVw/cZMaFhMw-oM/s320/01G_9140.JPG" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5086716905502960706" /></a><br /><br />เมืองลี่เจียงในวันที่มีฝน<br /><br /><a href="http://1.bp.blogspot.com/_DB7KTecFxzE/RpemFTF6bFI/AAAAAAAAAV4/Py5iPs2D_dY/s1600-h/02G_9142.JPG"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;" src="http://1.bp.blogspot.com/_DB7KTecFxzE/RpemFTF6bFI/AAAAAAAAAV4/Py5iPs2D_dY/s320/02G_9142.JPG" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5086716914092895314" /></a><br /><br />ลานกลางเมืองยามค่ำคืน<br /><br /><br /><a href="http://2.bp.blogspot.com/_DB7KTecFxzE/RpemFjF6bGI/AAAAAAAAAWA/ybkWC2kibDU/s1600-h/03G_0131.JPG"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;" src="http://2.bp.blogspot.com/_DB7KTecFxzE/RpemFjF6bGI/AAAAAAAAAWA/ybkWC2kibDU/s320/03G_0131.JPG" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5086716918387862626" /></a><br /><br />เริ่มต้นขี่ม้าไปหาภูเขามังกรหยก<br /><br /><a href="http://2.bp.blogspot.com/_DB7KTecFxzE/RpemFjF6bHI/AAAAAAAAAWI/WsaQvzaKHgo/s1600-h/04G_0162.JPG"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;" src="http://2.bp.blogspot.com/_DB7KTecFxzE/RpemFjF6bHI/AAAAAAAAAWI/WsaQvzaKHgo/s320/04G_0162.JPG" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5086716918387862642" /></a><br /><br />ลานที่เห็นภูเขาหิมะมังกรหยก <br /><br /><a href="http://3.bp.blogspot.com/_DB7KTecFxzE/RpemFzF6bII/AAAAAAAAAWQ/FwGUQG6qo-w/s1600-h/05G_0166.JPG"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;" src="http://3.bp.blogspot.com/_DB7KTecFxzE/RpemFzF6bII/AAAAAAAAAWQ/FwGUQG6qo-w/s320/05G_0166.JPG" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5086716922682829954" /></a><br /><br /><br /><br /><a href="http://3.bp.blogspot.com/_DB7KTecFxzE/RpemizF6bJI/AAAAAAAAAWY/iYiC79tNtuw/s1600-h/06G_0185.JPG"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;" src="http://3.bp.blogspot.com/_DB7KTecFxzE/RpemizF6bJI/AAAAAAAAAWY/iYiC79tNtuw/s320/06G_0185.JPG" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5086717420899036306" /></a><br /><br />กำลังเจรจาเพื่อจะไปเหยียบหิมะ<br /><br /><br /><a href="http://4.bp.blogspot.com/_DB7KTecFxzE/RpemjDF6bKI/AAAAAAAAAWg/zwnwCXE0Xf4/s1600-h/07G_0392.JPG"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;" src="http://4.bp.blogspot.com/_DB7KTecFxzE/RpemjDF6bKI/AAAAAAAAAWg/zwnwCXE0Xf4/s320/07G_0392.JPG" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5086717425194003618" /></a><br /><br /><a href="http://1.bp.blogspot.com/_DB7KTecFxzE/RpemjTF6bLI/AAAAAAAAAWo/wDT_Sk7lhFQ/s1600-h/08G_0309.JPG"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;" src="http://1.bp.blogspot.com/_DB7KTecFxzE/RpemjTF6bLI/AAAAAAAAAWo/wDT_Sk7lhFQ/s320/08G_0309.JPG" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5086717429488970930" /></a><br /><br />ภูเขาหิมะมังกรหยก<br /><br /><a href="http://1.bp.blogspot.com/_DB7KTecFxzE/RpemjTF6bMI/AAAAAAAAAWw/FTiEmBsHBfY/s1600-h/09G_0360.JPG"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;" src="http://1.bp.blogspot.com/_DB7KTecFxzE/RpemjTF6bMI/AAAAAAAAAWw/FTiEmBsHBfY/s320/09G_0360.JPG" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5086717429488970946" /></a><br /><br /><a href="http://2.bp.blogspot.com/_DB7KTecFxzE/RpemjjF6bNI/AAAAAAAAAW4/r9Gi0aUCEWw/s1600-h/10G_0327.JPG"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;" src="http://2.bp.blogspot.com/_DB7KTecFxzE/RpemjjF6bNI/AAAAAAAAAW4/r9Gi0aUCEWw/s320/10G_0327.JPG" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5086717433783938258" /></a><br /><br /><a href="http://1.bp.blogspot.com/_DB7KTecFxzE/RpemuTF6bOI/AAAAAAAAAXA/EOeWE2YGPhE/s1600-h/11G_0387.JPG"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;" src="http://1.bp.blogspot.com/_DB7KTecFxzE/RpemuTF6bOI/AAAAAAAAAXA/EOeWE2YGPhE/s320/11G_0387.JPG" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5086717618467532002" /></a><br /><br />ถ่ายรูปอย่างสนุกสนาน<br /><br /><br /><br />- - - - - - - - - <br /><br />ก่อนเข้านอนที่เมืองต่าลี่<br />พวกเราสรุปโปรแกรมคร่าวๆของวันรุ่งขึ้นดังนี้<br /><br />09.20 น. ขึ้นรถไปลี่เจียง<br />12.00 น. ถึงลี่เจียง นั่งรถเมล์ไปเมืองเก่าที่เรียกว่า ต้าหยัน หาที่พัก<br />13.00 น. เที่ยวสระมังกรดำ หรือนั่งรถเมลล์สาย 6 ไปหมู่บ้านไป๋ซา<br /><br />แต่เหตุการณ์จริงที่เกิดขึ้นคือ<br /><br />07.00 น. ตื่นนอน จัดกระเป๋า<br />08.00 น. ออกไปเดินเล่น<br />09.00 น. กระหืดกระหอบกลับมาที่พัก<br />09.30 น. รถออก<br />11.00 น. รถแวะพัก<br />11.30 น. รถออกเดินทางอีกครั้ง<br />13.00 น. ถึงสถาณนีรถบัสที่ลี่เจียง นั่งรถสาย 11 เข้าเมือง ฝนตกเลยแวะร้านอาหาร<br />14.00 น. ตระเวณหาที่พัก<br />15.00 น. จะไปสระมังกรดำ แต่เสียดายค่าเข้า เลยถอย<br /><br /><br />บุคลิกอย่างหนึ่งของการท่องเที่ยวด้วยตัวเองคือ<br />โอกาสของการผิดแผนเป็นไปได้สูงมาก<br />ถึงขั้นที่บ้างครั้งเรียกว่าผิดพลาด<br /><br />หลังจากล่าถอยจากสระมังกรดำ<br />พวกเราก็แยกย้ายกันเดินเล่นในเมือง<br /><br />เมืองลี่เจียงยามค่ำคืนมีเสน่ห์ไม่แพ้กลางวัน<br />อากาศที่เย็นสบาย<br />สีสันของบรรดาโคมไฟจากร้านต่างๆ<br />ผู้คนที่เดินท่องเที่ยว<br /><br />น่าประทับใจ <br />และรู้สึกดีใจที่ได้มีโอกาสไปสัมผัส<br /><br />แน่นอนว่าก่อนเข้านอนคืนนั้น<br />พวกเราทำการนัดแนะโปรแกรมกันคร่าวๆ<br />โดยพวกเราตกลงเช่ารถกับทางเกสเฮ้าส์<br />เพื่อให้ไปส่งที่จุดขึ้นกระเช้าของภูเขาหิมะมังกรหยก<br /><br />จริงๆความต้องการสั้นๆแค่นี้<br />ยิ่งเพื่อนพูดภาษาจีนได้<br />น่าจะใช้เวลาไม่เกินสิบนาที<br />สิบนาทีที่ว่าก็เพื่อต่อรองราคา<br /><br />แต่<br />พวกเราใช้เวลาเกือบสองชั่วโมง<br />เพราะทางเจ้าของเกสเฮ้าส์พยายามนำเสนออะไรก็ไม่รู้<br />จนพวกเราต้องวาดรูปและย้ำ<br />พร้อมทั้งให้เขียนเป็นหลักฐานว่า<br />พวกเราต้องการแค่ไปส่งที่จุดขึ้นกระเช้าเท่านั้น<br />ไม่ต้องการการนั่งม้า ไม่ต้องการอะไรทั้งสิ้น<br /><br />ถึงตอนเช้า<br />พวกเราก็คิดว่าไม่น่าจะมีปัญหาอะไร<br />ยิ่งมั่นใจมากขึ้นเมื่อรถของพวกเรา<br />ขับไปเจอกับเพื่อนคนไทย<br />ที่เจอะเจอมาตลอดทางบนรถไฟ<br /><br />ระหว่างทางเกิดรุ่งกินน้ำ<br />พวกเราสนุกสนานกับการถ่ายรูปไปเรื่อยๆ<br />จนรถมาถึงจุดที่ต้อง่ายเงินค่าเข้า<br />คนขับรถบอกกับพวกเราว่า จ่ายคนละ 262 หยวน<br />ตรงจุดนี้พวกเรายังไม่เห็นกระเช้า<br />ก็ยังนึกกันไปเรื่อยๆว่ากระเช้าคงต้องเดินขึ้นไปอีกหน่อย<br /><br />ปรากฏว่าเมื่อจ่ายตังค์<br />ถูกจับให้นั่งม้า<br />แล้วก็นั่งไปเรื่อยๆ<br />เรื่อยๆ เรื่อยๆ<br /><br />จนไปสุดทางเกือบเที่ยง<br /><br />และพวกเราก็เพิ่งแน่ใจว่า<br />นี่ไม่ใช่จุดที่เราจะไปเหยียบหิมะ<br /><br />พวกเราถูกพามาผิดที่<br /><br />ด้วยการพูดจาไม่เยอะ<br />พวกเราพูดสั้นๆ ว่ากลับ<br />เราจะไปขึ้นกระเช้า<br /><br />พวกเราจึงเป็นนักท่องเที่ยวชุดแรกของวันนี้<br />ที่ขึ้นเป็นชุดแรก และกลับลงมาอย่างรวดเร็ว<br /><br />แล้วเราก็กลับลงมาเจอคนขับรถที่รออยู่ด้านล่าง<br />พวกเราก็พูดสั้น ปู้ตุ้ย พร้อมกับทำหน้าบึ่งๆ<br />แล้วก็บอกให้พาไปจุดที่ขึ้นกระเช้า<br /><br />เจ้าของรถก็ต้องพาไปแบบจำใจเล็กน้อย<br />เมื่อไปถึงจุดที่ต้องจ่ายค่าตั๋ว<br />คนขับรถลงไปจัดการ<br />แล้วกลับมาบอกว่า<br />วันนี้ขึ้นไม่ได้ ลมแรง<br />พวกเราไม่เชื่ออีกต่อไป<br />จึงจัดการไปซื้อตั๋วเอง<br />แล้วก็เข้าไปรอคิวขึ้นกระเช้า<br /><br />ระหว่างรอก็เจอกลุ่มคนไทยอีกลุ่ม<br />จึงแลกเปลี่ยนเรื่องเล่ากันเล็กน้อย<br />ไม่รู้ว่าเป็นโชคดีหรือโชคร้าย<br />การที่เรามาถึงจุดขึ้นกระเช้าเย็น<br />จึงไม่ต้องรอคิวขึ้นกระเช้านาน<br />แต่เราก็มีเวลาอยู่บนภูเขาหิมะมังกรหยกน้อยลง<br /><br />ยอมรับว่าตื่นเต้นกับการที่จะได้เหยียบหิมะเป็นครั้งแรก<br /><br />เราใช้เวลาถ่ายรูป นั่งเล่น<br />จนเจ้าหน้าที่ข้างบนต้องไล่ให้กลับลงมา<br />เพราะหมดเวลาแล้ว<br /><br />กลับลงมาถึงข้างล่าง<br />ก็ไม่มีรถกลับเข้าเมือง<br />เพราะเจ้ารถเกสเฮ้าส์ต้องไปรับคนที่สนามบิน<br />จึงขอแยกตัวไปตั้งแต่ต้นแล้ว<br /><br />พวกเราหาวิธีการต่างๆเพื่อจะเข้าเมืองให้ได้<br />โชคดีที่มีนักท่องเที่ยวกลุ่มอื่นปรสบชะตากรรมเดียวกัน<br />จึงมีพรรคพวกสำหรับการตามหารถเพื่อเข้าเมือง<br /><br />จริงๆ จะมีรถเมลล์จากจุดขึ้นกระเช้าเพื่อเข้าเมือง<br />แต่เนื่องจากเวลาที่พวกเราลงมานั้นมันเย็นมากแล้ว<br />รถเมลล์จึงหมดแล้ว<br /><br />ในที่สุดด้วยความช่วยเหลือกันทุกฝ่าย<br />พวกเราก็หารถกลับมาในเมืองเก่าลี่เจียงจนได้<br /><br />วันนี้ก็ถือเป็นอีกวันหนึ่ง<br />ที่ทุกอย่างผิดไปจากแผนโดยสิ้นเชิง<br /><br />โดยต้องเสียค่าผิดพลาดคนละ 262 หยวน<br />ตกเป็นเงินไทยก็ประมาณ 1300 บาท<br />รวมห้าคนก็ 6000 กว่าบาท ก็เสียดายอยู่เหมือนกัน<br />แต่ก็ถือเป็นประสบการณ์สนุกๆของการท่องเที่ยว<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/14268856-2179109149943715417?l=feng010.blogspot.com' alt='' /></div>Feng Fenghttp://www.blogger.com/profile/15776461446326708487noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-14268856.post-5442939587557551942007-07-08T01:42:00.000+07:002007-07-08T02:02:50.213+07:00<a href="http://3.bp.blogspot.com/_DB7KTecFxzE/Ro_geNd5NKI/AAAAAAAAAVY/WxXElLplM_s/s1600-h/06_8966.JPG"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;" src="http://3.bp.blogspot.com/_DB7KTecFxzE/Ro_geNd5NKI/AAAAAAAAAVY/WxXElLplM_s/s320/06_8966.JPG" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5084529313940321442" /></a><br /><br />สัญลักษณ์ของเมือง<br /><br />- - - - <br /><br />นวนิยายกำลังภายในมักกล่าวถึงตระกูลต้วน<br />โดยเฉพาะที่ทุกคนจดจำกันได้ดี คือต้วนอี้<br />แห่งแปดเทพอสูรมังกรฟ้า<br /><br />ตระกูลต้วน เป็นตระกูลเจ้าเมืองที่ครองเมืองต้าลีฟู<br />หรือเมืองต้าลี่ ในปัจจุบัน<br /><br />ภาพยนตร์แปดเทพอสูรมังกรฟ้าภาคล่าสุด<br />ก็ถ่ายทำที่นี้<br /><br />รถไฟจากคุณหมิงถึงต้าลี่ตอนประมาณตีสาม<br />พวกเรารอจนมีรถเมล์ เพื่อนั่งไปเมืองเก่าต้าลี่<br /><br />ตอนเช้าๆ เมืองยังคงเงียบสงบ<br />ผมรู้สึกชอบเมืองนี้ <br /><br />จัดการเรื่องที่พักเสร็จ<br />ก็เหมารถเที่ยวต่างที่ต่างๆ<br /><br />เริ่มด้วยหมูบ้านซาผิง<br />ที่เป็นตลาดสำหรับชาวบ้านจริงๆ<br />ต่อด้วยการไปดูสถานที่ถ่ายทำ<br />ภาพยนตร์เรื่องแปดเทพอสูรมังกรฟ้า<br />เป็นถ้ำที่ไม่ค่อยน่าสนใจสักเท่าไหร่<br />แล้วเราก็เลยไปดูทะเลเอ่อไห<br />หรือทะเลสาบหนองแส ที่เราเคยได้ยินตั้งแต่เด็ก<br /><br />ทะเลสาบก็ไม่มีอะไรน่าสนใจ<br />พวกเราเลยอุทิศเวลาทั้งหมดให้กับ<br />Three Pagodas ซึ่งมีขนาดใหญ่มาก<br />เลยเล่นถ่ายรูปไปเรื่อยๆ<br />ที่นี้นักท่องเที่ยวเยอะ<br />ส่วนมากเน้นมาไหว้พระตามตำหนักต่างๆ<br />เพราะมีหลายชั้นมากๆ<br />กินบริเวณภูเขาเป็นลูกๆ<br /><br />หลังอาหารเย็น<br />พวกเราก็เดินเล่นในเมืองเก่าต้าหลี<br />มีร้านขายของมากมาย<br />นักท่องเที่ยวก็มากมายเช่นกัน<br />ส่วนมากจะเป็นนักท่องเที่ยวชาวจีนด้วยกันเอง<br />ฝรั่งหัวสีทอง ไม่ค่อยเจอมากนัก<br /><br />อากาศที่เมืองนี้<br />เย็นสบายดี<br /><br />ถือเป็นเมืองหนึ่ง<br />ที่ผมประทับใจ มาก<br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><a href="http://2.bp.blogspot.com/_DB7KTecFxzE/Ro_gM9d5NFI/AAAAAAAAAUw/bbR5S-xwBkA/s1600-h/01_9094.JPG"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;" src="http://2.bp.blogspot.com/_DB7KTecFxzE/Ro_gM9d5NFI/AAAAAAAAAUw/bbR5S-xwBkA/s320/01_9094.JPG" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5084529017587577938" /></a><br /><br /><br /><a href="http://3.bp.blogspot.com/_DB7KTecFxzE/Ro_gNNd5NGI/AAAAAAAAAU4/0bT44wcDWh0/s1600-h/02_9113.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;" src="http://3.bp.blogspot.com/_DB7KTecFxzE/Ro_gNNd5NGI/AAAAAAAAAU4/0bT44wcDWh0/s320/02_9113.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5084529021882545250" /></a><br /><br /><a href="http://3.bp.blogspot.com/_DB7KTecFxzE/Ro_gNNd5NHI/AAAAAAAAAVA/liSxt69MyEM/s1600-h/03_9116.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;" src="http://3.bp.blogspot.com/_DB7KTecFxzE/Ro_gNNd5NHI/AAAAAAAAAVA/liSxt69MyEM/s320/03_9116.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5084529021882545266" /></a><br /><br />เมืองเก่า ต้าลี่<br /><br /><br /><a href="http://4.bp.blogspot.com/_DB7KTecFxzE/Ro_gNdd5NII/AAAAAAAAAVI/g34m99hUwCg/s1600-h/04_8923.JPG"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;" src="http://4.bp.blogspot.com/_DB7KTecFxzE/Ro_gNdd5NII/AAAAAAAAAVI/g34m99hUwCg/s320/04_8923.JPG" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5084529026177512578" /></a><br /><br /><br /><a href="http://2.bp.blogspot.com/_DB7KTecFxzE/Ro_gd9d5NJI/AAAAAAAAAVQ/LUgfEMiJx6M/s1600-h/05_8925.JPG"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;" src="http://2.bp.blogspot.com/_DB7KTecFxzE/Ro_gd9d5NJI/AAAAAAAAAVQ/LUgfEMiJx6M/s320/05_8925.JPG" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5084529309645354130" /></a><br /><br />ตลาด ที่เป็นตลาดจริงๆ ไม่ใช่ตลาดเพื่อนักท่องเที่ยว<br /><br /><br /><a href="http://3.bp.blogspot.com/_DB7KTecFxzE/Ro_geNd5NLI/AAAAAAAAAVg/ymiB1OXwTXI/s1600-h/07_9016.JPG"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;" src="http://3.bp.blogspot.com/_DB7KTecFxzE/Ro_geNd5NLI/AAAAAAAAAVg/ymiB1OXwTXI/s320/07_9016.JPG" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5084529313940321458" /></a><br /><br />วัด อะไรสักอย่าง ในเขตวัดอันมากมาย<br /><br /><a href="http://4.bp.blogspot.com/_DB7KTecFxzE/Ro_gedd5NMI/AAAAAAAAAVo/eKTpvrUyLDU/s1600-h/08_9102.JPG"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;" src="http://4.bp.blogspot.com/_DB7KTecFxzE/Ro_gedd5NMI/AAAAAAAAAVo/eKTpvrUyLDU/s320/08_9102.JPG" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5084529318235288770" /></a><br /><br />ประตูเมืองต้าลี่<br />ใกล้ๆกันมีร้านขายเบเกอรี่ อร่อยดี<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/14268856-544293958755755194?l=feng010.blogspot.com' alt='' /></div>Feng Fenghttp://www.blogger.com/profile/15776461446326708487noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-14268856.post-84264149791775577642007-07-07T23:11:00.001+07:002007-07-07T23:37:22.996+07:00<a href="http://3.bp.blogspot.com/_DB7KTecFxzE/Ro-7aNd5NBI/AAAAAAAAAUQ/s5Spip8wnDM/s1600-h/IMG_8892.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;" src="http://3.bp.blogspot.com/_DB7KTecFxzE/Ro-7aNd5NBI/AAAAAAAAAUQ/s5Spip8wnDM/s320/IMG_8892.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5084488563290616850" /></a><br /><br />หน้าสถานีรถไฟคุณหมิง<br /><br /><br /><a href="http://4.bp.blogspot.com/_DB7KTecFxzE/Ro-7add5NCI/AAAAAAAAAUY/pruEUECbhUU/s1600-h/IMG_8893.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;" src="http://4.bp.blogspot.com/_DB7KTecFxzE/Ro-7add5NCI/AAAAAAAAAUY/pruEUECbhUU/s320/IMG_8893.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5084488567585584162" /></a><br /><br />ฝั่งตรงข้ามกับรูปแรก<br /><br /><br /><a href="http://4.bp.blogspot.com/_DB7KTecFxzE/Ro-7add5NDI/AAAAAAAAAUg/awPcmTDGOEE/s1600-h/IMG_8903.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;" src="http://4.bp.blogspot.com/_DB7KTecFxzE/Ro-7add5NDI/AAAAAAAAAUg/awPcmTDGOEE/s320/IMG_8903.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5084488567585584178" /></a><br /><br />ทะเลสาบ Dian Chi ในสวนสาธารณะ Haigeng<br /><br /><a href="http://1.bp.blogspot.com/_DB7KTecFxzE/Ro-7atd5NEI/AAAAAAAAAUo/Yu-u5jZ0i9k/s1600-h/IMG_8905.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;" src="http://1.bp.blogspot.com/_DB7KTecFxzE/Ro-7atd5NEI/AAAAAAAAAUo/Yu-u5jZ0i9k/s320/IMG_8905.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5084488571880551490" /></a><br /><br />ทางเดินข้างๆ ทะเลสาบ<br /><br />- - - - -<br /><br />ตามโปรแกรมที่วางใว้คร่าวๆคือ<br />เมื่อเข้าเมืองคุณหมิง<br />พวกเราจะต้องรีบไปจองตั๋วรถไฟไปต้าหลี่<br />เวลาหลังจากนั้นก็เที่ยวในเมืองคุณหมิง <br />รอเวลารถไฟออก<br /><br />จากสนามบินไปสถานีรถไฟ<br />ระยะทางไม่ไกล<br />มือใหม่เพิ่งท่องเที่ยวคุณหมิงอย่างพวกเรา<br />ก็ต้องใช้บริการแท็กซี่ <br /><br />แต่เพื่อนคนหนึ่งมีปัญหาเรื่องกระเป๋า<br />ทำให้เธอต้องกลับไปเปลี่ยนกระเป๋าที่สนามบินอีกครั้งหนึ่ง<br />พวกเพื่อนที่เหลือจึงไปทำการจองตั๋วรถไฟ<br />ด้วยความช่วยเหลือจากเจ๊คนจีน<br />ผู้เป็นนายหน้าเรื่องรถแท็กซี่จากสนามบิน<br /><br />หลังจากเสร็จจากเรื่องราวการจองตั๋ว<br />พวกเราก็พยายามถามทางเพื่อหาที่เที่ยวใกล้ๆ<br />เป้าหมายคือ วัดสักที่หนึ่ง <br /><br />รถเมลล์สาย 44 พาพวกเราไปสุดสายที่สวนสาธารณะแห่งหนึ่ง<br />ดูเหมือนพวกเราทั้งหมดจะตื่นเต้นกับอากาศที่เย็น<br />ลมที่พัดแรง บรรยากาศธรรมดาๆ ที่ทุกคนรู้สึกว่าน่าชื่นชม<br /><br />กลับจากสวนสาธารณะ<br />พวกเราหาอะไรทานก่อนขึ้นรถไฟ<br />เลือกร้านได้ร้านหนึ่ง<br />กำลังพยายามสั่งอาหาร<br />ก็เจอกับพี่คนไทยโต๊ะข้างๆ<br />นอกจากพี่เขาจะช่วยสั่งอาหารแล้ว<br />ยังแบ่งอาหารมาให้พวกเราได้ชิมด้วย<br /><br />หลังมืออาหาร<br />ก็ได้เวลาเดินทางไปสถานีรถไฟ<br />และรถไฟของจีน<br />ก็ทำให้ผมรู้สึกว่า<br />ช่างมีมาตรฐานที่ดีมาก<br /><br />บนรถไฟตู้นอนนั้น<br />ผมกับรุ่นพี่อีกคน<br />นอนร่วมกับคู่รักชาวจีน<br />ส่วนพวกสาวๆที่เหลือนอนห้องเดียวกัน<br /><br />มีกลุ่มคนไทยอีกกลุ่มหนึ่ง<br />เดินทางบนรถไฟเดียวกัน<br />แต่เรายังไม่ได้ทักทายกัน<br />เพราะเหนื่อยกับการเดินทางมาทั้งวัน<br />เมื่อรถไฟเริ่มเคลื่อนตัว<br />ก็จัดที่จัดทางนอน ทันที<br /><br /><br />ปล<br />1.<br />คอมพ์เสียมาเป็นเดือน<br />เพิ่งฉลาด<br />เพราะเขาบอกว่าซ่อมง่ายมาก<br /><br />2.<br />เรื่องดอง<br />ตั้งแต่เมษา<br />แชงกรีล่า นั่นแหละ<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/14268856-8426414979177557764?l=feng010.blogspot.com' alt='' /></div>Feng Fenghttp://www.blogger.com/profile/15776461446326708487noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-14268856.post-54394723506289295852007-07-07T14:21:00.001+07:002007-07-07T14:26:50.630+07:00ออกจากด่านซ้าย<br />ผ่านไปทางภูทับเบิก<br />แวะถ่ายรูปเล็กน้อย<br />แล้วก็เข้าพักที่ภูหินร่องกล้า<br /><br />ข้อความในโปรแกรมคร่าวๆ<br />ที่คนจัดทริปเชิญชวน<br />ดูจะมีแรงดึงดูดมากกว่าผีตาโขน<br /><br />ภูหินร่องกล้า ถูกบอกเล่าผ่านตัวหนังสือมากมาย<br />โดยเฉพาะเรื่องราวการต่อสู้ของ<br />พรรคคอมมิวนิสต์แห่งประเทศไทย<br /><br />สักครั้งหนึ่ง<br />ที่อยากไปเห็น <br />ว่ามันเป็นเช่นไร<br /><br />อากาศเย็นสบาย น่าอยู่<br />ยิ่งดอกไม้ที่บานบนลานภู<br />ยิ่งน่ารื่นรมย์<br /><br />หากมีไทม์แมชชีน<br />อยากได้มีโอกาสเห็นชุมชนแห่งนี้<br />ในวันที่มันยังมีชีวิตอยู่<br /><br />ซึ่งคงได้แต่คิด<br />เพราะคาดว่าคงไม่มีใครจัดทริป<br />ไปเป็นคอมมิวนิสต์ บนภูหินร่องกล้า<br /><br /><br /><br /><a href="http://4.bp.blogspot.com/_DB7KTecFxzE/Ro8_Sdd5M9I/AAAAAAAAATw/M7nFIixGFU8/s1600-h/05_1289.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;" src="http://4.bp.blogspot.com/_DB7KTecFxzE/Ro8_Sdd5M9I/AAAAAAAAATw/M7nFIixGFU8/s320/05_1289.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5084352090704786386" /></a><br /><a href="http://1.bp.blogspot.com/_DB7KTecFxzE/Ro8_Std5M-I/AAAAAAAAAT4/uBKuYvIW5KY/s1600-h/06_1291.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;" src="http://1.bp.blogspot.com/_DB7KTecFxzE/Ro8_Std5M-I/AAAAAAAAAT4/uBKuYvIW5KY/s320/06_1291.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5084352094999753698" /></a><br /><a href="http://2.bp.blogspot.com/_DB7KTecFxzE/Ro8_S9d5M_I/AAAAAAAAAUA/nSt2xhiXlpk/s1600-h/07_1292.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;" src="http://2.bp.blogspot.com/_DB7KTecFxzE/Ro8_S9d5M_I/AAAAAAAAAUA/nSt2xhiXlpk/s320/07_1292.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5084352099294721010" /></a><br /><a href="http://2.bp.blogspot.com/_DB7KTecFxzE/Ro8_S9d5NAI/AAAAAAAAAUI/5vRd6fUY3k0/s1600-h/08_1294.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;" src="http://2.bp.blogspot.com/_DB7KTecFxzE/Ro8_S9d5NAI/AAAAAAAAAUI/5vRd6fUY3k0/s320/08_1294.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5084352099294721026" /></a><br /><a href="http://2.bp.blogspot.com/_DB7KTecFxzE/Ro8_H9d5M5I/AAAAAAAAATQ/4Qxb8kzl52A/s1600-h/01_1264.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;" src="http://2.bp.blogspot.com/_DB7KTecFxzE/Ro8_H9d5M5I/AAAAAAAAATQ/4Qxb8kzl52A/s320/01_1264.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5084351910316159890" /></a><br /><a href="http://3.bp.blogspot.com/_DB7KTecFxzE/Ro8_INd5M6I/AAAAAAAAATY/fWrWP_yDmTQ/s1600-h/02_1267.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;" src="http://3.bp.blogspot.com/_DB7KTecFxzE/Ro8_INd5M6I/AAAAAAAAATY/fWrWP_yDmTQ/s320/02_1267.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5084351914611127202" /></a><br /><a href="http://4.bp.blogspot.com/_DB7KTecFxzE/Ro8_Idd5M7I/AAAAAAAAATg/keVW2_uY5_M/s1600-h/03_1278.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;" src="http://4.bp.blogspot.com/_DB7KTecFxzE/Ro8_Idd5M7I/AAAAAAAAATg/keVW2_uY5_M/s320/03_1278.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5084351918906094514" /></a><br /><a href="http://1.bp.blogspot.com/_DB7KTecFxzE/Ro8_Itd5M8I/AAAAAAAAATo/5WrQPOhjWhc/s1600-h/04_1287.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;" src="http://1.bp.blogspot.com/_DB7KTecFxzE/Ro8_Itd5M8I/AAAAAAAAATo/5WrQPOhjWhc/s320/04_1287.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5084351923201061826" /></a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/14268856-5439472350628929585?l=feng010.blogspot.com' alt='' /></div>Feng Fenghttp://www.blogger.com/profile/15776461446326708487noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-14268856.post-2665863938525737542007-07-07T01:18:00.000+07:002007-07-07T01:34:05.857+07:00<a href="http://1.bp.blogspot.com/_DB7KTecFxzE/Ro6IA9d5M2I/AAAAAAAAAS4/5yJTpgbG7HY/s1600-h/05_1101.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;" src="http://1.bp.blogspot.com/_DB7KTecFxzE/Ro6IA9d5M2I/AAAAAAAAAS4/5yJTpgbG7HY/s320/05_1101.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5084150579429192546" /></a><br /><a href="http://2.bp.blogspot.com/_DB7KTecFxzE/Ro6IBNd5M3I/AAAAAAAAATA/0wE1rbsnVu4/s1600-h/06_1105.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;" src="http://2.bp.blogspot.com/_DB7KTecFxzE/Ro6IBNd5M3I/AAAAAAAAATA/0wE1rbsnVu4/s320/06_1105.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5084150583724159858" /></a><br /><a href="http://3.bp.blogspot.com/_DB7KTecFxzE/Ro6IBdd5M4I/AAAAAAAAATI/ZDlnaoW5zFA/s1600-h/07_1149.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;" src="http://3.bp.blogspot.com/_DB7KTecFxzE/Ro6IBdd5M4I/AAAAAAAAATI/ZDlnaoW5zFA/s320/07_1149.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5084150588019127170" /></a><br /><a href="http://1.bp.blogspot.com/_DB7KTecFxzE/Ro6H09d5MyI/AAAAAAAAASY/XyCCR-1NHE4/s1600-h/01_1092.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;" src="http://1.bp.blogspot.com/_DB7KTecFxzE/Ro6H09d5MyI/AAAAAAAAASY/XyCCR-1NHE4/s320/01_1092.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5084150373270762274" /></a><br /><a href="http://2.bp.blogspot.com/_DB7KTecFxzE/Ro6H1Nd5MzI/AAAAAAAAASg/asMShRhd1c0/s1600-h/02_1094.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;" src="http://2.bp.blogspot.com/_DB7KTecFxzE/Ro6H1Nd5MzI/AAAAAAAAASg/asMShRhd1c0/s320/02_1094.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5084150377565729586" /></a><br /><a href="http://3.bp.blogspot.com/_DB7KTecFxzE/Ro6H1dd5M0I/AAAAAAAAASo/ur_q_FqOWkc/s1600-h/03_1095.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;" src="http://3.bp.blogspot.com/_DB7KTecFxzE/Ro6H1dd5M0I/AAAAAAAAASo/ur_q_FqOWkc/s320/03_1095.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5084150381860696898" /></a><br /><a href="http://4.bp.blogspot.com/_DB7KTecFxzE/Ro6H1td5M1I/AAAAAAAAASw/n0Fn0RNiXYU/s1600-h/04_1099.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;" src="http://4.bp.blogspot.com/_DB7KTecFxzE/Ro6H1td5M1I/AAAAAAAAASw/n0Fn0RNiXYU/s320/04_1099.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5084150386155664210" /></a><br /><br /><br />เป็นครั้งแรกที่ออกทริปกับบรรดาตากล้อง<br />ที่จริงจังกับการถ่ายรูป<br />สมาชิกแต่ละคนพกอุปกรณ์เต็มอัตราศึก<br />และเป็นครั้งแรกอีกเช่นกันสำหรับงานผีตาโขน<br />ที่อำเภอด่านซ้าย จังหวัดเลย<br /><br />จากกรุงเทพประมาณสามทุ่ม<br />ตีสามกว่าๆก็ถึงที่อำเภอด่านซ้าย<br />ทันพีธีในตอนเช้า (เรียกว่ามืดจะดีกว่า)<br />ตระเวนถ่ายรูปในงานเรื่อยๆ<br />จนกระทั่งบ่ายสาม <br />นับว่าเป็นกลางวันที่ยาวนานมาก<br /><br /><br />แดดร้อนมากๆ<br />สงสารบรรดาเด็กๆที่ต้องมาแต่งตัวเป็นผี<br />เดาเอาว่าบรรดาผีเด็ก มาเพราะถูกบังคับ<br />อาจจะมีการแลกกับคะแนน<br />เพราะในแถวที่ตั้งรอ มีอาจารย์มาเช็คชื่ออยู่บ่อยๆ<br /><br />บรรดาชาวบ้านจาก อบต ต่างๆ ก็ไม่น่าจะต่างกัน<br />คงมาด้วยเหตุผลอะไรหลายๆอย่าง<br /><br />และแน่นอนบรรดาตากล้องจากที่ต่างๆ<br />ซึ่งเกือบจะมากกว่าผีซะด้วยซ้ำ<br />ก็คงมาเพราะอยากได้รูปสวยๆ<br /><br />ต่างคนต่างจุดหมายต่างที่มา<br />ไม่แน่ใจเหมือนกัน<br />ยังจะมีใครที่มาร่วมงาน<br />ด้วยเหตุผลดั่งเดิมของประเพณีในอดีต<br /><br />ซึ่ง ตลอดเวลาที่อยู่ร่วมงาน<br />ไม่เห็นจะมีใครกล่าวถึงกันเลย<br /><br /><br />ปล.<br /><br />รูปทั้งหมดเกิดจากการครอป<br />ทั้งๆที่ครอปแล้วก็ได้เท่านี้แหละ<br />แต่ก็มั่นใจอย่างหนึ่งว่า<br />ไม่ชอบถ่ายรูปแบบนี้<br /><br />บรรดาพฤติกรรมหลายๆอย่างของตากล้อง<br />ที่ทำให้เขาได้รูปสวยๆมาให้เราได้ชื่นชมนั้น<br />กลับสร้างความอึดอัด บ้างครั้งถึงขั้นหงุดหงิด<br />ถึงกับรำพึงว่า มารยาท และความเคารพอยู่กันที่ไหน<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/14268856-266586393852573754?l=feng010.blogspot.com' alt='' /></div>Feng Fenghttp://www.blogger.com/profile/15776461446326708487noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-14268856.post-35875806527367754112007-06-28T14:59:00.000+07:002007-06-28T16:03:38.275+07:00ตั้งชื่อบล๊อกเหมือนกับว่า<br />เดินทางตามเส้นทางนั้น<br />ทั้งๆที่ความจริงคือ<br />ยังไม่ได้ไปเลยสักที่<br /><br /><br />เริ่มจาก Delhi<br /><br /><a href="http://2.bp.blogspot.com/_DB7KTecFxzE/RoN4S9d5MvI/AAAAAAAAASA/_Lua-nX_Uq0/s1600-h/humayun-tomb-delhi3.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;" src="http://2.bp.blogspot.com/_DB7KTecFxzE/RoN4S9d5MvI/AAAAAAAAASA/_Lua-nX_Uq0/s320/humayun-tomb-delhi3.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5081037071736976114" /></a><br /><br /><br />MD โทรเข้ามือถือตอนที่หนีเที่ยวเชียงใหม่<br />พูดสั้นๆง่ายๆว่า<br />"เห็นคุณ...บอกว่าคุณเฟิงอยากไปอินเดีย<br />งานมันไม่น่าสนใจหรอก มีแต่งานเอกสาร<br />ทำรายงานการประชุม"<br /><br />สรุปคือ เอ็งไม่ต้องไปหรอก<br /><br /><br />ถัดมาสู่ Mumbai<br /><br /><a href="http://3.bp.blogspot.com/_DB7KTecFxzE/RoN4TNd5MxI/AAAAAAAAASQ/gEQ8zq0xdxs/s1600-h/mumbai15a.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;" src="http://3.bp.blogspot.com/_DB7KTecFxzE/RoN4TNd5MxI/AAAAAAAAASQ/gEQ8zq0xdxs/s320/mumbai15a.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5081037076031943442" /></a><br /><br /><br /><br />ทุกคนถูกบังคับกันถ้วนหน้า<br />ยกเว้นเฟิง ผู้อยากไป แต่ไม่ได้ไป<br />เขาให้นั่งทำงานอยู่ที่นี้แหละ<br />เฝ้ากระดาษต่อไป ใครอยากได้อะไร<br />เฟิงเป็นคนหาให้ <br />ใครอยากรู้อะไร ถามเฟิง<br />แต่เฟิง ไม่ต้องไป มุมบายยยยยยยยยยยย<br /><br />จนหลังๆ ไม่อยากไป<br />เพราะท่าทางจะลำบาก<br />แต่ก็ไม่แน่ใจว่า<br />เป็นพวกองุ่นเปรี้ยวหรือเปล่า<br />ขนาดรุ่นพี่ที่นั่งติดกัน <br />ถูกบังคับไปหนึ่งเดือนครึ่ง โดยไม่ให้กลับเลย<br />(ปกติมาตรฐานคือ ไปสามอาทิตย์ กลับหนึ่งอาทิตย์)<br />พี่เขานั่งบ่นต่างๆนานา<br />ไอ้เฟิงได้แต่ฟัง<br />เพราะยังสองจิตสองใจ<br />จะเห็นใจหรืออิจฉาดี<br />แถมคิดในใจ ถ้าเป็นตรูนะ<br />จะลาพักร้อน เที่ยวต่อมันซะเลย<br />แต่ก็ไม่แน่ อาจจะอยู่ไม่ได้<br />กลับมาผอม และเหม็นก็เป็นได้<br /><br />ล่าสุดรุ่นพี่กลับมา <br />มีกลิ่นเหม็นจริงๆนา<br /><br /><br />มาถึง Hyderabad<br /><br />ชื่อเมืองที่ตั้งแต่เกิดมาก็เพิ่งได้ยินชื่อ<br />เดลี มุมไบ(ชื่อเดิมบอมเบย์) ได้ยินมานาน<br />แล้วเจ้า ไฮเดอราบัด เนี่ย มันส่วนไหนของอินเดีย<br /><br />วันหนึ่งทำแบบไปส่งลูกพี่<br />เขาบอกว่า ตรงนี้เฟิงต้องแสดงให้ชัด<br />ว่าเราเลี้ยวหลบประตูเมืองของเขา<br />ประตูเมืองที่การบินไทย ลงในโฆษณานะ<br /><br />ก็เออออ ไปตามประสา ทั้งๆที่ยังนึกไม่ออก ยังไม่เคยเห็น<br />ตั้งใจว่า เดี่ยวว่างๆ จะถามอับดุล(googleeeee) ซะหน่อย<br /><br />แล้ววันเวลาก็ผ่านไป<br /><br />ไอ้เฟิงไปเที่ยวผีตาโขน<br />ลูกพี่ไปเดินป่าเขา<br />(MD ทำงานตลอดเวลา 555)<br /><br />วันจันทร์ ยังไม่ทันได้โม้เรื่องเที่ยว<br />ลุกพี่เดินมาหา ถามว่า<br />เฟิงใช้โปรแกรม ... เป็นไม๊<br />ไอ้เฟิงหน้าซื่อถามกลับว่า<br />มันคืออะไรเหรอพี่<br /><br />ยังไม่ทันตอบลูกพี่เดินไปซะแล้ว<br /><br />ผ่านไปสองหายใจ<br />ลุกพี่กลับมาใหม่<br />ด้วยคำถามใหม่ ใจความใกล้เคียงเดิม<br />เฟิงใช้โปรแกรม... เป็นไม๊<br />ไอ้เฟิงเริ่มรู้จัก แต่ก็ยังไม่เป็นเหมือนเดิม<br /><br />ลูกพี่ก็อ่อนใจ<br />บอกว่า MD ต้องการคนไป hyderabad<br />มีเฟิงคนเดียวที่อยากไป แต่เฟิงใช้โปรแกรมไม่เป็น<br /><br />ผ่านไปอีกห้าหายใจ (เท่ากับสองอึดใจนะ)<br />MD โทรมาเรียกเข้าพบ<br />นึกในใจว่า สงสัยไม่โดนด่าก็ต้องได้ไปแน่ๆ<br />ปรากฏว่าผิดทั้งสอง<br />MD สั่งงานอีกสามล้านอย่าง<br />เป็นงานที่ Hyderabad นั่นแหละ<br /><br />หลังจากวันจันทร์ไม่เห็นหน้าลูกพี่อีกเลย<br />เพราะต้องบินด่วนไปไฮเดอราบัด<br />แล้วรุ่นพี่อีกคน ที่ได้กำหนดกลับจากมุมบาย<br />(Mumbai ฝรั่งอ่านว่า มุมบาย และ Dubai เขาก็อ่านว่า ดูบาย เน้อ)<br />ก็ต้องเลื่อน เปลียนเป็นบินไป hyderabad ก่อน<br />แล้วค่อยได้กลับ (หรืออาจจะยาว 555)<br /><br />หลังจากผ่านไปอีกสองวัน<br />ถึงวันนี้ทุกคนแยกย้ายกันไปหมด<br />ส่วนหนึ่งไป hyderabad - MD ด้วย<br />อีกหลายส่วนก็เดินทางตามเส้น<br />BKK - Mumbai - Dubai - BKK<br />ส่วนไอ้เฟิง นั่งทำงานที่เดิม<br /><br />ด้วยเวลาอันปลอดคนแบบนี้<br />ก็เลยลองหาดูหน่อยว่า<br />hyderabad มันคือตรงไหน<br />ได้เห็นรูปแล้วก็มั่นใจ<br /><br /><a href="http://3.bp.blogspot.com/_DB7KTecFxzE/RoN4TNd5MwI/AAAAAAAAASI/5Px6RsqSKhg/s1600-h/Hyderabad1.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;" src="http://3.bp.blogspot.com/_DB7KTecFxzE/RoN4TNd5MwI/AAAAAAAAASI/5Px6RsqSKhg/s320/Hyderabad1.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5081037076031943426" /></a><br /><br />อยากไปอะ<br /><br />เอาเป็นว่า<br />ต้องไปฝึกใช้โปรแกรมที่ว่าหน่อยแล้ว<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/14268856-3587580652736775411?l=feng010.blogspot.com' alt='' /></div>Feng Fenghttp://www.blogger.com/profile/15776461446326708487noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-14268856.post-66790823670724150212007-06-20T08:16:00.000+07:002007-06-20T10:10:25.489+07:00เคยได้ยินมาบ่อยๆว่า<br />หนังตาซ้ายกระตุก<br />จะเจอเรื่องดี<br />หนังตาขวากระตุก<br />เรื่องร้ายๆกำลังรออยู่<br /><br />ผมมีอาการหนังตาขวากระตุกมาเป็นเดือน<br /><br />ช่วงสองสามวันแรกที่เป็น<br />ก็ลุ้นๆอยู่ว่าจะมีเรื่องร้ายอะไร<br /><br />แต่พออาการหนังตาขวากระตุก<br />เป็นทั้งวัน ตลอดวัน<br />ก็เริ่มเลิกลุ้น<br /><br />กลายเป็นกังวล<br />ว่าจะเป็นโรคอะไรหรือเปล่า<br /><br />นับถึงวันนี้ก็เป็นเดือนแล้ว<br />ยังไม่เลิกกังวล<br />แต่ไม่กล้าไปหาหมอ<br />รอให้มันหายเอง<br /><br />จนเมื่อวานได้อ่านข่าว<br />ในข่าวบอกว่า <br /><br />อาการหนังตากระตุก <br />อาการนี้มักเกิดขึ้นกับผู้มีอายุ 50-70 ปี <br />เป็นความผิดปกติของกล้ามเนื้อตาที่หดเกร็งอย่างต่อเนื่อง <br />และไม่สามารถควบคุมได้ <br /><br />ผู้ป่วยบางรายถึงขั้นไม่สามารถปิดตาให้สนิทได้ <br />ส่งผลให้ตาบอด <br /><br />เบื้องต้นอาจเริ่มจากระคายเคืองตา <br />แพ้แสง <br />และกระพริบตาบ่อย <br />จนกระทั่งกลายเป็นอาการหนังตากระตุก<br /><br /><br />อ่านจบก็งง<br /><br />ทำไมตรูชอบเป็นโรคคนแก่นักนะเนี่ย<br />อายุ 50-70 ค่อยเป็นไม่ได้หรือไง<br /><br />หรือว่าตาแพ้แสงนะเนี่ย<br /><br />งั้นไปลองเปลี่ยนแว่นดูก่อนดีกว่า<br />ปรับหน้าจอคอมให้มืดลงอีกสักหน่อย<br />พยายามดื่มกาแฟทุกวัน<br />เพราะในข่าวบอกว่าการดื่มกาแฟจะช่วยได้<br /><br /><br />ก็แบบว่า<br />ลองไปทุกวิธียกเว้นไปหาหมอ<br /><br />เฮ้อ คนเรา<br /><br />ก็ลองคิดดูสิว่า<br />ไปหาหมอเพราะหนังตากระตุก<br />มันแปลกๆอยู่นา<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/14268856-6679082367072415021?l=feng010.blogspot.com' alt='' /></div>Feng Fenghttp://www.blogger.com/profile/15776461446326708487noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-14268856.post-56374663010730631422007-06-17T23:32:00.000+07:002007-06-17T23:36:50.121+07:00หลังเลิกงาน : วันจันทร์<br /><br />นำโทรศัพท์ที่ไม่สามารถเปิดได้ไปซ่อมที่มาบุญครอง<br />มีร้านให้เลือกมากมาย<br />จนไม่กลัว<br /><br />โทรหาเพื่อนที่เปิดร้านอยู่ที่นั่น<br />เธอบอกให้ไปหาลูกน้องเธอที่ร้าน<br />และลูกน้องเธอก็จัดการให้จนเสร็จ<br />โดยรับคำสั่งจากเธอว่า ห้ามคิดเงิน<br /><br />บางครั้งน้ำใจที่มากเกินควร<br />ก็สร้างความลำบากใจให้ผู้รับ<br /><br />ผมจึงต้องบอกเธอว่า<br />เจอกันเมื่อไหร่ ผมค่อยเลี้ยงข้าวเธอตอบแทน<br />พูดไปทั้งๆที่รู้ว่า<br />โอกาสที่จะได้เลี้ยงข้าวเธอ<br />ไม่รู้จะมาถึงเมื่อไหร่<br /><br /><br />หลังเลิกงาน : วันอังคาร<br /><br />นอกจากต้องกินอาหารดีๆ<br />พักผ่อนให้พอเหมาะพอสม<br />ก็ต้องออกกำลังด้วย<br /><br />เชื่ออย่างนี้<br />และก็พยายามทำอย่างนี้ให้ได้<br /><br />เนื่องจากอาการเหนื่อยจากการเดินป่ายังอยู่<br />วันนี้จึงทำได้แค่เพียงยืดเส้นยืดสาย<br />ให้พอมีเหงือ กล้ามเนื้อได้คลายตัว<br /><br /><br />หลังเลิกงาน : วันพุธ<br /><br />เลิกงานเป็นคนรองสุดท้าย<br />งานยังไม่เสร็จ ต้องรีบกลับ<br />เพราะไม่มีกุญแจปิดออฟฟิศ<br /><br />อาการหวัดตั้งแต่กลางวันยังไม่ดีขึ้น<br />จึงตรงกลับที่พัก เพื่อพักผ่อน<br /><br />กลับถึงที่พักก็จัดการกับกองผ้าจากการท่องเที่ยว<br />เพื่อเตรียมตัวไปเที่ยวอีกครั้งหนึ่ง<br /><br />นอนอ่านการ์ตูนจนหลับ<br /><br /><br />หลังเลิกงาน : วันพฤหัสบดี<br /><br />ไปกินข้าวกับพี่ๆที่รู้จัก<br />เนื่องในโอกาสที่คุณเอสกลับมาจากดูไบ<br />คุณเอสฝรั่งหน้าตาเหมือนลุงเคน<br />กลับมาพักผ่อนที่เมืองไทย บ้านภรรยาหนึ่งอาทิตย์<br />กำลังจะกลับไปในวันเสาร์ จึงอยากเจอเพื่อนร่วมงาน<br /><br />คุณเอสเป็นสถาปนิกออกแบบรถไฟฟ้า<br />สายสีเขียวและสีแดง ของประเทศดูไบ<br />ผมบอกว่า ตอนนี้ผมกำลังทำสายสีม่วงอยู่<br />คุณเอสบอกว่าเจ้านายของผมก็ชวนเขามาทำเหมือนกัน<br />ผมบอกว่า วันหนึ่งผมอาจจะได้เจอเขาที่ดูไบ<br /><br />ผมพูดไปทั้งๆที่รู้ว่า โอกาสเกิดขึ้นน้อยมาก<br /><br />ฟังภาพดูไบจากคุณเอสแล้ว<br />ต่างจากที่เคยได้ยินได้ฟังมามาก<br />คุณเอสบอกว่า เดือนหน้าอุณภูมิข้างนอกจะถึง ๕๐ องศา<br />ฟังแล้วจะรู้สึกร้อนแทนเลย<br /><br />ระหว่างบทสนทนาเรื่อยๆเปื่อยของวงอาหารตอนหนึ่ง<br />คุณเอสซึ่งอายุ ๖๑ แล้วพูดว่า<br /><br />ผมขอแนะนำพวกคุณในฐานะที่พวกคุณยังหนุ่ม<br />มีสองอย่างที่พวกคุณควรจะทำ<br />หนึ่งคือ การถ่ายรูป โดยเฉพาะรูปบ้านเมือง<br />สองคือ การสะสมของธรรมดาๆ<br /><br />เมื่อเวลาผ่านไปยี่สิบสามสิบปี<br />สองอย่างนี้จะมีคุณค่ากับคุณมาก<br /><br />เพราะทุกคนพร้อมจะพูดว่า<br />อย่างงี้ฉันเคยมี แบบนี้ฉันเคยเห็น<br />ฉันเคยใช้แบบนี้มาก่อน<br /><br /><br /><br />หลังเลิกงาน : วันศุกร์<br /><br />ออกเดินทางจาก กทม ประมาณหนึ่งทุ่มครึ่ง<br />ประมาณสามทุ่มกว่าๆก็ถึงจุดหมาย<br />น้ำตกตะคร้อ อำเภอประจันตคาม<br />พวกเรานอนกันที่ทำการอุทยาน<br /><br /><br />วันเสาร์<br /><br />ประมาณเจ็ดโมงเราก็ออกเดินทางไปยังจุดนัดหมาย<br />หน่วนเภกา จัดการทำอาหารเช้า เพื่อรอสมาชิกที่เหลือมาสมทบ<br /><br />หลังข้าวเช้า และสมาชิกพร้อม<br />พวกเราทั้งหมดก็ถูกส่งไปจุดเริ่มเดิน<br />จุดที่เริ่มเดินเป็นป่าหญ้าคา<br />ซึ่งพื้นที่ของธรรมกาย<br /><br /><a href="http://3.bp.blogspot.com/_DB7KTecFxzE/RnVigFpzP9I/AAAAAAAAARg/znIK6MSE2gs/s1600-h/01IMG_1048.JPG"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;" src="http://3.bp.blogspot.com/_DB7KTecFxzE/RnVigFpzP9I/AAAAAAAAARg/znIK6MSE2gs/s320/01IMG_1048.JPG" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5077072458342940626" /></a><br /><br /><br />ทางเดินง่ายๆ สบายๆ<br />ป่าแถวนี้ยังร่ม แม้ไม้ไม่ใหญ่มาก<br />ใช้เวลาประมาณสองชั่วโมงกว่าๆ<br />พวกเราก็ถึงจุดที่พัก<br /><br />จัดการผูกเปล ปลูกไฟล์ชีท<br />ทำอาหารเที่ยง ทานข้าว<br />แล้วก็เล่นน้ำ - กิจกรรมหลัก<br /><br /><a href="http://4.bp.blogspot.com/_DB7KTecFxzE/RnVigVpzP-I/AAAAAAAAARo/_z3qnoPZXUo/s1600-h/02IMG_1041.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;" src="http://4.bp.blogspot.com/_DB7KTecFxzE/RnVigVpzP-I/AAAAAAAAARo/_z3qnoPZXUo/s320/02IMG_1041.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5077072462637907938" /></a><br /><br /><a href="http://4.bp.blogspot.com/_DB7KTecFxzE/RnVigVpzP_I/AAAAAAAAARw/Z9C8z-XcZzo/s1600-h/03IMG_1045.JPG"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;" src="http://4.bp.blogspot.com/_DB7KTecFxzE/RnVigVpzP_I/AAAAAAAAARw/Z9C8z-XcZzo/s320/03IMG_1045.JPG" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5077072462637907954" /></a><br /><br /><br />ประมาณบ่ายสี่เราก็เดินขึ้นไปชมน้ำตกที่ยอดเขา<br />น้ำตกสามง่ามในอาทิตย์นี้ไม่มีน้ำ<br />แต่เมื่อมาถึงแล้วก็อยากไปพิสูจน์ดูซะหน่อย<br /><br />ทางเดินช่วงนี้ไม่ยาวแต่ยาก<br />เพราะไม่มีทาง ต้องทำการตัดทางขึ้นเขา<br /><br />กลับลงมาจากน้ำตก<br />พี่ๆที่ไม่ได้ขึ้นก็จัดการทำอาหารเย็นใว้เรียบร้อยแล้ว<br /><br />หลังจากเล่นน้ำกันจนหนำใจ<br />แล้วก็ทานอาหารเย็น <br />นั่งพูดจากันเล็กน้อย<br />ก็แยกย้ายกันไปนอน<br /><br />ประมาณสี่ทุ่มฝนก็ตกลงมา<br />นอนฟังเสียงน้ำใหล<br />เสียงฝนที่ตกลงมากระทบไฟล์ชีท<br />เป็นสุขดี<br /><br /><br /><br />วันอาทิตย์<br /><br />ทุกหยดน้ำที่เกาะบนไฟล์ชีท<br />คือน้ำหนักที่ต้องแบก<br /><br />ตอนที่กำลังเก็บไฟล์ชีท<br />รู้สึกแบบนี้มากๆ<br /><br />เดินกลับใช้เวลาน้อยกว่ามาก<br />แต่ต้องเสียเวลารอ<br />เนื่องจากรุ่นพี่คนหนึ่งทำกล้องหาย<br />จึงต้องให้รุ่นน้องที่พลังเหลือเฝือ<br />เดินกลับไปอีกรอบ<br /><br />หลังจากอาหารเที่ยงที่หน่วยเภกา<br />เราก็เดินทางต่อมาหาเพื่อนซึ่งเป็นพยาบาล<br />ที่โรงพยาบาลอภัยภูเบศ<br />เพื่อกินส้มตำ <br />ที่รสชาดไม่ค่อยประทับใจสักเท่าไหร่<br /><a href="http://1.bp.blogspot.com/_DB7KTecFxzE/RnViglpzQAI/AAAAAAAAAR4/Fh9UNEjdGGw/s1600-h/04IMG_1067.JPG"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;" src="http://1.bp.blogspot.com/_DB7KTecFxzE/RnViglpzQAI/AAAAAAAAAR4/Fh9UNEjdGGw/s320/04IMG_1067.JPG" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5077072466932875266" /></a><br /><br />หลังจากเสร็จจากมื้อสมตำ<br />ก็นั่งกระบะหลังของรถ ตากฝนกลับ กทม<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/14268856-5637466301073063142?l=feng010.blogspot.com' alt='' /></div>Feng Fenghttp://www.blogger.com/profile/15776461446326708487noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-14268856.post-85298919073350397442007-06-11T23:53:00.000+07:002007-06-12T00:12:33.100+07:00รถตู้พาพวกเราถึงจุดหมายประมาณตีสี่<br />มีรถตู้หนึ่งคันและเต็นท์จำนวนหนึ่งกางอยู่ก่อนแล้ว<br />พวกเราไม่อยากกางเต็นท์เพราะขี้เกียจรื้อของ<br />ส่วนใหญ่ของสมาชิกจึงนอนต่อในรถ<br />บางส่วนใช้วิธีปูกราวชีทเพื่อนอนกับพื้น<br />แต่บริเวณนั้นยุงและรินเยอะมากๆ<br /><br />เมื่อฟ้าสาง ก็ได้เห็นว่าเรามาพักอยู่ข้างลำธาร<br />เสียงน้ำใหลที่ได้ยินตลอดคืนคือเสียงน้ำตก<br />ฟ้าสว่างพอที่จะเดินไปหาต้นเสียง <br />ได้เจอกับน้ำตก จ๊อกกระดิ่น<br />น้ำตกสวยงาม น้ำเย็น <br />น่าเล่นเป็นที่สุด<br /><br />เราไม่มีเวลาเยอะ <br />ต้องรีบเดินทางต่อ<br />เพื่อไปยังจุดเริ่มต้นเดิน<br /><br />พวกเราเดินทางมาที่บ้านอีต่อง<br />หมู่บ้านชายแดนที่เคยเจริญถึงขีดสุด<br />ในสมัยที่เหมืองปิล๊อกยังคงมีชีวิต<br />แต่ในวันนี้ทุกอย่างได้กลายเป็นอดีตไปหมดแล้ว<br /><br />รับประทานอาหารเช้า ที่ร้านในบ้านอีต่อง<br />และเตรียมเสบียงสำหรับมือเที่ยง<br />ก็ได้เวลาเดิน<br /><br />ทางเดินช่วงแรก<br />เป็นเส้นทางรถโฟร์วีลเก่า<br />ผ่านบริเวณที่เป็นท่อแก๊สไทยพม่า<br />ซึ่งจากข้อมูลที่เราเคยได้รับผ่านสื่อคือ<br />เส้นทางที่ท่อแก๊สผ่านนั้น<br />ป่าไม้ถูกฟื้นฟูขึ้นมาแล้ว<br /><br />อยากบอกว่า อย่าเชื่อ<br />เพราะสิ่งที่เราได้เห็น<br />มันก็ยังโล่งๆเตียนๆ ไร้ต้นไม้<br />เหมือนๆกับที่ฝ่ายต่อต้านได้เคยบอกใว้<br /><br />ผ่านจากช่วงแรกก็เริ่มเป็นเส้นทางเดิน<br />ที่ลัดเลาะไปตามยอดเขาต่างๆ<br />เป็นยอดเขาหัวโล้นๆ <br />ไร้ต้นไม้ใหญ่ มีแต่หญ้าคา<br />ร้อนมาก ถึงมากที่สุด แถมก็คันด้วย<br /><br />ต้นไม้ใหญ่ที่พอจะมีอยู่ตามรายทาง<br />เหมือนโอเอซิส ที่ทุกคนต้องการเจอ<br />ภายใต้ร่มไม้ อากาศจะเย็นสบาย<br />ยิ่งมีลมพัดโชยมา บรรยากาศหน้านอนเล่นมาก<br /><br />เราไม่ได้แค่คิด เราทำจริง<br />ณ. จุดพักก่อนถึงจุดพักแรม <br />พวกเราจึงทำการต้มน้ำ<br />ดื่มกาแฟ และดื่มด่ำกับบรรยากาศ<br />และนอนหลับ - สำหรับบางคน<br /><br />หลังจากจัดการกับสัมภาระต่างๆ<br />แล้วพวกเราก็เตรียมการเดินขึ้นยอดเขา<br />ซึ่งถึงว่าเป็นจุดที่หวาดเสียวพอสมควร<br />เพราะทั้งซ้ายและขวาเป็นเหว<br />ทางเดินแคบและชัน เสี่ยงพอสมควร<br /><br />บางครั้งก็คิดในใจว่า<br />เรากำลังทำอะไรกันอยู่<br />เพื่อความสวยงามที่อยากเจอ<br />นักพิชิต ใบประกาศนียบัตร<br />หรือว่า การพิสูจน์อะไร<br />ทำให้เราต้องนำพาตัวเองมาเสี่ยงกับอันตราย<br /><br />หลังจากผ่านจุดที่อันตรายที่สุด<br />ที่เรียกว่าสันมีด<br />เส้นทางก็ไม่ได้หวาดเสียวน้อยลง<br />เราต้องมีสมาธิกับการเดินเป็นอย่างมาก<br /><br />ทิวทัศน์ข้างบนสวย<br />แต่เสียดายที่ไม่ได้ติดกล้องขึ้นไป<br />เพราะตอนจะขึ้นฝนกำลังจะตกพอดี<br />ความสวยงามที่เห็น จึงเก็บมาฝากใครไม่ได้<br /><br />จาดจุดยอด<br />เราสามารถมองเป็นรอบทิศ<br />ด้านหนึ่งจะเป็นวิวเขื่อนเขาแหลม<br />ด้านที่เหลือจะเป็นยอดเขาต่างๆที่เทือกเขานี้<br /><br />ความตั้งใจที่จะอยู่เพื่อชมพระอาทิตย์ตกดิน<br />ถูกยกเลิก<br />เกรงว่าหากมืด <br />อันตรายจากการเดินลงจะยิ่งทวีคูณ<br /><br />แม้จะเป็นเส้นทางเดิม<br />แต่เรากลับคิด และลงความเห็นกันว่า<br />ขาลงอันตรายว่าขาขึ้น<br /><br />อาหารมื้อเย็น <br />คือ ต้มยำปลากระป๋อง<br />ยำปลากระป๋อง ไข่เจียว <br />เนื่องจากบนยอดเขาไม่มีน้ำ<br />พวกเราจึงพยายามแบกของมาให้น้อยที่สุด<br />เพราะสัมภาระโดยส่วนใหญ่จะต้องแบกกันขึ้นมาเอง<br /><br />จุดที่เราตั้งแคมป์<br />ลมแรงมาก อากาศดี<br />นอนฟังเสียงลมตีไฟล์ชีทจนหลับ<br /><br /><br />เช้าของอีกวัน<br />เพื่อนๆหลายคนยังเลือกที่จะขึ้นไปชมทะเลหมอก<br />บนยอดเขาเดิม<br /><br />ผมหลีกเลี่ยง<br />เลือกเดินย้อนกลับไปยอดเขาเดิม<br />ที่คาดว่าน่าจะได้ภาพที่สวยพอ<br /><br />หลังจากอาหารเช้า<br />พวกเราก็เดินกลับ<br />ขากลับเดินง่ายกว่าขามา<br />แต่ร้อนกว่ามากๆ<br />ร้อนจนแสบผิวไปหมด<br /><br />เราใช้เวลาประมาณสามชั่วโมง<br />ก็มาถึงบ้านอีต่องจุดเริ่มเดิน<br />จัดการอาบน้ำอาบท่า<br />กินข้าว - ส่วนมากจะกินน้ำซะมากกว่า<br />แล้วเราก็อำลาบ้านอีต่อง<br />มุ่งไปสู่อุทยานแห่งชาทองผาภูมิ<br />เพื่อประทับตราพาสพอร์ท<br />และรับประกาศนียบัตร<br /><br />แต่ปรากฏหัวหน้าอุทยานไม่อยู่ล<br />เจ้าหน้าที่จึงจะส่งตามมาทีหลัง<br /><br />แล้วเราก็แวะถ่ายรูปที่จุดชมวิวของอุทยาท<br />ซึ่งเราพบว่ามันคือ วิวเดียวกัน<br />กับวิวที่เรามองเห็นจากการพยายามปืน<br />และฝ่าอันตรายขึ้นไปบนยอดเขา<br /><br />บางคนถึงกับเปรยว่า<br />แล้วเราจะปืนขึ้นไปทำไม<br /><br />ผมเชื่อว่าทุกคนคงมีคำตอบ<br />ให้กับตัวเอง<br /><br />วรพจน์ เคยเขียนใว้ว่า<br />ตอนที่เขามีโอกาสได้เดินทางร่วมกันกับ<br />มล ปริญญากร และ คุณ สุทธิพงษ์ ธรรมวุฒิ<br />คนหนึ่งบอกว่า ถ้าเลือกได้ เขาจะนอนบ้าน<br />อีกคนหนึ่งบอกว่า ถ้าเป็นไปได้ผมจะนอนเต็นท์<br />คนแรกคือ มล ปริญญากร คนที่ต้องอดทนอยู่ตามป่าเขาดงดอย<br />เพื่อถ่ายภาพสัตว์ป่า คนหลังคือ สุทธิพงษ์ แห่งคนค้นคน<br /><br />แล้วคำตอบของผมละ ?<br /><br /><br /><a href="http://2.bp.blogspot.com/_DB7KTecFxzE/Rm1-91pzPzI/AAAAAAAAAQQ/CtaIiDs7Yng/s1600-h/10IMG_0940.JPG"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;" src="http://2.bp.blogspot.com/_DB7KTecFxzE/Rm1-91pzPzI/AAAAAAAAAQQ/CtaIiDs7Yng/s320/10IMG_0940.JPG" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5074851955955941170" /></a><br /><a href="http://3.bp.blogspot.com/_DB7KTecFxzE/Rm1--FpzP0I/AAAAAAAAAQY/9nnap8SazAA/s1600-h/11IMG_0957.JPG"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;" src="http://3.bp.blogspot.com/_DB7KTecFxzE/Rm1--FpzP0I/AAAAAAAAAQY/9nnap8SazAA/s320/11IMG_0957.JPG" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5074851960250908482" /></a><br /><a href="http://3.bp.blogspot.com/_DB7KTecFxzE/Rm1--FpzP1I/AAAAAAAAAQg/X50K5V8UcCs/s1600-h/13IMG_0962.JPG"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;" src="http://3.bp.blogspot.com/_DB7KTecFxzE/Rm1--FpzP1I/AAAAAAAAAQg/X50K5V8UcCs/s320/13IMG_0962.JPG" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5074851960250908498" /></a><br /><br /><br /><a href="http://4.bp.blogspot.com/_DB7KTecFxzE/Rm1--VpzP3I/AAAAAAAAAQw/ZcvNHezMXF4/s1600-h/15IMG_0995.JPG"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;" src="http://4.bp.blogspot.com/_DB7KTecFxzE/Rm1--VpzP3I/AAAAAAAAAQw/ZcvNHezMXF4/s320/15IMG_0995.JPG" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5074851964545875826" /></a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/14268856-8529891907335039744?l=feng010.blogspot.com' alt='' /></div>Feng Fenghttp://www.blogger.com/profile/15776461446326708487noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-14268856.post-25209343923221317962007-06-06T13:09:00.000+07:002007-06-06T13:13:31.853+07:00ในยุคสมัยที่กระทรวงศึกษาและกระทรวงวิทยาศาสตร์ต่างเป็นเจ้าภาพ<br />ในการสร้างวัตถุมงคล คำถามหนึ่งที่ผุดขึ้นมา<br /><br />What we've done<br /><br />ทุกๆเช้าและเย็น คำถามนี้จะถูกตอกย้ำ ด้วย<br />มิวสิดวีดีโอ ของ Linkin Park เพลง<br />What I've Done<br />ที่ถูกกระหน่ำเปิดในรถไฟฟ้า BTS<br /><br />เนื้อหา(ซึ่งผมฟังไม่ออกหรอก)ร้องว่า<br /><br />In this farewell <br />There’s no blood <br />There’s no alibi <br />‘Cause I’ve drawn regret <br />From the truth <br />Of a thousand lies <br /><br />So let mercy come <br />And wash away <br />What I’ve done <br /><br />I’ve faced myself <br />To cross out what I’ve become <br />Erase myself <br />And let go of what I’ve done <br /><br />Put to rest<br />What you thought of me <br />Well I cleaned this slate <br />With the hands <br />Of uncertainty <br /><br /><br />For what I’ve done <br />I’ll start again <br />And whatever pain may come <br />Today this ends <br />I’m forgiving what I’ve done <br /><br />What I’ve done <br />Forgiving what I’ve done <br /><br /><br />ยิ่งเรื่องราวในมิวสิควีดีโอ <br />มันสะท้อนถึงสิ่งที่เรากำลังเผชิญ<br />และดูเหมือนจะเป็นปัญหาที่เผชิญร่วมกันทั้งโลก<br /><br />แต่เรายังไม่จำเป็นต้องไปไกลขนาดนั้น<br /><br />หลังคดียุบพรรคผมมีโอกาสเจอรุ่นพี่<br />ท่านเคยผ่านตำแหน่งทางการเมืองมามากมาย<br />ไล่ตั้งแต่ สส ธรรมดา ไปจนถึงรองนายกรัฐมนตรี<br />เคยคุมกระทรวงหลายๆกระทรวง และหนึ่งในนั้นคือ<br />กระทรวงศึกษาธิการ เพราะท่านเคยเป็นครูมาก่อน<br /><br />ท่านเป็นหนึ่งในคณะกรรมการพรรค ซึ่งถูกตัดสินโทษ<br /><br />หลายสิ่งหลายอย่างเปลี่ยนไป<br />อำนาจมาแล้วก็ไป<br />คนที่เคยล้อมหน้าล้อมหลังท่าน<br />ถึงวันนี้ ไม่มีเงาของใคร<br />เหลือใว้เพียงตัวท่านตัวคนเดียว<br />และสิ่งหนึ่งที่น่าจะอยู่กับตัวท่านคือ<br />What I've Done<br />ถ้ามั่นใจและเชื่อมั่นว่าทำดี ทำถูก<br />ก็ย่อมมีสุข แม้ทุกอย่างจะเปลี่ยนไป<br />แต่หากเป็นตรงกันข้าม<br />ก็ต้องเผชิญกับสิ่งที่ตัวเองได้สร้างใว้<br /><br />ผมไม่แน่ใจว่าขณะนี้รุ่นพี่ท่านนี้รู้สึกอย่างไร<br />เพราะเราก็ไม่ได้สนิทสนมกันถึงขั้นถามในรายละเอียดได้<br />ก็แค่รุ่นพี่รุ่นน้องที่เคยเจอะเจอกันตามวาระโอกาสเท่านั้น<br />อย่างหนึ่งที่ผมมั่นใจคือ ท่านกำลังมีบางอย่างในใจ<br />ก็แน่นอนแหละ คนที่เพิ่งผ่านเรื่องระดับนั้นมา<br />คงต้องใช้เวลาสำหรับคิดอะไรกันบ้าง<br /><br />ถัดจากเจอรุ่นพี่ท่านนี้ไปสองวัน<br />เพื่อนๆนัดกันไปทานข้าว<br />ปาร์ตี้ซีฟูดบาร์บีคิว<br />นัดแนะกันที่บ้านเพื่อนคนหนึ่ง<br />แค่ฟังสถานที่คำถามก็เกิดขึ้นว่า<br />มันเป็นการปาร์ตี้ถูกช่วงเวลาแน่หรือ<br /><br />เพราะนั่นคือบ้านเพื่อน ที่พ่อของเธอ<br />ประสบชะตากรรมเดียวกับรุ่นพี่ที่เพิ่งเล่าให้ฟัง<br /><br />ตลอดเวลาที่พวกเพื่อนๆช่วยกันปิ้ง ย่าง และช่วยกันกิน<br />ไม่มีใครกล้าถามหรือพูดเรื่องที่เกี่ยวกับสถานการณ์บ้านเมือง<br />ไม่มีใครตั้งใจ และคงเป็นการหลีกเลี่ยงโดยอัตโนมัติ<br /><br /><br />ปล.<br />1. จบห้วนๆ แบบนี้แหละ เพราะหมดเวลาพักเที่ยงแล้ว<br />ช่วงนี้งานเยอะ เดี่ยวโดนเจ้านายดุ<br />2. ขอบคุณ foneko สำหรับการแก้คำผิด เสาร์-อาทิตย์นี้พี่ก็จะไปเดินป่าอีก<br />ถ้ากลับมาแล้วอยากไป ก็บอกมา จะพาไปเดินที่ง่ายๆ สวยๆ อ้อ พี่ๆอยากไปเที่ยววังเวียงกันอีกแล้วแหละ<br />3. ไม่สามารถเขียนเรื่องการแต่งงานตามคำขอของพี่ยุ้ยได้<br />เพราะว่าการเขียนเรื่องแบบนั้น ต้องมีบุคคลที่สอง และ ที่สาม<br />อาจจะโดนฟ้องร้องได้ แต่จะบอกพี่ว่า ก็คิดมากไปตามประสานั่นแหละ<br />อ้อ คิดคนเดียวด้วยครับพี่ บุคคลที่สอง ที่สาม ที่สี่ ไม่รู้เรื่องสักคน<br />คิดเอง เออเอง งงเอง และก็ตัดสินใจเอง 555<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/14268856-2520934392322131796?l=feng010.blogspot.com' alt='' /></div>Feng Fenghttp://www.blogger.com/profile/15776461446326708487noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-14268856.post-2690115615607721392007-05-31T12:41:00.000+07:002007-05-31T13:31:44.397+07:00<a href="http://2.bp.blogspot.com/_DB7KTecFxzE/Rl5qe6eqq6I/AAAAAAAAAQA/cvmCWnSTBaw/s1600-h/1521472_lItx4NO32h1834.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;" src="http://2.bp.blogspot.com/_DB7KTecFxzE/Rl5qe6eqq6I/AAAAAAAAAQA/cvmCWnSTBaw/s320/1521472_lItx4NO32h1834.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5070607309792258978" /></a><br />หลังจากผ่านสงกรานต์ที่แชงกรีลา<br />มันเหมือนกับว่าหลายสิ่งหลายอย่าง<br />ต้องมาเริ่ม และทบทวนกันใหม่อีกครั้ง<br /><br />Rehabilitation<br />ศัพท์ทางเทคนิคคำนี้น่าจะเหมาะที่สุด<br />ในช่วงเวลานี้ของชีวิต<br /><br />Rehab = ทบทวน ประเมิณของเดิม คงใว้ในส่วนดี และซ่อมแซมในส่วนเสีย<br /><br />ช่วงเวลาที่เฝ้าแม่ที่โรงพยาบาล<br />ภาพผู้คน คนป่วย ญาติที่เฝ้าไข้ รวมถึงคนมาเยี่ยม<br />หลายๆเรื่องผ่านเข้ามาให้ขบคิด<br /><br />แม้กระทั่งหลังสือหลายๆเล่มที่ได้อ่านขณะเฝ้าไข้<br />ทำให้กลับมาคิดในบางเรื่อง ที่หลงลืมไปหรือละเลย <br />รวมทั้งบางเรื่องที่มั่นใจไปแล้ว<br />ก็ถูกกลับยกมาทบทวนอีกครั้ง<br /><br />เรื่องการงาน อาจจะถึงเวลาแล้ว<br />ที่หลายๆสิ่งหลายๆอย่างจะต้องมีการทบทวน<br />ประเมิณทุกๆด้านอย่างรอบคอบ<br />มองหาแนวทางที่เหมาะสมกับตัวเอง<br />ความรู้หลายๆด้านที่ลืมเลือนไป<br />ต้องหันกลับมาปัดฝุ่นอีกรอบ<br />เหมือนกับว่าบางครั้งการทำงานเยอะๆ<br />ก็เป็นแนวทางการใช้ชีวิตแบบหนึ่ง<br />เพราะการลงทุนลงแรงเยอะๆ <br />ย่อมหมายถึงสิ่งตอบแทนที่กลับมา<br /><br />ต้องหาจังหวะและความพอดี<br />ระหว่างการงานและการใช้ชีวิต<br />เพราะจำนวนอายุงานที่เพิ่มขึ้น<br />ทางเลือกของการไปข้างหน้า<br />ที่ความรับผิดชอบมากขึ้น<br />กับการเลือกยืนอยู่กับที่ ง่ายๆสบายๆ<br />มันก็ต้องมีผลกระทบกลับมาที่ต่างกัน<br />ต้องทบทวน และเลือกมัน<br />เผื่อวันหน้าผลอะไรตามมาจะได้ยินดีรับ<br /><br />(มีอีกเรื่องที่คิด แต่ไม่เขียน ...การมีครอบครัว)<br /><br />ส่วนในเรื่องของการท่องเที่ยว ถ่ายรูป<br />ไม่ได้จับกล้องขึ้นมาถ่ายรูปอีกเลย<br />นัดเพื่อนไปเที่ยว แล้วก็ต้องยกเลิก<br />จนกลายเป็นเรื่องธรรมดา <br /><br />จนล่าสุดได้มีโอกาสไปเดินป่า เขานมนาง<br />ก็ยังไม่ได้ถ่ายรูปเช่นเดิม เพราะไม่ได้พกกล้องไป<br />รูปประกอบจากเพื่อนๆ ที่ไปเที่ยวด้วยกัน<br />ยืมเขามาแบบไม่ได้บอกกล่าว<br /><br />การเดินป่าสำหรับบางคนมันเหมือนการทำสมาธิ<br />ทุกจังหวะที่เราก้าวเดิน จะต้องมีสติตลอดเวลา<br />เพราะเส้นทางที่เดินย่อมที่ทั้งก้อนหิน หลุม หรือรากไม้<br />และที่สำคัญคือ มันมีความสวยงามของธรรมชาติให้ดื่มด่ำ<br />จะเลือกชื่นชมกับธรรมชาติอย่างไร<br />เลือกที่จะรีบเดิน หรือ เลือกที่จะยืนมองนานๆ<br />หรือเดินไป ชมไป พร้อมๆ กับคอยระวังจังหวะก้าวเดิน<br /><br />แม้จุดหมายปลายทางของทุกคนที่อยู่ที่เดียวกัน<br />เส้นทางที่เดินก็เป็นเส้นทางเดียวกัน<br />หรือแม้แต่ว่าเราจะเดินตามหลังคนนำทางอย่างใกล้ชิด<br />แต่เราทุกคนก็ต้องมีจังหวะการก้าวเดินเป็นของตัวเอง<br /><br />มันอาจจะพูดแบบนิทานอีสบได้ว่า<br />ชีวิตจริงก็ย่อมเหมือนกัน<br />แม้เราจะต้องใหลไปตามกระแส<br />เลือกเดินทางเหมือนๆกับคนอื่น<br />แต่จังหวะการก้าวเดินของต้องเป็นตัวของเราเอง<br />เลือกที่จะใช้ชีวิต และชื่นชมกับความงามของชีวิต<br />ที่เหมาะสมกับตัวเอง<br /><br />- - - - - - - - - - <br /><br /><a href="http://2.bp.blogspot.com/_DB7KTecFxzE/Rl5qe6eqq5I/AAAAAAAAAP4/329_JMPM8OE/s1600-h/92951_McWSKxAF3H1331.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;" src="http://2.bp.blogspot.com/_DB7KTecFxzE/Rl5qe6eqq5I/AAAAAAAAAP4/329_JMPM8OE/s320/92951_McWSKxAF3H1331.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5070607309792258962" /></a><br /><br />การนั่งมองไม้ใหญ่เป็นความสุขอย่างหนึ่ง<br />ดูสงบ เยือกเย็น มีน้ำใจ แต่ยิ่งใหญ่ <br /><br /><br /><br /><br /><a href="http://4.bp.blogspot.com/_DB7KTecFxzE/Rl5qlaeqq7I/AAAAAAAAAQI/thtGCr0kOak/s1600-h/1522012_oTQO2HN5Ab5430.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;" src="http://4.bp.blogspot.com/_DB7KTecFxzE/Rl5qlaeqq7I/AAAAAAAAAQI/thtGCr0kOak/s320/1522012_oTQO2HN5Ab5430.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5070607421461408690" /></a><br /><br /><br />ไม้ใหญ่บนนมนาง สำหรับหลบแดด ชมวิว<br />ลมพัดเย็นสบาย เรื่องราวหลายๆอย่าง<br />ดูเล็กน้อย ในบรรยากาศแบบนี้<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/14268856-269011561560772139?l=feng010.blogspot.com' alt='' /></div>Feng Fenghttp://www.blogger.com/profile/15776461446326708487noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-14268856.post-60110813031112946462007-05-03T19:26:00.000+07:002007-05-03T19:50:26.467+07:00<a href="http://4.bp.blogspot.com/_DB7KTecFxzE/RjnYt9u5qGI/AAAAAAAAAOY/9muimB0NRHo/s1600-h/01_0801.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;" src="http://4.bp.blogspot.com/_DB7KTecFxzE/RjnYt9u5qGI/AAAAAAAAAOY/9muimB0NRHo/s320/01_0801.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5060313940504455266" /></a><br /><br /><br /><a href="http://2.bp.blogspot.com/_DB7KTecFxzE/RjnYudu5qHI/AAAAAAAAAOg/O8R-NjTANaA/s1600-h/02_0814.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;" src="http://2.bp.blogspot.com/_DB7KTecFxzE/RjnYudu5qHI/AAAAAAAAAOg/O8R-NjTANaA/s320/02_0814.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5060313949094389874" /></a><br /><br /><br />รถนอนจากลี่เจี่ยงมาถึงคุนหมิงประมาณตีห้า<br />พวกเราเลือกโรงแรมที่ใกล้ที่สุด<br />จัดการเช็คอิน แล้วนอนหลับ<br /><br />กว่าจะขยับตัวอีกครั้งก็เก้าโมงกว่าๆ<br />โครงการไปเที่ยวป่าหินงามจึงริบหรี่<br /><br />จากที่พักเราเดินไปแถวโลตัสเพื่อหาอะไรกิน<br />เสร็จจากมื้ออาหารเราทั้งสี่ก็แยกกันสองกลุ่ม<br />สองคนอยู่เดินดูของ<br />อีกสองคนพยายามหาทางไปเที่ยวป่าหินงาม<br /><br />แต่แล้วความพยายามก็ไม่สำเร็จ - ดังคาด<br />เพราะการไปป่าหินงามซึ่งอยู่ห่างออกไปเกือบ 100 กิโล<br />ต้องการเวลามากกว่าที่เรามี<br /><br />เราจึงเลือกไปเที่ยวใกล้ๆ<br />และที่เราเลือกคือ Golden Temple หรือ ตำหนักทอง<br /><br />ตำหนักทองนี่สร้างขึ้นใน ค.ศ 1671 <br />ได้รับการยกย่องว่าสวยและปราณีตที่สุดในจีน<br />อืม ก็ไม่รู้สินะ เพราะแยกไม่ค่อยออก<br /><br />รอบๆตำหนักทองคือสวนสาธารณะ<br />เต็มไปด้วยต้นสน และดอกไม้<br />ดอกไม้ที่ว่าคือ ดอกกุหลาบพันปี<br />หลากสีสรรค์และหลากพันธุ์<br /><a href="http://3.bp.blogspot.com/_DB7KTecFxzE/RjnYutu5qII/AAAAAAAAAOo/DNHlKXRQioA/s1600-h/03_0790.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;" src="http://3.bp.blogspot.com/_DB7KTecFxzE/RjnYutu5qII/AAAAAAAAAOo/DNHlKXRQioA/s320/03_0790.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5060313953389357186" /></a><br /><br /><a href="http://1.bp.blogspot.com/_DB7KTecFxzE/RjnYvNu5qJI/AAAAAAAAAOw/0I-o5t42_8A/s1600-h/04_0795.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;" src="http://1.bp.blogspot.com/_DB7KTecFxzE/RjnYvNu5qJI/AAAAAAAAAOw/0I-o5t42_8A/s320/04_0795.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5060313961979291794" /></a><br /><br /><br /><a href="http://4.bp.blogspot.com/_DB7KTecFxzE/RjnZH9u5qMI/AAAAAAAAAPI/efE8EshetSk/s1600-h/07_0818.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;" src="http://4.bp.blogspot.com/_DB7KTecFxzE/RjnZH9u5qMI/AAAAAAAAAPI/efE8EshetSk/s320/07_0818.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5060314387181054146" /></a><br /><a href="http://1.bp.blogspot.com/_DB7KTecFxzE/RjnZINu5qNI/AAAAAAAAAPQ/DIfm6PQkbZ8/s1600-h/08_0816.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;" src="http://1.bp.blogspot.com/_DB7KTecFxzE/RjnZINu5qNI/AAAAAAAAAPQ/DIfm6PQkbZ8/s320/08_0816.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5060314391476021458" /></a><br /><br /><a href="http://3.bp.blogspot.com/_DB7KTecFxzE/RjnZItu5qOI/AAAAAAAAAPY/KwX63uv0Q9k/s1600-h/09_0822.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;" src="http://3.bp.blogspot.com/_DB7KTecFxzE/RjnZItu5qOI/AAAAAAAAAPY/KwX63uv0Q9k/s320/09_0822.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5060314400065956066" /></a><br /><br /><a href="http://3.bp.blogspot.com/_DB7KTecFxzE/RjnZItu5qPI/AAAAAAAAAPg/kMupETWsy3E/s1600-h/10_0823.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;" src="http://3.bp.blogspot.com/_DB7KTecFxzE/RjnZItu5qPI/AAAAAAAAAPg/kMupETWsy3E/s320/10_0823.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5060314400065956082" /></a><br /><br /><br />ในวันอาทิตย์แบบนี้<br />ชาวจีนที่สูงอายุก็อาศัยพักผ่อน<br />ทำกิจกรรม ผ่อนคลาย พบปะเพื่อนฝูง<br />หนึ่งกิจกรรมที่เห็นเยอะมากๆที่สุด<br />ประมาณว่าเต็มพื้นที่สวนสาธารณะคือ การเล่นไพ่นั่นเอง <br />อีกกิจกรรมที่นักท่องเที่ยวอย่างเราชอบคือ<br />บรรดาชมรมนักดนตรีประสานเสียง<br />ดนตรีฟรีๆ แถมบรรยากาศสวยงาม<br />ยิ่งชอบ<br /><br /><br /><a href="http://2.bp.blogspot.com/_DB7KTecFxzE/RjnZHdu5qLI/AAAAAAAAAPA/QRrTndVfByg/s1600-h/06_0819.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;" src="http://2.bp.blogspot.com/_DB7KTecFxzE/RjnZHdu5qLI/AAAAAAAAAPA/QRrTndVfByg/s320/06_0819.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5060314378591119538" /></a><br /><br /><br /><a href="http://2.bp.blogspot.com/_DB7KTecFxzE/RjnYvdu5qKI/AAAAAAAAAO4/A9zXPeqhXqw/s1600-h/05_0815.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;" src="http://2.bp.blogspot.com/_DB7KTecFxzE/RjnYvdu5qKI/AAAAAAAAAO4/A9zXPeqhXqw/s320/05_0815.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5060313966274259106" /></a><br /><br /><br /><a href="http://4.bp.blogspot.com/_DB7KTecFxzE/RjnZP9u5qQI/AAAAAAAAAPo/odEF7swaq9o/s1600-h/11_0833.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;" src="http://4.bp.blogspot.com/_DB7KTecFxzE/RjnZP9u5qQI/AAAAAAAAAPo/odEF7swaq9o/s320/11_0833.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5060314524620007682" /></a><br /><br />รูปสุดท้ายคือ ดอกคาเมเลีย<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/14268856-6011081303111294646?l=feng010.blogspot.com' alt='' /></div>Feng Fenghttp://www.blogger.com/profile/15776461446326708487noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-14268856.post-17847035603621648492007-05-02T22:59:00.000+07:002007-05-02T23:23:48.622+07:00<a href="http://4.bp.blogspot.com/_DB7KTecFxzE/Rji2jNu5qFI/AAAAAAAAAOQ/sa9eOen8Yug/s1600-h/1_0460.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;" src="http://4.bp.blogspot.com/_DB7KTecFxzE/Rji2jNu5qFI/AAAAAAAAAOQ/sa9eOen8Yug/s320/1_0460.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5059994897448806482" /></a><br /><br /><br />ตามข้อมูลบอกว่า<br />วัดซงซานหลิน เป็นวัดธิเบตนิกายเกลู<br />ที่จำลองพระราชวังเมืองลาซา<br />บางจึงเรียกว่า Little Potala - โปตาลาน้อย<br />ตามข้อมูลยังบอกอีกว่าสร้างเมื่อ ค.ศ 1679<br />เลือกสถานที่ก่อสร้างด้วยทะไลลามะองค์ที่ 5<br /><br />วัดนี้ใหญ่โตและตั้งอยู่ในทำเล<br />ที่สามารถมองเห็นได้ง่ายๆจากเมืองจงเตี๋ยน<br />โดยที่เฉพาะจากที่พักของเรา<br />สามารถมองเห็นได้ชัดเจนจากหน้าต่าง<br /><br />พวกเราเดินทางไปท่องเที่ยววัดซงซานหลินในตอนเช้า<br />นักท่องเที่ยวอุ่นหนาฝาคลั่ง <br />เพราะเจอคนไทยเยอะมาก<br />พวกเรารู้สึกอบอุ่นมากกว่าอึดอัด<br />สงสัยเพราะเราท่องเที่ยวมาเกือบสิบวัน<br />ครั้นพอมาเจอคนพูดภาษาเดียวกันเยอะๆ<br />ก็รู้สึกสบายใจซะงั้น ทั้งๆที่ไม่ได้รู้จักหรือทักทายกันเลย<br /><br />ตอนเช้าบรรดาพระเดินออกมาเต็มลานวัด<br />เพราะถึงเวลาเสียงกลองดัง<br />ทุกคนก็วิ่งเข้าโบส <br />เพื่อสวดมนต์ตอนเช้า<br />ลานวัดจึงเริ่มโล่ง<br />ถือเป็นสองบรรยากาศที่แตกต่างกันโดยสิ้นเชิง<br /><br /><br /><br /><a href="http://2.bp.blogspot.com/_DB7KTecFxzE/Rji2atu5qAI/AAAAAAAAANo/Lv3gBIDC0TU/s1600-h/2_0450.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;" src="http://2.bp.blogspot.com/_DB7KTecFxzE/Rji2atu5qAI/AAAAAAAAANo/Lv3gBIDC0TU/s320/2_0450.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5059994751419918338" /></a><br /><a href="http://2.bp.blogspot.com/_DB7KTecFxzE/Rji2atu5qBI/AAAAAAAAANw/t66j4J3nj4U/s1600-h/3_0419.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;" src="http://2.bp.blogspot.com/_DB7KTecFxzE/Rji2atu5qBI/AAAAAAAAANw/t66j4J3nj4U/s320/3_0419.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5059994751419918354" /></a><br /><a href="http://3.bp.blogspot.com/_DB7KTecFxzE/Rji2a9u5qCI/AAAAAAAAAN4/0u7X4_LMUXo/s1600-h/4_0411.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;" src="http://3.bp.blogspot.com/_DB7KTecFxzE/Rji2a9u5qCI/AAAAAAAAAN4/0u7X4_LMUXo/s320/4_0411.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5059994755714885666" /></a><br /><a href="http://3.bp.blogspot.com/_DB7KTecFxzE/Rji2a9u5qDI/AAAAAAAAAOA/fHaVGdFelp4/s1600-h/5_0433.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;" src="http://3.bp.blogspot.com/_DB7KTecFxzE/Rji2a9u5qDI/AAAAAAAAAOA/fHaVGdFelp4/s320/5_0433.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5059994755714885682" /></a><br /><a href="http://4.bp.blogspot.com/_DB7KTecFxzE/Rji2bNu5qEI/AAAAAAAAAOI/4Mr4QlKwHhs/s1600-h/6_0440.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;" src="http://4.bp.blogspot.com/_DB7KTecFxzE/Rji2bNu5qEI/AAAAAAAAAOI/4Mr4QlKwHhs/s320/6_0440.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5059994760009852994" /></a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/14268856-1784703560362164849?l=feng010.blogspot.com' alt='' /></div>Feng Fenghttp://www.blogger.com/profile/15776461446326708487noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-14268856.post-4353485622919528422007-04-26T21:52:00.000+07:002007-04-26T22:12:55.417+07:00<a href="http://1.bp.blogspot.com/_DB7KTecFxzE/RjDAgdu5p2I/AAAAAAAAAMY/f2m27bi9Iyg/s1600-h/01_0838.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;" src="http://1.bp.blogspot.com/_DB7KTecFxzE/RjDAgdu5p2I/AAAAAAAAAMY/f2m27bi9Iyg/s320/01_0838.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5057754045506758498" /></a><br />ตลาดแต่ละที่มีบุคลิกไม่เหมือนกัน<br />สะท้อนภาพของผู้คนในเมืองนั้น<br />คุณหมิง อาจจะมีตลาดสด<br />แต่เราไม่ได้เห็นมุมนั้น<br />เรากลับเจอแต่คาร์ฟูในวันอาทิตย์<br />ที่เต็มไปผู้คนมาจับจ่ายใช้สอย<br />ส่วนมากก็เป็นการซื้อของอุปโภคบริโภค<br />เหมือนกับเมืองใหญ่ๆโดยทั่วไป<br /><br />มีผลไม้หลากหลายชนิดที่มีขายอยู่ตามแผงลอย<br />บริเวณด้านหน้าซุปเปอร์มาเก็ต<br />แต่ชาวคุนหมิงจำนวนมากกลับเลือกที่จะซื้อจากคาร์ฟู<br /><br />หรือว่านี่คือ รูปแบบชีวิตของคนเมืองใหญ่<br />ก็ไม่รู้เหมือนกัน<br /><br />สำหรับนักท่องเที่ยวอย่างเรา<br />ก็เลือกซื้อจากซุปเปอร์มาเก็ตเช่นกัน<br />ไม่แน่ใจว่าด้วยความเคยชิน<br />หรือว่าเพราะไม่อยากต่อราคาด้านนอก<br /><br />มีอย่างหนึ่งที่เรารู้สึกได้คือ<br />ทุกครั้งที่เห็นป้ายราคา<br />มันทำให้รู้สึกสบายใจว่า<br />เราซื้อสิ้นค้าในราคาที่เท่ากัน<br />ไม่แยกแยะนักท่องเที่ยว หรือคนพื้นที่<br />ประมาณว่าจ่ายแพงกว่าก็ยอม<br />ดีกว่าไปลุ้นว่าจะถูกเหมือนคนธรรมดา<br />หรือจ่ายราคาแพงสุดๆในฐานะนักท่องเที่ยว<br /><br />นิสัยระแวงแบบนี้ ก็คงเป็นนิสัยคนเมืองอย่างนึง แน่ๆ<br /><br /><br /><a href="http://1.bp.blogspot.com/_DB7KTecFxzE/RjDAgdu5p3I/AAAAAAAAAMg/HH0wXo5DPhY/s1600-h/02_0783.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;" src="http://1.bp.blogspot.com/_DB7KTecFxzE/RjDAgdu5p3I/AAAAAAAAAMg/HH0wXo5DPhY/s320/02_0783.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5057754045506758514" /></a><br /><br /><a href="http://2.bp.blogspot.com/_DB7KTecFxzE/RjDAgtu5p4I/AAAAAAAAAMo/YqWz2bzNTnA/s1600-h/03_0784.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;" src="http://2.bp.blogspot.com/_DB7KTecFxzE/RjDAgtu5p4I/AAAAAAAAAMo/YqWz2bzNTnA/s320/03_0784.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5057754049801725826" /></a><br /><br /><a href="http://3.bp.blogspot.com/_DB7KTecFxzE/RjDAg9u5p5I/AAAAAAAAAMw/WE-ds2pOI90/s1600-h/04_0787.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;" src="http://3.bp.blogspot.com/_DB7KTecFxzE/RjDAg9u5p5I/AAAAAAAAAMw/WE-ds2pOI90/s320/04_0787.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5057754054096693138" /></a><br /><br /><a href="http://3.bp.blogspot.com/_DB7KTecFxzE/RjDAg9u5p6I/AAAAAAAAAM4/kZeix9wemt8/s1600-h/05_0785.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;" src="http://3.bp.blogspot.com/_DB7KTecFxzE/RjDAg9u5p6I/AAAAAAAAAM4/kZeix9wemt8/s320/05_0785.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5057754054096693154" /></a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/14268856-435348562291952842?l=feng010.blogspot.com' alt='' /></div>Feng Fenghttp://www.blogger.com/profile/15776461446326708487noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-14268856.post-57057577234782224692007-04-25T23:30:00.000+07:002007-04-25T23:47:55.565+07:00<a href="http://1.bp.blogspot.com/_DB7KTecFxzE/Ri-Cgtu5p0I/AAAAAAAAAMI/01uI8WMS0L0/s1600-h/06_0619.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;" src="http://1.bp.blogspot.com/_DB7KTecFxzE/Ri-Cgtu5p0I/AAAAAAAAAMI/01uI8WMS0L0/s320/06_0619.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5057404405104092994" /></a><br /><br /><a href="http://2.bp.blogspot.com/_DB7KTecFxzE/Ri-Cg9u5p1I/AAAAAAAAAMQ/IW4ftUnqGxc/s1600-h/07_0631.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;" src="http://2.bp.blogspot.com/_DB7KTecFxzE/Ri-Cg9u5p1I/AAAAAAAAAMQ/IW4ftUnqGxc/s320/07_0631.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5057404409399060306" /></a><br /><br /><br />ชีวิตของแต่ละเมือง<br />มักจะเริ่มที่ตลาด<br />ลี่เจียงก็เช่นกัน<br /><br />ตลาดลี่เจี่ยงในวันที่มีแดด<br />มียอดเขาหิมะมังกรหยกเป็นฉากหลัง<br /><br />ที่ตลาด <br />เราอาจได้เจอชาวลี่เจี่ยงทุกคน<br />ที่เราเพิ่งรู้จักในเมืองนี้<br /><br />การถ่ายภาพผู้คน<br />ยังเป็นปัญหาสร้างความลำบากใจเสมอ<br /><br />ใจหนึ่งก็เกรงใจคนที่จะปรากฏในภาพ<br />ด้วยความที่ไม่รู้จะขออนุญาติยังไง<br />เพราะพูดกันคนละภาษา<br />แต่อีกใจหนึ่งก็บอกว่า<br />ตลาดที่ไร้ผู้คนมันก็คงจะไม่ใช่ตลาด<br /><br />ภาพที่ออกมาส่วนใหญ่จึงมีแต่ขาดๆเกินๆ<br />ผู้คนก็เบลอๆ เพราะคนถ่ายยังกล้าๆกลัวๆ<br /><br /><br /><a href="http://1.bp.blogspot.com/_DB7KTecFxzE/Ri-CVtu5pvI/AAAAAAAAALg/ZlaTtI_tiwc/s1600-h/01_0606.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;" src="http://1.bp.blogspot.com/_DB7KTecFxzE/Ri-CVtu5pvI/AAAAAAAAALg/ZlaTtI_tiwc/s320/01_0606.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5057404216125531890" /></a><br /><br /><a href="http://2.bp.blogspot.com/_DB7KTecFxzE/Ri-CV9u5pwI/AAAAAAAAALo/mWaLRO7LM1E/s1600-h/02_0642.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;" src="http://2.bp.blogspot.com/_DB7KTecFxzE/Ri-CV9u5pwI/AAAAAAAAALo/mWaLRO7LM1E/s320/02_0642.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5057404220420499202" /></a><br /><br /><a href="http://3.bp.blogspot.com/_DB7KTecFxzE/Ri-CWNu5pxI/AAAAAAAAALw/Li_38sMg9a4/s1600-h/03_0633.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;" src="http://3.bp.blogspot.com/_DB7KTecFxzE/Ri-CWNu5pxI/AAAAAAAAALw/Li_38sMg9a4/s320/03_0633.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5057404224715466514" /></a><br /><br /><a href="http://3.bp.blogspot.com/_DB7KTecFxzE/Ri-CWNu5pyI/AAAAAAAAAL4/9lEwd3xSYfk/s1600-h/04_0630.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;" src="http://3.bp.blogspot.com/_DB7KTecFxzE/Ri-CWNu5pyI/AAAAAAAAAL4/9lEwd3xSYfk/s320/04_0630.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5057404224715466530" /></a><br /><br /><a href="http://4.bp.blogspot.com/_DB7KTecFxzE/Ri-CWdu5pzI/AAAAAAAAAMA/oBIOSeugwvs/s1600-h/05_0640.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;" src="http://4.bp.blogspot.com/_DB7KTecFxzE/Ri-CWdu5pzI/AAAAAAAAAMA/oBIOSeugwvs/s320/05_0640.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5057404229010433842" /></a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/14268856-5705757723478222469?l=feng010.blogspot.com' alt='' /></div>Feng Fenghttp://www.blogger.com/profile/15776461446326708487noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-14268856.post-9110073393248705432007-04-25T00:18:00.000+07:002007-04-25T00:27:33.458+07:00๒๑ เมษายน ๑๕.๓๐ น <br /><br />ฉันยืนอยู่ที่หน้าสนามบินในจังหวัดบ้านเกิด<br />ผู้โดยสารคนอื่นๆทยอยกันออกไปจนหมด<br />จนสนามบินอยู่ในสภาพราวกับสนามบินปิด<br />เงียบจนกระทั่งเสียงใบไม้แห้งที่ถูกลมพัด<br />เป็นเสียงที่อึกทึกที่สุดในขณะนั้น<br /><br />นี่คงเป็นผลพวง<br />ของเหตุการณ์ความไม่สงบ<br />ในสองสามปีหลังมานี้<br /><br />หากเป็นไปตามที่วางแผนกับเพื่อนๆ<br />ณ เวลานี้ ฉันควรจะเดินเล่นอยู่ริมฝั่งโขง<br />แถวๆ อำเภอเชียงคาน<br />แต่บางเรื่อง มันก็อยู่นอกเหนือความคาดหมาย<br /><br />รถของพี่ชายวิ่งตรงมาที่ฉันยืนอยู่<br />หลานๆ นั่งอยู่ในรถ<br />เราทั้งหมดตรงไปโรงพยาบาลทันที<br />เพราะนี่คือ เป้าหมายหลักของการเดินทางครั้งนี้<br /><br />ที่โรงพยาบาล<br />พวกเราพี่น้องทั้งหกพร้อมหน้ากันอีกครั้ง<br />โดยปกติแล้วพวกเราจะเจอหน้าพร้อมเพรียงกัน<br />ปีละครั้งสองครั้ง ในเทศกาลวันตรุษเล็กและตรุษใหญ่<br />ยกเว้นเหตุการณ์ไม่ปกติแบบนี้ ในวันที่แม่ป่วย<br /><br />โดยความที่อายุในแต่คนห่างกัน<br />วันที่คนหนึ่งกำลังโต อีกคนก็ออกจากบ้านไปเรียน<br />พวกเราพี่น้องจึงหาโอกาสพร้อมหน้าพร้อมตากันน้อย<br />และจังหวะชีวิตมันก็เป็นเช่นนั้นเสมอมา<br />ด้วยเหตุกระมังที่น้อยครั้งนักที่พวกเราทั้งหกคน<br />จะมีความเห็น หรือแนวทางในเรื่องต่างๆ เป็นอันหนึ่งอันเดียวกัน<br /><br />แต่ก็แปลกอีกนั่นแหละ<br />ด้วยความเป็นพี่น้องนี่แหละ<br />มันจึงเหมือนมีใยบางๆ ดึงพวกเราใว้ไม่ให้ขาดจากกัน<br />ฉันเคยคิดว่าใยเหล่านั้นคือพ่อแก่และบ้านเกิด<br /><br />วันนี้ ฉันและพี่สาวคนรอง รับหน้าที่เฝ้าแม่<br />ด้วยความที่ฉันเป็นลูกคนเล็ก<br />ฉันยังคงหยอกล้อและกระเซ้าแม่ไปตามประสา<br />อย่างน้อยแม่ก็ยิ้มและหัวเราะได้บ้าง<br />ฉันรับหน้าที่นี้มาตลอดตั้งแต่จำความได้<br /><br />ฉันเคยสังเกตุและแลกเปลี่ยนความคิดเห็นกับพ่อ<br />ว่าทำไมวิธีการพูดจาและวิธีแสดงความห่วงใยของพ่อแม่<br />ที่มีต่อลูกๆแต่ละคนจึงไม่เหมือนกัน<br />พ่อบอกว่าวันหนึ่งฉันจะเข้าใจหากฉันมีลูก<br />เพราะลูกๆแต่ละคนบุคลิกไม่เหมือนกัน<br />วิธีการดูแลจึงไม่เหมือนกัน บางครั้งจึงดูราวกับว่า<br />พ่อแม่จะรักลูกคนโน้นมากโอ๋ลูกคนนั้นจัง<br />ในสายตาของลูกๆ แต่พ่อแม่ก็ยังยืนยันว่า<br />รักและห่วงเหมือนๆกัน แต่แสดงออกไม่เหมือนกัน<br /><br />ฉันยังไม่เชื่อพ่อนักหรอก แต่ก็ไม่มีเหตุผลที่จะค้าน<br />เพราะฉันได้รับสิทธิพิเศษในฐานะลูกคนสุดท้องเสมอ<br /><br />พี่ๆ จึงชอบพูดกันว่า<br />แม่จะมีกำลังใจดีมาก<br />หากฉันเป็นคนเฝ้าไข้<br />ฉันมักยอมรับและถือว่า<br />นี่คือสิทธิพิเศษของฉัน<br /><br />และคืนแรกก็ผ่านไป<br />โดยที่ฉันเป็นคนเดียวที่ตื่นอยู่ใน ward นั้น<br />แม้กระทั่งพยาบาลเกือบสิบกว่าคนยังแอบงีบหลับ<br /><br /><br /><br /><br />๒๒ เมษายน ๙.๐๐ น <br /><br /><br />บรรดาหมอเริ่มตรวจคนไข้<br />ฉันถามหมอว่าแม่อาการดีขึ้นพอ<br />ที่จะย้ายไปอยู่ห้องพิเศษได้หรือยัง<br />หมอบอกว่า อยากให้อยู่ห้องนี้<br />พยาบาลจะได้ดูแลอย่างใกล้ชิด<br /><br />ฉันถามหมอกลับไปว่า<br />ดูแลอย่างใกล้ชิดแปลว่าอะไร<br />ถ้าหมายความว่าการเดินมาวัดอุณหภูมิและความดัน<br />ในทุกๆชั่วโมง แปลว่าดูแลใกล้ชิด<br />ฉันก็เชื่อว่าการอยู่ห้องพิเศษก็ทำแบบนี้ได้<br />หมอบอกว่าอย่าเพิ่งใจร้อน <br />แล้วก็เดินจากไป<br /><br />แล้วพี่ชายอีกคนก็มาถึงในเวลาเที่ยง<br />พี่ๆอยากให้ฉันกลับไปนอนพักก่อน<br />เย็นๆค่อยกลับมาใหม่<br />โดยเปลี่ยนเป็นพี่สาวคนโตมาเฝ้าแม่แทน<br /><br />หลังจากได้พักผ่อน<br />ฉันกลับมาที่โรงพยาบาลอีกครั้งในตอนเย็น<br />พี่สาวคนโตเล่าถึงเรื่องพฤกติกรรมต่างๆของพยาบาลให้ฟัง<br />(เรื่องนี้ฉันจะข้ามไป เพราะได้ต่อว่าเพื่อนที่เป็นอาจารย์พยาบาลไปแล้ว)<br /><br />ในช่วงที่หมอมาตรวจคนไข้<br />